Η πρόσφατη κρίση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με την οποία θεωρήθηκε ότι δεν συντρέχει λόγος περαιτέρω διερεύνησης όσων προέκυψαν από τη διαδικασία ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου, παρά την ύπαρξη εκτεταμένου αποδεικτικού υλικού, εγείρει σοβαρά ερωτήματα ως προς την πληρότητα της αξιολόγησης.
Η συγκεκριμένη εισαγγελική διάταξη προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στον νομικό κόσμο. Η Συντονιστική Επιτροπή των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων διατύπωσε σαφή αποδοκιμασία, ενώ ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών προχώρησε σε απόφαση με την οποία ζητείται η παραίτηση του επικεφαλής της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου. Οι αντιδράσεις αυτές καταδεικνύουν τη βαρύτητα που αποδίδεται στην υπόθεση για τη λειτουργία του κράτους δικαίου.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι δεν κατέστη δυνατή η κατάθεση νέων κρίσιμων αποδεικτικών στοιχείων πριν από την έκδοση της διάταξης, ενώ η αρχειοθέτηση της υπόθεσης έλαβε χώρα σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Η χρονική αυτή ακολουθία δημιουργεί εύλογα ερωτήματα ως προς την έκταση της ουσιαστικής επεξεργασίας του συνόλου της δικογραφίας.
Περαιτέρω, τίθεται ζήτημα ως προς το κατά πόσον ελήφθη υπόψη το σύνολο των αναγνωστέων εγγράφων της δίκης, τα οποία εκτείνονται σε μεγάλο όγκο και συνδέονται άμεσα με την τεκμηρίωση των κατηγοριών. Η απουσία περαιτέρω ανακριτικών ενεργειών, όπως η εξέταση μαρτύρων ή η αξιοποίηση ψηφιακών πειστηρίων, εντείνει τον προβληματισμό.
Σε κάθε περίπτωση, είναι κρίσιμο να υπογραμμιστεί ότι, κατά το ισχύον νομικό πλαίσιο:
- Τα κακουργήματα υπόκεινται σε μακρές προθεσμίες παραγραφής.
- Η αρχειοθέτηση δεν αποκλείει την επανεξέταση της υπόθεσης, εφόσον προκύψουν νέα στοιχεία.
- Οι εισαγγελικές διατάξεις δεν παράγουν δεδικασμένο.
Υπό τα δεδομένα αυτά, η υπόθεση των υποκλοπών παραμένει ανοιχτή ως προς τη δικαστική της αποτίμηση. Η πλήρης και ουσιαστική διερεύνηση αποτελεί προϋπόθεση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη και για τη διασφάλιση της θεσμικής της αξιοπιστίας.
του Ζαχαρία Κεσσέ Δικηγόρου
