Άρχισε ξαφνικά ο αριστερός πολιτικάντης Αλέξης Τσίπρας να «αναμασάει» ότι είναι κεντρώος αυτός και η παράταξή του. Και προσπαθεί να πείσει ότι είναι ειλικρινής η στροφή προς το Κέντρο, προς άγραν ψήφων καθώς στην περιφέρεια τα μαντάτα δεν είναι καλά.
Του Αντώνη Παληού
Το είπε μια, το είπε δυο, το είπε τρεις φορές. Το πίστεψε και ο ίδιος;
Ωραία, να το πίστεψε. Αυτό όμως φτάνει;
Το Κέντρο, κ. Τσίπρα, έχει παράδοση στο φτωχό, στον αδύνατο, στο δεινοπαθούντα Έλληνα. Το έδειξε ο Γεώργιος Παπανδρέου.
όχι μόνο το έδειξε αλλά και το απέδειξε ο Γέρος της Δημοκρατίας το 1964 στην πράξη με τη δωρεάν παιδεία.
Ποιος, αλήθεια, θυμάται εκείνο το αμίμητο «τα παιδιά με τη σφραγίδα της δωρεάς πρέπει να σπουδάσουν δωρεάν»;
Να ανοίξουν τα μυαλά τους, δηλαδή. Να μάθουνε γράμματα. Να σκέπτονται και να αποφασίζουνε.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγάλη αντίφαση: ο αστός πολιτικός έβαζε τότε τα θεμέλια για την ίδια την αμφισβήτηση του κοινωνικού συστήματος που τον ανέδειξε. Δεν έκανε πίσω. Δεν φοβήθηκε μήπως χάσει τους παραδοσιακούς του συμμάχους. Προχώρησε σε μια επιλογή με σαφές κοινωνικό αποτύπωμα.
Αυτό, λοιπόν, είναι το Κέντρο.
Όχι η συμπόρευση με τη Δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη στην υπόθεση των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Και σίγουρα όχι η αδιαφορία απέναντι στην κριτική που ασκούν ακόμη και παλαιοί σύντροφοι.
Το Κέντρο κρίνεται στην πράξη. Στη σχέση του με τον αδύναμο. Στην Παιδεία. Στις ευκαιρίες που δίνει σε εκείνον που δεν έχει οικονομική δύναμη. Στην πολιτική επιλογή να ανοίγεις δρόμους για τους πολλούς — ακόμη κι αν αυτό έχει πολιτικό κόστος.
Και ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν έκανε μόνο αυτό.
Έδωσε στους αγρότες τιμές στα προϊόντα. Επί των ημερών του έγιναν οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις λαδιού. Έγινε η ασφάλιση των αγροτών. Η συνταξιοδότηση των αγροτών. Υπήρχε το σχέδιο. Το είχε φτιάξει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αλλά ήταν στα συρτάρια.
Ο κεντρώος Γεώργιος Παπανδρέου ανατράπηκε από την τότε Δεξιά και τον μετέπειτα επίτιμο πρόεδρό της, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Έτσι, προετοιμάστηκε η δικτατορία.
Τρέχανε στρατηγοί και συνταγματάρχες, αλλά προλάβανε οι δεύτεροι.
Εφτά χρόνια οι Έλληνες στο γύψο και σαράντα χρόνια η χώρα πίσω.
Και επέστρεψε ο Καραμανλής από το Παρίσι, αλλάζοντας τακτική, αλλά όχι και πολιτική.
Ο τότε αρχηγός της κεντρώας παράταξης, Γεώργιος Μαύρος, ήταν ανύπαρκτος – για να μην πούμε καμιά πιο βαριά κουβέντα.
Στη συνέχεια, ο Κ. Καραμανλής χρησιμοποίησε κεντρώα στελέχη για να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αλλά και για να δείξει ότι αλλάζει και πολιτική.
Από τότε αρχίσανε οι ελιγμοί των Καραμανλήδων.
Έκανε την ΕΡΕ Ν.Δ. και πέτυχε το εγχείρημα. Έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας με εργαλεία τούς Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, Θανάση Κανελλόπουλο, Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, Παύλο Βαρδινογιάννη κ.ά. Εξακολούθησε την ίδια πολιτική.
«Ανήκομεν στη Δύση και ό,τι προκύψει».
Αλλά επί Δεξιάς η κατάσταση των χαμηλοσυνταξιούχων, των αγροτών, των μικρομεσαίων ήταν απελπιστική.
Γι’ αυτό αγκαλιάσανε όλοι αυτοί τον Ανδρέα Παπανδρέου και το Κίνημά του.
Και υλοποίησε ο Ανδρέας Παπανδρέου όλες τις διακηρύξεις. Τις υποσχέσεις. Ως κεντρώος πολιτικός.
Οι συντάξεις του ΤΕΒΕ, του ΙΚΑ και άλλων Ταμείων αυξήθηκαν από 100-200%. Οι ίδιες αυξήσεις δόθηκαν και στους δημόσιους υπάλληλους. Άρχισε μια επαναστατική κοινωνική πολιτική.
Και έπεσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και ανέβηκε με το βρώμικο ’89 ο «κεντρώος» Μητσοτάκης.
Τι έκανε ο Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός το 1990-93;
Ακόμη μνημονεύονται τα συντρίμμια της αντικοινωνικής του πολιτικής. Αφήστε που πολλοί πρωτομάστορες υπουργοί του αποτέλεσαν πολιτικά σύμβολα της σημερινής κυβέρνησης, του κανακάρη.
Και ήρθε ο κεντρογενής Σημίτης. Με τις ευρωπαϊκές σταθεροποιητικές ιδέες και πρακτικές.
Αλλά και πάλι ο σκληρός ευρωπαϊστής δεν μείωσε τις κοινωνικές παροχές – τουλάχιστον την τετραετία 1996-2000.
Το πλοίο άρχισε να μπάζει τη δεύτερη τετραετία. Εγκατέλειψε την καθαρά κεντρώα πολιτική Η σύγχρονη οικονομία μπορεί να τον δικαιώνει, αλλά πολλές χιλιάδες ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ θα τον θυμούνται με ανάμεικτα αισθήματα. Μετά ο Κώστας Καραμανλής φόρεσε τον μανδύα του κεντρώου. Με τα παϊδάκια στο στόμα είχε κηρύξει πόλεμο στους εγχώριους «νταβατζήδες» , τρομάρα του. Με τη βοήθεια του Λούλη και άλλων Ευρωπαίων αναλυτών ωφελήθηκε εκλογικά. Μετά είχαμε την αριστερή καταστροφική παρένθεση του ΣΥΡΙΖΑ που λίγο έλειψε να ρίξει τη χώρα στα βράχια. Άνοιξε τον δρόμο στο επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη, που στηρίχθηκε σε κεντρώα στελέχη και ιδιαιτέρως του ΠΑΣΟΚ. Τώρα και μετά τις δυο εκλογικές νίκες συντηρεί, διατηρεί το ίδιο σύνθημα.
Αυτό, βλέπει ο Τσίπρας και θέλει να δοκιμάσει το κουστουμάκι του Κεντρώου, αλλά δεν φτάνει.
Εντάξει, μπορεί να τσίμπησαν το 2015 και να τον ψήφισαν αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, αλλά κάποτε ο λαός ξυπνάει
Εξάλλου, τώρα ο κόσμος θέλει φως. Με το να ακούει μόνο ότι είναι κεντρώος δεν χορταίνει.
Δημοσιεύθηκε στο Καρφί την Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026
