Με 23 συνεχόμενα χρόνια κοινοβουλευτικής παρουσίας, η Θεοδώρα Τζάκρη συγκαταλέγεται στις μακροβιότερες γυναίκες βουλευτές της μεταπολίτευσης. Η ανεξάρτητη βουλευτής εξηγεί γιατί αποχώρησε από το κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη και καταθέτει τη δική της πρόταση για τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ και τις προϋποθέσεις μιας εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης
- Από την μεταπολίτευση και μετά, με 23 χρόνια συνεχόμενης θητείας, είστε η τρίτη «μακροβιότερη» γυναίκα βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και μάλιστα, αντικειμενικά, είστε ακόμη πολύ νέα. Ποια είναι η συνταγή της επιτυχίας;
Η συνταγή της επιτυχίας έχει τρία απλά συστατικά. Πρώτον να δίνεις με ειλικρίνεια κάθε μάχη που χρειάζεται για να υπερασπιστείς τα συμφέροντα των πολιτών που εκπροσωπείς. Χωρίς να παραβαίνεις την ηθική και τους νόμους γιατί τότε γίνεσαι αναξιόπιστη απέναντι στο όρκο που έχεις δώσει.
Δεύτερον να έχεις σταθερή, αξιακή, ιδεολογική και κοινωνική ταυτότητα. Σε όλη αυτή τη διαδρομή των 23 χρόνων φρόντισα να μένω προσηλωμένη στην ιδεολογία του πατριωτικού σοσιαλισμού και να ενεργώ υπέρ του λαϊκού συμφέροντος. Διότι αν δεν υπηρετείς το λαϊκό συμφέρον, τότε υπηρετείς τον λαϊκό δυνάστη. Και τα δυο μαζί δεν γίνονται. Κι όταν λέω κοινωνική ταυτότητα, εννοώ ότι δεν υποκρίθηκα ποτέ ότι είμαι κάποια άλλη από αυτή που είμαι, δεν διέκοψα ποτέ την ταχύτητα με την οποία λειτουργώ επειδή έδωσα βάση σε καλές ή κακές κριτικές, γιατί, στο τέλος της ημέρας, είμαι μια γυναίκα που γεννήθηκε στην Αρχαία Πέλλα, ένα σχετικά μικρό χωριό, αλλά με τεράστια ιστορική βαρύτητα, στην καρδιά της Μακεδονίας, παιδί μεταναστών και έμαθα από μικρή να δίνω μάχες και να τις κερδίζω.
Πέρασα στη Νομική, πήρα το πτυχίο μου, έκανα το μεταπτυχιακό μου, άσκησα τη δικηγορία στα Γιαννιτσά, εκλέχτηκα στα 26 μου Νομαρχιακή Σύμβουλος και επανεκλέχτηκα για άλλη μία θητεία και κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας μου, με παρότρυνση των συμπολιτών μου, έθεσα υποψηφιότητα και εκλέχτηκα για πρώτη φορά βουλευτής Πέλλας. Ακόμη και σήμερα, επειδή ανήκω στην κατηγορία των βουλευτών της Περιφέρειας, δηλαδή στους μη προνομιούχους και όχι στους προνομιούχους βουλευτές της Αττικής, συμβάλω, όσο μπορώ, οικονομικά στην οικογένειά μου ασκώντας τη δικηγορία ασχολούμενη με υποθέσεις που δεν τέμνονται κατά οποιονδήποτε τρόπο με το δημόσιο συμφέρον.
Το τρίτο είναι το να προσαρμόζομαι στην εξέλιξη της κοινωνίας, να καταλαβαίνω σε βάθος τις ανάγκες και τα θέλω του κόσμου και με εντιμότητα, πάντα δημόσια, να τοποθετούμαι στο πολιτικό σκηνικό. Δεν υπάρχει κάτι πιο βλαπτικό για τον πολίτη, από το να τον εκπροσωπούν πολιτικοί που πιστεύουν ότι κάτι τους χρωστάει η ζωή. Ο βουλευτής προσαρμόζεται στις ανάγκες του λαού κι όχι το αντίθετο. Σε αυτά τα 23 χρόνια συνεχούς θητείας η χώρα έχει βιώσει τον πλούτο, την πτώχευση, την ανοικοδόμηση, το ψηφιακό άλμα, την απαξίωση του εγχώριου μοντέλου παραγωγής και, δυστυχώς, τα τελευταία επτά χρόνια, την πιο κυνική και αντιλαϊκή κυβέρνηση που είχαμε ποτέ στην μεταπολίτευση.
Αυτά τα τρία απλά συστατικά, όταν τα ενσωματώνεις και γίνονται το βίωμα και η προσωπικότητά σου, αποφέρουν και τη λαϊκή αναγνώριση.
- Είκοσι τρία χρόνια είναι πάρα πολλά, αλλά και η αποχώρησή σας σε αυτά τα χρόνια από τρία κόμματα, δεν είναι επίσης πολλά;
Δεν έχω αποχωρήσει από τρία κόμματα. Έχω συμπορευτεί για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα με τρία κόμματα, που στο καταστατικό και στο πρόγραμμά τους, είχαν έναν κοινό παρονομαστή. Την εξυπηρέτηση των επιτακτικών λαϊκών αναγκών από την οπτική αυτού που εγώ πιστεύω, δηλαδή του σοσιαλισμού. Δεν πήγα ποτέ δεξιά κι όταν ακολούθησα, μετά την πτώχευση και την κρίση, μία επιλογή ρήξης, με ένα δεξιό σύστημα που πτώχευσε την χώρα ηθικά και υλικά, δεν την ακολούθησα μόνη μου, την ακολούθησα μαζί με την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία της εποχής. Με την οποία συμπορεύτηκα από την πρώτη στιγμή. Δεν έγιναν, ξαφνικά, μέλη της κομμουνιστικής Αριστεράς το 36% των πολιτών. Θα δεχόμουν την κατηγορία ότι αποχώρησα αν δεν είχαν αλλάξει αντίληψη 2.000.000 προοδευτικοί πολίτες. Και τέλος όταν, παρά την προσπάθεια που καταβλήθηκε, δεν καταφέραμε να αλλάξουμε την σκληρή γραφειοκρατική αντίληψη του κόμματος, με το οποίο έκανα την επιλογή να συμπορευτώ από το 2015, αποχωρήσαμε με αξιοπρέπεια και ψηλά το κεφάλι χιλιάδες άνθρωποι που ζήσαμε το τέλος της εσωκομματικής δημοκρατίας και ενώσαμε δυνάμεις για να δώσουμε ένα άλλο παράδειγμα με την κουλτούρα της συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων.
Άρα αν το θέλετε, από τον ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησα. Υπό την έννοια ότι αρνήθηκα να υποταχθώ σε μια αντιδημοκρατική και βλαπτική για τον προοδευτικό κόσμο αντίληψη. Και βέβαια, επειδή στην πολιτική δεν υπάρχουν εγγυήσεις επιτυχίας ενός εγχειρήματος, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο βίωσα μία μετάλλαξη αυτού του Κινήματος που ιδρύσαμε, την ευθύνη της οποίας φέρει ο πρόεδρός του, που αποφάσισε ότι θέλει ένα αρχηγικό κόμμα που κοιτάζει προς τα δεξιά. Αυτό όπως αντιλαμβάνεστε δεν μπόρεσα να το δεχτώ, διότι έτσι θα πρόδιδα και τις αρχές μου και την ιδρυτική διακήρυξη του Κινήματος που ιδρύσαμε, οι οποίες ήταν σοσιαλιστικές.
Θέλω όμως να επισημάνω κάτι πολύ σημαντικό. Ότι όλα αυτά εξελίχτηκαν μέσα σε ενάμιση χρόνο. Δηλαδή μέσα στην ίδια κοινοβουλευτική περίοδο, στην οποία βιώνουμε μία πρωτοφανή κρίση κοινωνικής και πολιτικής αντιπροσώπευσης, καθώς έχουμε 40 Ανεξάρτητους Βουλευτές κι αυτό έχουμε να το ζήσουμε από την περίοδο 2012 – 2015. Ποια είναι η μεγάλη διαφορά; Ότι τότε η χώρα βρισκόταν σε βαθιά κρίση, ενώ σήμερα βρίσκονται τα κόμματα σε βαθιά κρίση. Έτσι λοιπόν η σημερινή ανεξαρτησία μου και η επόμενη πιθανή κομματική μου ένταξη υπαγορεύονται από την ανάγκη να πέσει το καθεστώς Μητσοτάκη από ένα ευρύ προοδευτικό κυβερνητικό μέτωπο, που θα έχει ως σημείο αναφοράς ένα κόμμα ή, εάν θέλετε, μια πλατιά σύμπραξη γύρω από ένα κόμμα, που θα έχει στον πυρήνα του προγράμματος και της ιδεολογίας του τον άνθρωπο και τις αρχές του πατριωτικού σοσιαλισμού. Και επιπλέον, θα εγγυάται την επαναφορά στη χώρα του αγνοούμενου επί εφτά χρόνια κράτους δικαίου και φυσικά την αλλαγή του οικονομικού συσχετισμού και της παροχής των δημόσιων αγαθών υπέρ της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι υπέρ των καρτέλ που διοικούν σήμερα τη χώρα. Άρα λοιπόν σε ό,τι με αφορά θα συνεχίσω όχι να αποχωρώ, αλλά να έρχομαι προς την κοινωνία, τις ανάγκες και τις επιθυμίες της. Δεν αποχωρώ. Έρχομαι.
- Κυρία Τζάκρη, τελικά πως μπορεί να γίνει πράξη αυτό που λέτε διαρκώς στα μέσα ενημέρωσης, δηλαδή να πέσει «το καθεστώς Μητσοτάκη»; Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η κυβέρνηση προηγείται σταθερά, με τουλάχιστον 10 μονάδες, του δεύτερου κόμματος. Και η Αντιπολίτευση είναι διασπασμένη.
Στις δημοσκοπήσεις βλέπουμε το ταβάνι της κυβέρνησης Μητσοτάκη και όχι της κοινωνίας. Το 75% της κοινωνίας απορρίπτει αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης κι από αυτό το 75%, πάνω από 40% δεν απαρτίζεται από ακραία ή δεξιά κόμματα. Αυτό το 40% των προοδευτικών κομμάτων, με επισπεύδουσα δύναμη το πρώτο σε δύναμη προοδευτικό κόμμα, το οποίο κατά τη γνώμη μου θα είναι το ΠΑΣΟΚ, οφείλει να καλέσει στο ίδιο τραπέζι όλα τα υπόλοιπα προοδευτικά κόμματα και όλοι μαζί να σηκωθούν από αυτό το τραπέζι μόνο όταν έχει σχηματιστεί κυβερνητική πλειοψηφία. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα, πρέπει να απαντήσει ο προοδευτικός κόσμος στο επιτακτικό λαϊκό αίτημα για κυβερνητική αλλαγή.-
