Η δική μου γενιά μεγάλωσε ακούγοντας διαρκώς για κρίσεις.
Οικονομική κρίση, πανδημία, ενεργειακή κρίση, ακρίβεια. Έμαθε
να προσαρμόζεται, αλλά δυσκολεύεται ακόμη να κάνει το
αυτονόητο: να σχεδιάσει με ασφάλεια το μέλλον της.
Για έναν νέο άνθρωπο σήμερα, μια καλή δουλειά δεν εξασφαλίζει
πάντα οικονομική ανεξαρτησία. Η απόκτηση ή ακόμη και η
ενοικίαση κατοικίας γίνεται ολοένα δυσκολότερη. Η δημιουργία
οικογένειας μετατίθεται και η προσδοκία ότι «θα ζήσουμε
καλύτερα από τους γονείς μας» δεν είναι πλέον δεδομένη.
Το δημογραφικό, άλλωστε, δεν αντιμετωπίζεται μόνο με
επιδόματα. Αντιμετωπίζεται όταν δημιουργούμε τις συνθήκες
ώστε ένας νέος άνθρωπος να μπορεί να εργαστεί, να αποκτήσει
το δικό του σπίτι και να δημιουργήσει οικογένεια με ασφάλεια και
προοπτική.
Αυτό, όμως, δεν μπορεί να είναι η νέα κανονικότητα. Η μεγάλη
πολιτική πρόκληση της επόμενης δεκαετίας είναι να
οικοδομήσουμε μια νέα οικονομική πραγματικότητα που θα
δημιουργεί ευκαιρίες και δεν θα διαχειρίζεται απλώς ανισότητες.
Μια οικονομία παραγωγική, ανταγωνιστική και κοινωνικά δίκαιη,
που θα επενδύει στη γνώση, στην καινοτομία, στις νέες
τεχνολογίες και κυρίως στους ανθρώπους της. Σε αυτή την
αλλαγή η νέα γενιά δεν μπορεί να είναι θεατής. Πρέπει να είναι
πρωταγωνιστής.
Το ίδιο ισχύει και για την Αυτοδιοίκηση. Η εμπειρία μου στο
Δημοτικό Συμβούλιο με έχει πείσει ότι οι μεγάλες αλλαγές πολλές
φορές ξεκινούν από το τοπικό επίπεδο, εκεί όπου η πολιτική
συναντά την πραγματική ζωή.
Χρειαζόμαστε ισχυρούς δήμους, με αρμοδιότητες, πόρους και
πραγματική οικονομική αυτονομία. Ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό
μοντέλο αποκέντρωσης, όπου οι τοπικές κοινωνίες θα μπορούν
να αποφασίζουν περισσότερο για το μέλλον τους και να
λογοδοτούν για τις επιλογές τους.
Η Ελλάδα του 2035 δεν πρέπει να σχεδιαστεί για τη νέα γενιά,
αλλά μαζί με τη νέα γενιά. Γιατί το μέλλον δεν χαρίζεται σε
κανέναν. Χτίζεται. Και είναι η στιγμή να αναλάβει η δική μας γενιά
το μερίδιο ευθύνης που της αναλογεί.
Προέδροw Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Παλλήνης, μέλους
ΚΠΕ
