Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί ξανά να εμφανιστεί ως πολιτική λύση, λες και η χώρα έπαθε ομαδική αμνησία. Μόνο που όσο κι αν προσπαθεί να ξαναφορέσει τον μανδύα του «νέου», η πολιτική του διαδρομή τον προδίδει. Γιατί δεν μιλάμε για κάποιον άγνωστο που έρχεται να συστηθεί.
Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται να πιστεύει ότι ο κόσμος έχει μνήμη χρυσόψαρου. Ότι ξέχασε τις μεγάλες κουβέντες, τις βαρύγδουπες υποσχέσεις, τα «θα σκίσουμε», τα «θα αλλάξουμε» και όλα εκείνα που στο τέλος έγιναν ένας ωραιότατος λογαριασμός στο τραπέζι του πολίτη.
Το πιο ωραίο απ’ όλα είναι ότι εμφανίζεται σαν να ήρθε τώρα από άλλο πλανήτη. Σαν να μην κυβέρνησε ποτέ. Σαν να μην πήρε αποφάσεις. Σαν να μην δοκιμάστηκε. Σαν να μην είδαμε την ταινία μέχρι τους τίτλους τέλους.
Τώρα θέλει να πουλήσει ξανά ελπίδα, μόνο που το προϊόν έχει ξαναμπεί στο ράφι και έχει λήξει πολιτικά. Όσο κι αν αλλάζει η συσκευασία, ο κόσμος θυμάται τη γεύση. Και δεν ήταν ακριβώς γλυκιά.
Γιατί στην πολιτική μπορείς να αλλάξεις ύφος, μπορείς να αλλάξεις σύνθημα, μπορείς να αλλάξεις ακόμη και παρέα. Αυτό που δεν αλλάζει τόσο εύκολα είναι το παρελθόν σου. Και ο κ. Τσίπρας κουβαλάει ένα παρελθόν που κάνει πολύ θόρυβο κάθε φορά που επιχειρεί να παρουσιαστεί ως το μέλλον.
Ο λαός μπορεί να συγχωρεί, αλλά δεν είναι κορόιδο. Κρατάει σημειώσεις. Και όταν βλέπει κάποιον να επιστρέφει με το ίδιο έργο σε νέα έκδοση, ξέρει καλά πως δεν πρόκειται για ανανέωση. Πρόκειται για επανάληψη.
