«Η πολιτική δεν γίνεται μόνο με την ηθική, αλλά δεν γίνεται και χωρίς αυτήν». Ο Αντρέ Μαλρό υπήρξε κορυφαίος συγγραφέας και διανοούμενος, αντιστασιακός, αντιφασίστας και… υπουργός Πολιτισμού από το 1959 έως το 1969, επί προεδρίας ντε Γκολ. Στη διάρκεια της υπουργικής του θητείας, συνεργάστηκε με τρεις πρωθυπουργούς και πέντε κυβερνήσεις σε μια ταραγμένη δεκαετία για τη Γαλλία, την Ευρώπη και τον κόσμο. Και είναι βέβαιο ότι γνώριζε πολύ καλά -βιωματικά- τι σημαίνουν και η πολιτική και η ηθική – ήταν ένας άνθρωπος που πολέμησε στο πλευρό των αγωνιζόμενων δημοκρατών κατά του Φράνκο στην Ισπανία και κατά των ναζί στη Γαλλία, ενώ είχε γνωρίσει μερικούς από τους κορυφαίους πολιτικούς της εποχής του. Το δίδυμο πολιτικής/ηθικής, όπως το έθεσε, παραμένει το ίδιο επίκαιρο και… απαιτητικό. Δεν παρακάμπτεται ποτέ…
Σήμερα στη χώρα μας, η προοδευτική παράταξη, οι άνθρωποί της, όσοι από εμάς έχουμε τιμηθεί με την εμπιστοσύνη των συμπολιτών μας που μας έστειλαν στη Βουλή για να παλέψουμε για τις ζωές και την αξιοπρέπειά τους, όλοι μας οφείλουμε να αποδείξουμε ότι η εξίσωση πολιτικής/ηθικής δεν είναι ούτε πεπερασμένη ούτε κάποια άβολη αρχή. Αντιθέτως, βρίσκεται στο επίκεντρο των επιλογών μας. Η αλήθεια είναι ότι το θέαμα των εδρών που βγαίνουν στο παζάρι, το «πηγαινέλα» με όρους ποδοσφαιρικών μεταγραφών (και η μπάλα εδώ είναι αθώα), οι εν αναμονή ανεξαρτητοποιήσεις μετά έδρας, τα διπλά καπέλα -άλλο με την έδρα εντός Κοινοβουλίου, άλλο στα ΜΜΕ, όταν υποστηρίζεται άλλο κόμμα-, όλα αυτά δεν αποπνέουν μόνο παρακμή. Δεν πλήττουν μόνο τον προοδευτικό χώρο, επιδιώκοντας ενότητα μέσα από τη… διάλυση ενός ιστορικού κόμματος. Δεν τραυματίζουν απλά τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, που έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια. Δεν χαροποιούν μόνο το Μέγαρο Μαξίμου, που βλέπει να γίνονται πράξη τα όνειρά του περί μη επιστροφής στην εξουσία των ιδεών της Αριστεράς. Αλλά ανοίγουν παράλληλα τον δρόμο στην απαξίωση της πολιτικής, στο «όλοι ίδιοι είναι». Οι πλειστηριασμοί εδρών που υποκαθιστούν και την πολιτική και την ηθική βάζουν το ατομικό πάνω από το συλλογικό. Και, in fine, κάνουν το παιχνίδι της ακροδεξιάς. Στον αντίποδα, η μόνη διαυγής θέση: παραίτηση, παράδοση της έδρας και προσχώρηση σε όποιο κόμμα τον/ην εκφράζει. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Όπως μονόδρομος οφείλει να είναι η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ενόψει των εκλογών. Με αίσθηση ευθύνης απέναντι στους δημοκρατικούς πολίτες και με συντεταγμένη λειτουργία των συλλογικών μας οργάνων, οφείλουμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας, ως ηγεσία, σχετικά με τις αιτίες της δημοσκοπικής υποχώρησης, τις αιτίες της μη υλοποίησης όσων είχαμε αποφασίσει στην ΚΕ τον Μάρτιο για ενωτικό ψηφοδέλτιο με όσους θέλουν και μπορούν, με στόχο έναν προοδευτικό πόλο διακυβέρνησης της χώρας. Χωρίς κομματικούς εγωισμούς, χωρίς προσωπικά γινάτια… Συνδέοντας πολιτική και ηθική, όπως ιστορικά έχει αποδείξει ότι ξέρει και μπορεί να κάνει η ενωμένη Αριστερά.
Βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Β2 Δυτικής Αθήνας
