Μου ξαναέρχονται ένα ένα χρόνια όχι και τόσο δοξασμένα. Το πολιτικό σκηνικό της
χώρας ανακυκλώνεται από τα ίδια ονόματα…Μητσοτάκης, Τσίπρας, ένας Κασιδιάρης
λείπει ακόμα και η χώρα θα καταφέρει να γυρίσει μία δεκαετία πίσω.
Η χώρα απέτυχε να έχει πραγματική οικονομική ανάπτυξη, οι κοινωνικές ανισότητες
διογκώθηκαν, η δικαιοσύνη αποτελεί όνειρο δονκιχώτιδων και η Ελλάδα εξαντλείται
στην παρωχολογία των ευρωπαϊκών ταμείων τα οποία λυμαίνονται λίγοι.
Η χώρα αυτή αποτελεί αμάλγαμα ανθρώπων που θέλουν απλά να κοιτάζουν το αύριο
με αξιοπρέπεια. Να σέβεται το κράτος τον κόπο τους. Να προσφέρει το δικαίωμα στην
υγεία και την παιδεία εύκολα και άκοπα, χωρίς ενδιάμεσους και φακελάκια. Να αφήσει
να ανθίσουν οι ιδέες. Να μπολιάσει τον παραγωγικό ιστό με την ιδέα του μέλλοντος.
Αρκούν άραγε αυτά; Δεν αρκούν, αλλά δυστυχώς λείπουν ακόμα και αυτά. Η πολιτική
συζήτηση εξαντλείται σε αναβαπτίσεις από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και σε παροχές
στα δικά μας τα παιδιά.
Κάπου μέσα στις χαραμάδες των μονόστηλων ακούει ίσως κάποιος για την πολιτική
Αλλαγή. Η πολιτική Αλλαγή την οποία επικαλείται το ΠΑΣΟΚ δεν συνιστά μία ουτοπία.
Πολύ απέχει από την όαση που θα προσφέρει δροσιά. Είναι ο δύσκολος δρόμος που
ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ .
Ένας δρόμος μέσα από δύσκολες μεταρρυθμίσεις για να αναδιατάξουμε το κράτος.
Στρωμένος με όλους τους αρμούς να προσπαθούν να σε τραβήξουν κάτω. Στην πορεία
προς την πολιτική Αλλαγή θα χάσεις συντρόφους και θα κάνεις εχθρούς. Στο τέλος
όμως θα ανατείλει άλλος ήλιος και άλλη χώρα. Εκεί όπου στο επίκεντρο θα είναι ο
άνθρωπος και θα ξαναγνωριστούμε.
Μέλος ΚΠΕ
