Η πολιτική αλλαγή στη χώρα είναι πλέον ώριμο κοινωνικό αίτημα. Δεν αφορά μόνο την κόπωση από μια κυβέρνηση που βρίσκεται στον έβδομο χρόνο της διακυβέρνησής της. Δεν αφορά μόνο την ακρίβεια, το στεγαστικό, την υποχώρηση της αγοραστικής δύναμης, τα σκάνδαλα, τη θεσμική απαξίωση, την αίσθηση ότι η Ελλάδα χάνει ξανά κρίσιμες ευκαιρίες. Αφορά κυρίως την ανάγκη να αποκτήσει ξανά η χώρα κατεύθυνση. Να υπάρξει ένα σχέδιο που δεν θα περιορίζεται στη διαχείριση της φθοράς της Νέας Δημοκρατίας, αλλά θα μπορεί να απαντήσει με σοβαρότητα στο ερώτημα της επόμενης ημέρας. Σε αυτό το περιβάλλον είναι λογικό να αναζητούνται νέα σχήματα, νέα πρόσωπα, νέες πρωτοβουλίες. Είναι επίσης λογικό ένα μέρος της κοινωνίας, κουρασμένο από την αλαζονεία της κυβέρνησης, να κοιτάζει προς κάθε κατεύθυνση που υπόσχεται ανατροπή. Όμως, άλλο πράγμα είναι η διαμαρτυρία και άλλο πράγμα η διακυβέρνηση. Άλλο πράγμα είναι η συγκίνηση της στιγμής και άλλο πράγμα η πολιτική πρόταση. Άλλο πράγμα είναι να εκφράζεις θυμό, δικαιολογημένο πολλές φορές, και άλλο πράγμα να μπορείς να τον μετατρέψεις σε θεσμική, προγραμματική και κυβερνητική λύση.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να αναζητά ξανά ρόλο στον δημόσιο βίο. Έχει όμως και ένα παρελθόν που δεν μπορεί να διαγραφεί με ένα νέο όνομα, με μια νέα εκδήλωση ή με μια προσπάθεια πολιτικού επαναλανσαρίσματος. Η χώρα έχει ήδη ζήσει την περίοδο των εύκολων υποσχέσεων, των μεγάλων λόγων και της απότομης προσγείωσης. Η προοδευτική παράταξη δεν μπορεί να χτιστεί πάνω σε μια δεύτερη ευκαιρία προσωπικής δικαίωσης. Χρειάζεται συλλογικότητα, πρόγραμμα, αυτοκριτική, θεσμική σοβαρότητα και καθαρή σχέση με την κοινωνία.
Αντίστοιχα, η περίπτωση της κ. Καρυστιανού χρειάζεται έναν προσεκτικό και έντιμο διαχωρισμό. Ο αγώνας της ως μητέρας θύματος των Τεμπών είναι σεβαστός. Η φωνή της συνέβαλε ώστε να μη σκεπαστεί η υπόθεση από τη σιωπή, την κούραση και τη θεσμική αδράνεια. Αυτό οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε. Όμως, η πολιτική δεν μπορεί να οργανώνεται μόνο γύρω από το ηθικό βάρος ενός τραύματος. Ο πόνος μπορεί να γεννήσει ευαισθησία, μπορεί να κινητοποιήσει συνειδήσεις, μπορεί να ανοίξει ρωγμές στη συγκάλυψη. Δεν αρκεί όμως για να συγκροτήσει ολοκληρωμένη πρόταση διακυβέρνησης. Εκεί χρειάζονται θέσεις για την οικονομία, τους θεσμούς, την παραγωγή, την εξωτερική πολιτική, την υγεία, την παιδεία, το κράτος, την Ευρώπη.
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ δεν εμφανίζεται ως κόμμα της στιγμής, δεν είναι προσωπικό όχημα, δεν είναι πολιτικό πείραμα. Έχει θεσμική μνήμη, οργανωτική διάρθρωση, στελέχη, παρουσία στην Αυτοδιοίκηση, στους κοινωνικούς χώρους, στους χώρους εργασίας. Κυρίως, έχει την εμπειρία του κόμματος που γνωρίζει ότι οι μεγάλες αλλαγές δεν γίνονται με συνθήματα, αλλά με πλειοψηφίες, σχέδιο, σύγκρουση με συμφέροντα και αντοχή στον χρόνο.
Το ΠΑΣΟΚ έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις για την ακρίβεια, τη φορολογία, το στεγαστικό, τη στήριξη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, την ανασυγκρότηση του ΕΣΥ, την προστασία της πρώτης κατοικίας, τη δικαιοσύνη, το δημογραφικό, την παραγωγική βάση της χώρας. Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με αυτές. Δεν μπορεί όμως να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχουν. Και αυτή είναι κρίσιμη διαφορά σε μια εποχή όπου πολλές πολιτικές πρωτοβουλίες εξαντλούνται σε γενικόλογες διακηρύξεις, εύκολη αντισυστημική ρητορεία ή προσωπικές στρατηγικές.
Η χώρα δεν χρειάζεται έναν βολικό αντίπαλο του κ. Μητσοτάκη, ούτε έναν νέο κύκλο θολών προσδοκιών. Χρειάζεται μια δύναμη που μπορεί να κυβερνήσει, να συγκρουστεί, να διορθώσει αδικίες και να ξαναδώσει στη λέξη «πολιτική» περιεχόμενο. Η Δημοκρατική Παράταξη δεν μπορεί να είναι άθροισμα απογοητεύσεων. Πρέπει να γίνει ξανά σχέδιο εξουσίας και κοινωνικής αλλαγής. Και αυτό, με όλες τις δυσκολίες, τις αδυναμίες και τις απαιτήσεις της εποχής, μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να το υπηρετήσει με σοβαρότητα.
Aν. γραμματέας Ανάπτυξης και Επενδύσεων ΠΑΣΟΚ
