Σήμερα, το μήνυμα είναι σαφές. Τα εσωκομματικά μέτωπα ανήκουν στο παρελθόν. Η παράταξη προχωρά ενωμένη, με κοινή κατεύθυνση και επίγνωση της ευθύνης της απέναντι στην κοινωνία. Γιατί η ενότητα για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς οργανωτική ανάγκη. Είναι πολιτική προϋπόθεση για να μπορέσει να εκφράσει ξανά πλειοψηφικά την κοινωνία.
Η ιστορία αυτού του χώρου δείχνει τον δρόμο. Από τη διεύρυνση της Ένωσης Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, που έδωσε φωνή σε ευρύτερα κοινωνικά δημοκρατικά στρώματα, μέχρι τη μεγάλη τομή του Ανδρέα Παπανδρέου, που κατάφερε να ενώσει δυνάμεις μέχρι τότε διασπασμένες -τον προοδευτικό χώρο, την Κεντροαριστερά, τη σοσιαλδημοκρατία- και να συγκροτήσει μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Κάθε φορά που η παράταξη άνοιγε τις πόρτες της στην κοινωνία, κάθε φορά που τολμούσε να ενώσει και όχι να διαχωρίσει, κατάφερνε να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα.
Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια περίοδο πίεσης και αβεβαιότητας. Οι νέοι δυσκολεύονται να σχεδιάσουν τη ζωή τους. Οι εργαζόμενοι βλέπουν το εισόδημά τους να συρρικνώνεται. Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και οι αγρότες δίνουν καθημερινό αγώνα επιβίωσης. Η περιφέρεια μένει πίσω.
Σε μια περίοδο όπου η κοινωνία πιέζεται, όπου οι ανισότητες διευρύνονται, όπου η νέα γενιά αμφιβάλλει για το μέλλον της, δεν χωρούν μισόλογα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει στον δρόμο της συντήρησης που εκφράζει η Νέα Δημοκρατία. Μιας διακυβέρνησης που έχει ταυτιστεί με σκάνδαλα, με υπονόμευση των θεσμών, με αδιαφάνεια και με μια διαρκή απόσταση από την κοινωνία.
Η ακρίβεια καλπάζει, το εισόδημα πιέζεται, και την ίδια ώρα εφαρμόζεται ένα φορολογικό σύστημα που δεν κατανέμει δίκαια τα βάρη. Οι πολλοί επιβαρύνονται δυσανάλογα, ενώ οι ισχυροί βρίσκουν διέξοδο. Αυτό δεν είναι ανάπτυξη. Είναι ανισότητα.
Η εμπιστοσύνη των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα δοκιμάζεται καθημερινά. Και αυτό δεν είναι αφηρημένο. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών που αποδυναμώνουν το κράτος δικαίου, που υπονομεύουν τη διαφάνεια, που λειτουργούν με όρους εξουσίας και όχι λογοδοσίας.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από μια ισχυρή, ενωμένη προοδευτική παράταξη.
Το ΠΑΣΟΚ, με ενότητα στο εσωτερικό του και με ανοιχτό κάλεσμα προς την κοινωνία, μπορεί να εκφράσει ξανά τους πολλούς. Μπορεί να γίνει ο φορέας μιας νέας κοινωνικής συμφωνίας, που θα αποκαθιστά τη δικαιοσύνη, θα ενισχύει το κοινωνικό κράτος και θα δίνει πραγματικές ευκαιρίες σε όλους.
Η πορεία αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία υπό την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος με συνέπεια, θεσμική σοβαρότητα και καθαρό προσανατολισμό κρατάει την παράταξη ενωμένη και τη βγάζει ξανά μπροστά, στον ρόλο που της αναλογεί. Με επιλογές που δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν συμβιβάζεται, δεν ενσωματώνεται, αλλά διεκδικεί αυτόνομα τον ρόλο του.
Η διεύρυνση που σήμερα επιχειρείται δεν είναι ευκαιριακή. Είναι βαθιά πολιτική. Είναι το κάλεσμα σε κάθε προοδευτικό πολίτη που αναζητά ξανά προοπτική. Είναι η ανασύνθεση μιας μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ ήταν πάντα ισχυρό όταν εξέφραζε τους πολλούς. Όταν έδινε φωνή σε εκείνους που δεν είχαν. Όταν ένωνε αντί να διχάζει. Σήμερα, είναι η ώρα να το κάνει ξανά.
Για να αποκτήσει η χώρα δικαιοσύνη. Για να αποκτήσει η κοινωνία εμπιστοσύνη. Για να σηκώσουμε ξανά τη σημαία της προόδου.
του Πάρη Βυλλιώτη, μέλους ΠΑΣΟΚ Βοιωτίας
Δημοσιεύθηκε στο Καρφί το Σάββατο 9.5.2026
