«Θα το δούμε τον άλλο μήνα». Πόσες φορές έχει γίνει αυτή η φράση απάντηση σε κάτι που θέλαμε πολύ; Ένα ποτό στο Χαλάνδρι, μια συναυλία, δυο τρεις μερούλες μακριά από τη βαβούρα της Αθήνας. Δεν χάνονται πρώτα τα μεγάλα όνειρα. Χάνονται οι μικρές στιγμές που χρωματίζουν την καθημερινότητά μας. Κάπου ανάμεσα στο ενοίκιο, το σούπερ μάρκετ, τη βενζίνη και τους λογαριασμούς, η χαρά αρχίζει να χρειάζεται δικαιολογία!
Για έναν νέο άνθρωπο, τα κόστη αυτά γίνονται εύκολα αποπνικτικά. Όταν κάθε μήνας απαιτεί σκληρό οικονομικό προγραμματισμό για να μην ξεμείνεις, δύσκολα αφήνεις μια δουλειά που σε κρατά στάσιμο. Το να τολμήσεις κάτι δικό σου ή να πιστέψεις πως μπορείς να σταθείς στα πόδια σου μπαίνει στη σφαίρα της φαντασίας. Το πιο ακριβό, τελικά, είναι οι ευκαιρίες που δεν μπορείς καν να κυνηγήσεις.
Το ΠΑΣΟΚ έδωσε κάποτε νόημα στην κοινωνική άνοδο, γιατί άνοιξε δρόμους για ανθρώπους που δεν είχαν έτοιμες ευκαιρίες. Αυτό είναι ξανά το ζητούμενο: να μπορεί η δουλειά να σε πηγαίνει μπροστά, να μη μοιάζει η στέγη άπιαστο όνειρο και να μη χρειάζεται να απολογείσαι επειδή θέλεις κάτι περισσότερο από την επιβίωση απλώς.
Δεν ζητάμε να μας χαριστεί μια εύκολη ζωή. Θέλουμε η προσπάθειά μας να μας οδηγεί κάπου. Να μπορούμε να ατενίσουμε το αύριο χωρίς να αναβάλλουμε διαρκώς το σήμερα.
Φοιτητής Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου
