Ο Αλέξης Τσίπρας ανέβηκε Θεσσαλονίκη και άνοιξε πάλι το μεγάλο πολιτικό τεφτέρι των υποσχέσεων. Επτά δισ. και βάλε το πρόγραμμα, φοροελαφρύνσεις από εδώ, Ταμείο Σύγκλισης από εκεί, «Πατριωτική Εισφορά» παραδίπλα και στη μέση μια ωραία λέξη στα αγγλικά: securonomics.
Για να μη λέμε δηλαδή απλώς «θα τα φτιάξουμε όλα». Να το λέμε και διεθνώς.
Ανάπτυξη, δικαιοσύνη, δουλειές, στήριξη οικογένειας, μικρές επιχειρήσεις και μέχρι κατάργηση των Πανελλαδικών. Αν έμενε λίγο ακόμη στο βήμα, μπορεί να έπεφτε και η τιμή του καφέ.
Το ερώτημα βέβαια παραμένει ίδιο και παλιό: ωραία όλα αυτά, αλλά τον λογαριασμό ποιος τον πληρώνει;
Γιατί στην Ελλάδα έχουμε ακούσει πολλές φορές ότι «λεφτά υπάρχουν», «έρχεται η ανάπτυξη» και «τώρα αλλάζουν όλα». Το δύσκολο δεν είναι να γεμίσεις μια ομιλία με υποσχέσεις. Το δύσκολο είναι, όταν τελειώσουν τα χειροκροτήματα, να μη μείνει ο πολίτης πάλι με την απόδειξη στο χέρι
