Το βράδυ της Παρασκευής στο Συνέδριο της ΝΔ να καταγράφηκε ένα από τα πιο προκλητικά μαθήματα πολιτικής ειρωνείας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε να «λυπάται και να θυμώνει» για την ακρίβεια, λες και παρακολουθεί τη χώρα από κάποιο θεωρείο και όχι από το Μέγαρο Μαξίμου. «Λυπάμαι και θυμώνω, βλέποντας την ακρίβεια να ροκανίζει το εισόδημα, παρόλο που ανεβαίνει» ανέφερε… ο αθεόφοβος
Λες και η κυβέρνηση δεν έχει καμία σχέση με τους φόρους, τα καρτέλ, την ασυδοσία στην αγορά, τα υπερκέρδη και την καθημερινή αφαίμαξη των νοικοκυριών.
Το εισόδημα, είπε, ανεβαίνει. Μόνο που ο πολίτης δεν πληρώνει στο σούπερ μάρκετ με δελτία Τύπου, ούτε γεμίζει το ρεζερβουάρ με πανηγυρικές ομιλίες. Η αγοραστική δύναμη εξαϋλώνεται, η μεσαία τάξη πιέζεται, οι λογαριασμοί τρέχουν, αλλά στο κυβερνητικό αφήγημα όλα είναι σχεδόν επιτυχία, απλώς ενοχλεί λίγο αυτό το «παγκόσμιο φαινόμενο». Βολικό άλλοθι, βέβαια: φταίει πάντα κάτι έξω, ποτέ οι επιλογές μέσα. «Ένα παγκόσμιο φαινόμενο πλαγιοκοπεί μία μεγάλη εθνική προσπάθεια» τόνισε χωρίς ίχνος ντροπής
Και κάπου εκεί κορυφώνεται το δούλεμα: μειώσεις φόρων, μόνιμες αυξήσεις, σταθερότητα. Ωραίες λέξεις, καλοσιδερωμένες για συνέδρια. Μόνο που η πραγματικότητα είναι τσαλακωμένη. Όταν οι τιμές μένουν ψηλά, η πτώση του πληθωρισμού δεν είναι ανακούφιση· είναι υπενθύμιση ότι η ζημιά έγινε. Ο πρωθυπουργός μπορεί να θυμώνει. Οι πολίτες, όμως, έχουν κάθε λόγο να εξοργίζονται. Γιατί η συμπόνια χωρίς ευθύνη δεν είναι πολιτική· είναι θέατρο, με χειροκρότημα από τους ίδιους θεατές.
