Ο πρωθυπουργός της επίπλαστης κανονικότητας επέλεξε στην ομιλία του στη ΔΕΘ να κάνει πλειοδοσία στον λαϊκισμό, εξαγγέλλοντας ερανικού χαρακτήρα επιδόματα και παροχές για το 2027, δηλαδή πέρα από τα χρονικά όρια της κυβερνητικής του θητείας. Και μάλιστα τα είπε όλα αυτά ενώ βρισκόμαστε ήδη σε εκλογική χρονιά, απευθυνόμενος σε μια κοινωνία που πλήττεται από την ακρίβεια, την αβεβαιότητα της επόμενης μέρας και τη σκληρή καθημερινότητα. Μια κοινωνία που βλέπει μισθούς και συντάξεις να απομειώνονται από ανατιμήσεις άνευ προηγουμένου στα βασικά αγαθά.
Ο στόχος είναι προφανής: η παραμονή στην εξουσία για μία ακόμη θητεία, που θα εντείνει τη δυσπραγία και την ένδεια των πολλών και θα παρατείνει την ευμάρεια των λίγων ημετέρων. Συνεχίζει να επικαλείται τον εαυτό του ως παράγοντα σταθερότητας σε μια συγκυρία που τροφοδοτείται συνεχώς από σενάρια φόβου για αστάθεια στο Αιγαίο και από μια οικονομία της οποίας η υποτιθέμενη άνθηση που ευαγγελίζεται ευνοεί μόνο μερικούς, οικοδομώντας μια παρωχημένη πελατεία κομματικών φίλων.
Οι θέσεις του προέδρου της ΕΛΑΣ αποτελούν επανάληψη του περιβόητου προγράμματος της Θεσσαλονίκης με πιο φανταχτερό περιτύλιγμα, ενός δοκιμασμένου πρωθυπουργού που με τις «αυταπάτες» του μας έφερε στο χείλος της καταστροφής. Ανάμεσα, λοιπόν, στο αγωνιώδες «rebranding» ενός οπορτουνιστή και στο άγχος για το κυνήγι της εξουσίας μιας κυβέρνησης που έχει φέρει τους εργαζόμενους στα όριά τους, υπάρχει ο δύσκολος αλλά ελπιδοφόρος δρόμος του προγραμματικού λόγου του ΠΑΣΟΚ.
Ενός λόγου που αρθρώνεται ώριμα και συγκροτημένα, με προτάσεις και απόψεις για τα ζητήματα των πολιτών, αλλά πρωτίστως με όραμα και προοπτική για μια διαφορετική επιλογή διακυβέρνησης. Μια πρόταση με κοινωνικό πρόσημο, με σχέδιο και οδικό χάρτη, προκειμένου η χώρα και οι συνάνθρωποί μας να βγουν από τα ψεύτικα διλήμματα που οι κυβερνώντες παραθέτουν, σε μια προσπάθεια να μετακυλήσουν τη δική τους αγωνία στους ψηφοφόρους, ελλείψει στρατηγικού πλάνου ενός «επιτελικού» κράτους που παραπαίει.
Το ΠΑΣΟΚ επιλέγει την ορθή προγραμματική οδό, που είναι και η πιο επίπονη και δύσβατη. Δεν είναι υποχρέωση, αλλά καθήκον, για μια πολιτική δύναμη που σηματοδότησε τον κοινωνικό μετασχηματισμό και τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας.
Ένα σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό Κίνημα, που αντιμετώπισε τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση μεταπολιτευτικά -απόρροια των τραγικών διακυβερνήσεων της ΝΔ που διόγκωσαν ελλείμματα και χρέη- και το έκανε προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον, επωμιζόμενο βαρύ πολιτικό κόστος. Το Κίνημα αυτό οφείλει στην ιστορία του να συνεχίσει τον δρόμο για τη μεγάλη πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος, με τεκμηριωμένες προτάσεις και σεβασμό στους πολίτες που δοκιμάζονται.
Η αναγκαιότητα για την ύπαρξη διεξόδου για τη χώρα με ορίζοντα ανάπτυξης θα φέρει τη Δημοκρατική Παράταξη στο τιμόνι της χώρας και όχι οι δήθεν «κοστολογημένες» ασπιρίνες, με τις οποίες η κυβέρνηση επιχειρεί να καμουφλάρει τις συνέπειες μιας αποτυχημένης πολιτικής που βαφτίζει σταθερότητα και κανονικότητα.
Οι χαμένες ευκαιρίες από το Ταμείο Ανάκαμψης, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων είναι οι αποδείξεις της ανεπάρκειας σε πολλούς τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας, που, χωρίς ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, διαχειρίζονται το ίδιο παλαιό παραγωγικό μοντέλο, με τις παθογένειες και τις στρεβλώσεις του.
Υπάρχει βέβαια και ο αντίλογος των προθύμων, που σπεύδουν, επικαλούμενοι τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες σχεδόν στο σύνολό τους υμνούν την «παντοκρατορία» του κυβερνώντος κόμματος και προεξοφλούν μια αυτοδύναμη τρίτη θητεία, υποτιμώντας τη λαϊκή βούληση. Τα ευρήματα των δημοσκόπων είναι φωτογραφίες της στιγμής, οι οποίες ρετουσάρονται και χρωματίζονται από τα λεγόμενα και τα πεπραγμένα των πολιτικών, έτσι όπως αυτά προβάλλονται ή δεν προβάλλονται από τα ΜΜΕ. Η ψήφος, όμως, των πολιτών την ώρα της απόφασης και της επιλογής δεν ψιμυθιώνεται· είναι ευθεία απόρριψη ή εμπιστοσύνη σε έναν πολιτικό σχηματισμό. Ας περιμένουμε, λοιπόν, τη γνώμη των συμπολιτών μας χωρίς έπαρση, γιατί συχνά έχουν διαψεύσει «φωτογράφους» της στιγμής, που εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι χρησιμοποιούσαν αμφίβολης ποιότητας φιλμ.
Η δίψα για ισονομία, κανόνες υγιούς ανταγωνισμού και αγοράς, διαφάνεια, ασφάλεια, κοινωνική αλληλεγγύη, δίκαιη κατανομή του εθνικού πλούτου και προοπτική ευημερίας για τους πολλούς είναι μεγαλύτερη από τον μικρόκοσμο του πολιτικού αυτοσκοπού.
Μέλος KΠΕ
