Έχουμε όλοι συμφωνήσει, στον δημόσιο λόγο, ότι το να είναι κάποιος ή κάποια βουλευτής δεν είναι επάγγελμα αλλά λειτούργημα. Κάθε βουλευτής άλλωστε έχει το επάγγελμά του, στον ιδιωτικό ή τον δημόσιο χώρο· από αυτό μπορεί να βιοπορίζεται και από το αντίστοιχο ασφαλιστικό ταμείο να συνταξιοδοτείται, αν δεν επιλέξει τη βουλευτική σύνταξη.
Η βουλευτική αποζημίωση εξάλλου παρέχεται όχι ως επαγγελματική αμοιβή αλλά για την αντιμετώπιση των «πολιτικών δαπανών» του βουλευτή. Και σε ειδικές περιπτώσεις, για την υποκατάσταση του επαγγελματικού του μισθού, όταν είναι υποχρεωτική η αναστολή του επαγγέλματός του, όσο είναι βουλευτής (π.χ. δημόσιος υπάλληλος συγκεκριμένων υπηρεσιών).
Όλα αυτά όμως είναι μόνο θεωρητικά. Στην πράξη, οι βουλευτές μας είτε διαπλέκονται με συμφέροντα (για οικονομικά και πολιτικά οφέλη) είτε ρουσφετολογούν ασύστολα (για ψηφοθηρικά οφέλη). Και πάντα υποκύπτουν περιδεείς στον κομματικό αρχηγό, αφού από αυτόν κυρίως εξαρτάται η επιλογή τους ως υποψηφίων, άρα ως πιθανών εκ νέου βουλευτών, ίσως και η υπουργοποίηση τους. Αυτά συμβαίνουν, επειδή βασικός στόχος αρκετών βουλευτών είναι η διατήρηση της βουλευτικής ιδιότητας, διά της επανεκλογής τους, και ενδεχομένως η ανάληψη υπουργικών καθηκόντων.
Εάν αυτά (διαπλοκή-ρουσφετολογία) δεν φαίνονται θεμιτά, η αντιμετώπισή τους δεν είναι μόνο ο κολασμός όσων τα διαπράττουν. Είναι κυρίως η αφαίρεση των κινήτρων, ώστε να μην έχουν λόγο να τα διαπράττουν. Ώστε να είμαστε όλοι ικανοποιημένοι. Και η δημοκρατία μας καλύτερη.
Ερωτήματα λοιπόν προς όλους τους βουλευτές όλων των κομμάτων, τους υποψήφιους βουλευτές και όλα τα κομματικά στελέχη, που επιδιώκουν να γίνουν βουλευτές:
– Συμφωνούν να επιλέγονται ως υποψήφιοι όχι από την κομματική ηγεσία αλλά από τα μέλη των κομματικών οργανώσεων, με δημοκρατική διαδικασία;
– Συμφωνούν σε όριο βουλευτικών θητειών από το ίδιο πρόσωπο;
– Συμφωνούν με το ασυμβίβαστο μεταξύ της ιδιότητας του βουλευτή και του υπουργού; Άλλωστε, δουλειά των βουλευτών είναι να νομοθετούν και να ελέγχουν, όχι να κυβερνούν. Και των υπουργών το αντίστροφο.
– Συμφωνούν με τη δικαστική αφαίρεση της έδρας από όποιον βουλευτή αποδεδειγμένα διαπλέκεται ή ρουσφετολογεί και αντίστοιχα με την τιμωρία όποιων διατυπώνουν ψευδώς τέτοιες κατηγορίες;
– Συμφωνούν να έχουν ίδια πολιτική αξία και αποζημίωση οι αιρετές θέσεις βουλευτή, περιφερειακού και δημοτικού συμβούλου και να ισχύουν για όλους τα παραπάνω;
Παρακαλούνται εκείνοι προς τους οποίους απευθύνονται αυτά τα ερωτήματα να τα απαντήσουν πρώτα στους εαυτούς τους και να ενεργήσουν/ψηφίσουν τα δέοντα, στα κόμματά τους, στη Βουλή και στη συνταγματική αναθεώρηση.
Διότι το «βουλευτιλίκι» δεν (πρέπει να) είναι επάγγελμα. Και η δημοκρατία μας χωρίς επαγγελματίες πολιτικούς ασφαλώς θα είναι καλύτερη!…
Ο Μάκης Γιομπαζολιάς είναι δημοσιογράφος-νομικός
Δημοσιεύθηκε στο Καρφί το Σάββατο 29.08.2026
