Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει μια πολιτική που εξαντλείται στην κριτική. Είναι πιο
εύκολο να απορρίπτεις μια ιδέα, να την ειρωνεύεσαι ή να τη χαρακτηρίζεις
ανεφάρμοστη, παρά να αναλάβεις την ευθύνη να προτείνεις κάτι καινούργιο. Όμως η
πρόοδος δεν έρχεται από όσους περιμένουν να δικαιωθούν οι εξελίξεις. Έρχεται από
όσους τολμούν να τις προκαλέσουν.
Η συζήτηση για την τετραήμερη εργασία είναι χαρακτηριστική. Όταν το ΠΑΣΟΚ άνοιξε
τον διάλογο για πιο σύγχρονες μορφές εργασίας, η αντίδραση ήταν η γνωστή: ειρωνεία
και απαξίωση. Σήμερα, όμως, η ίδια η πραγματικότητα αναγκάζει την κυβέρνηση να
συζητά λύσεις που μέχρι χθες χαρακτήριζε εκτός πραγματικότητας.
Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Πολλές από τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που σήμερα
θεωρούμε αυτονόητες πέρασαν πρώτα από το στάδιο της αμφισβήτησης. Η
ψηφιοποίηση των υπηρεσιών, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, η έμφαση στην πράσινη
ανάπτυξη και στον εκσυγχρονισμό του κράτους δεν γεννήθηκαν τη στιγμή που έγιναν
αποδεκτές. Χρειάστηκε κάποιοι να τις πιστέψουν και να τις υποστηρίξουν όταν ακόμη
θεωρούνταν δύσκολες ή πρόωρες.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μια πολιτική που ακολουθεί τις εξελίξεις με καθυστέρηση.
Χρειάζεται ανθρώπους που να σκέφτονται μπροστά, να ακούνε την κοινωνία και να μη
φοβούνται να καταθέσουν προτάσεις, ακόμη κι όταν αυτές δεν είναι οι πιο δημοφιλείς.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι κοινωνίες δεν προχωρούν χάρη σε όσους περιμένουν να
αλλάξει ο κόσμος. Προχωρούν χάρη σε όσους αποφασίζουν να τον αλλάξουν.
Mέλος ΚΠΕ
