Με φόντο τις εκλογές του 2027 και ένα πολιτικό σκηνικό που θυμίζει περισσότερο σκληρό επικοινωνιακό σόου παρά θεσμική διαδικασία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε στην Πολιτική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας για να παρουσιάσει το γνωστό πλέον μείγμα: αυτοθαυμασμό, πολιτικό ρεαλισμό α λα carte και στοχευμένα καρφιά προς κάθε κατεύθυνση.
Στην ομιλία του, ο πρωθυπουργός επιχείρησε να δώσει εικόνα κυβέρνησης που «τρέχει μεταρρυθμίσεις», μειώνει φόρους, σώζει το μέλλον και γενικά κινείται σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλα λειτουργούν ρολόι — εκτός φυσικά από όσους δεν το αντιλαμβάνονται. Γιατί, όπως υπονοήθηκε ξανά, το πρόβλημα δεν είναι ποτέ η πολιτική· είναι πάντα η ανάγνωση της πολιτικής.
Με χαρακτηριστική άνεση, ο κ. Μητσοτάκης παρουσίασε τη Νέα Δημοκρατία ως σχεδόν μοναδικό φορέα «σοβαρότητας» στο πολιτικό σύστημα, υπενθυμίζοντας τις μεταρρυθμίσεις που ψήφισε η ίδια η ΝΔ και βαφτίζοντας την κυβερνητική αυτονόητη υποχρέωση σε ιστορικό επίτευγμα. Από τους φόρους μέχρι την υγεία και τον ΕΦΚΑ, το κυβερνητικό έργο παρουσιάστηκε ως μια συνεχής πορεία θριάμβου — με μοναδικό εμπόδιο, όπως πάντα, την πραγματικότητα.
Δεν έλειψαν και τα γνωστά εσωκομματικά «μαχαιρώματα με γάντι», με αιχμές προς τον Αντώνη Σαμαρά, ενώ ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης έλαβε το κλασικό πολιτικό ρόλο: «πάτα γκάζι», διεύρυνση, κινητοποίηση και όλα τα συναφή που συνήθως μεταφράζονται σε εκλογική καμπάνια σε διαρκή λειτουργία.
Στο ίδιο μοτίβο, ο πρωθυπουργός επανέφερε τη ρητορική περί «τσέπης του πολίτη», ανακαλύπτοντας ξανά ότι η καθημερινότητα των νοικοκυριών αποτελεί προτεραιότητα — μια διαπίστωση που τείνει να εμφανίζεται κυρίως σε προεκλογικές περιόδους και κομματικές συγκεντρώσεις.
Η κορύφωση ήρθε με την καθιερωμένη πλέον δόση πολιτικής δραματοποίησης. Οι αντίπαλοι βαφτίστηκαν «θίασος», «τυμβωρύχοι του θυμού» και φορείς τοξικότητας, σε μια αφήγηση όπου η πολιτική αντιπαράθεση δεν είναι διάλογος αλλά σχεδόν υπαρξιακή απειλή. Το κυβερνητικό στρατόπεδο, από την άλλη, εμφανίζεται ως ο μοναδικός θεματοφύλακας της αλήθειας, της σταθερότητας και της ελπίδας.
Στο τέλος, το μήνυμα ήταν απλό και γνώριμο: όλα βαίνουν καλώς, οι μεταρρυθμίσεις προχωρούν, οι αντίπαλοι «φωνασκούν», και η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη προς το 2027. Η μόνη εκκρεμότητα είναι αν το αφήγημα θα αντέξει μέχρι τότε την επαφή με την καθημερινότητα.
