Στο «εργατικό» Αιγάλεω, όπου κάθε πολιτική ομιλία αποκτά αυτόματα διαστάσεις ιστορικού γεγονότος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε να ξεκινήσει με ένα «καλημέρα» που έμοιαζε περισσότερο με εισαγωγή σε πολιτικό ντοκιμαντέρ παρά με προεκλογική ομιλία.
Και πριν καλά καλά ζεσταθεί το ακροατήριο, ήρθε η αναφορά στον Κώστα Καραμανλή της Ραφήνας. Ο πρωθυπουργός θυμήθηκε το 2003, όταν ως «ολόφρεσκος» υποψήφιος βουλευτής έκανε την παρθενική του εμφάνιση σε ομιλία του τότε αρχηγού της ΝΔ. Μια πολιτική ανάμνηση που, όπως παρουσιάστηκε, δεν ήταν απλώς προσωπική στιγμή, αλλά σχεδόν κεφάλαιο της σύγχρονης πολιτικής μυθολογίας.
Το ενδιαφέρον δεν είναι η νοσταλγία. Είναι η επιμονή της. Γιατί όταν μια ομιλία ξεκινά με αναδρομές είκοσι και πλέον ετών, εύλογα γεννιέται η απορία αν η πολιτική ατζέντα του σήμερα έχει κάτι πιο φρέσκο να προσφέρει από τις φωτογραφίες του χθες.
Κάποιος θα έλεγε πως πρόκειται για στρατηγική γεφύρωση γενεών της παράταξης. Κάποιος άλλος, λιγότερο ευγενικός, θα το έλεγε απλώς πολιτική επανάληψη με καλύτερο φωτισμό.
Το βέβαιο είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει να κινείται με διαφορετικές ταχύτητες απέναντι στους πρώην πρωθυπουργούς: άλλους τους επικαλείται ως σημείο αναφοράς, άλλους ως σημείο αντιπαράθεσης, και όλους μαζί ως υλικό για το πολιτικό αφήγημα της επόμενης ημέρας.
Μάλιστα κάποιοι δυσκολόπιστοι έλεγαν ότι έχει να κάνει με την την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα. Στα πιο “ψιθυριστά” πηγαδάκια επανέρχεται ένα παλιό άγχος: η στάση του Κώστας Καραμανλής και οι καλές σχέσεις του με τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ
