Υπάρχουν πολιτικοί που προσπαθούν να πείσουν ότι έχουν αλλάξει. Και υπάρχουν και εκείνοι που προσπαθούν να πείσουν ότι δεν θυμόμαστε. Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Κάθε δημόσια εμφάνισή του μοιάζει με μια νέα προσπάθεια πολιτικής επανεκκίνησης. Νέα αφήγηση, νέα συνθήματα, γνώριμο όμως το σενάριο: σαν να μην προηγήθηκαν τα γεγονότα που σημάδεψαν τη διακυβέρνησή του. Σαν το 2015 να ήταν μια μικρή υποσημείωση και όχι μια περίοδος που εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης.
Το πιο εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι η αυτοπεποίθηση με την οποία επιχειρεί να εμφανιστεί ως εκφραστής της «νέας αρχής». Είναι λίγο σαν τον μαθητή που ζητά να ξαναγράψει το διαγώνισμα, αλλά αυτή τη φορά χωρίς να υπολογιστεί ο πρώτος βαθμός. Η ιστορία, όμως, δεν λειτουργεί με διορθωτικές εξετάσεις.
Το Μέγαρο Μαξίμου παράλληλα, δείχνει να έχει επιλέξει τον πρώην πρωθυπουργό ως τον ιδανικό πολιτικό αντίπαλο. Όχι επειδή βρίσκεται σήμερα στην αντιπολίτευση, αλλά επειδή το όνομά του εξακολουθεί να λειτουργεί ως το πιο βολικό σημείο αναφοράς κάθε φορά που η δημόσια συζήτηση κινδυνεύει να στραφεί στην ακρίβεια, στην καθημερινότητα ή στις κυβερνητικές αστοχίες.
Από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο μέχρι τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, η γραμμή είναι σχεδόν πανομοιότυπη: υπενθύμιση του 2015, αναφορές στους «πειραματισμούς» και προειδοποιήσεις ότι «δεν θα γυρίσουμε πίσω». Μόνο που όσο πιο συχνά επαναλαμβάνεται το ίδιο αφήγημα, τόσο περισσότερο γεννιέται το ερώτημα αν απευθύνεται στους πολιτικούς αντιπάλους ή στους ίδιους τους ψηφοφόρους που ζητούν απαντήσεις για το παρόν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν χρειάστηκε καν να αναφέρει το όνομα του Αλέξη Τσίπρα. Οι αιχμές ήταν αρκετές ώστε να γίνει αντιληπτός ο αποδέκτης τους. Το ενδιαφέρον, όμως, δεν βρίσκεται τόσο στις αναφορές όσο στην επιμονή. Μια κυβέρνηση που διακηρύσσει ότι κοιτάζει μπροστά αφιερώνει ολοένα και περισσότερο χρόνο για να εξηγεί γιατί δεν πρέπει να επιστρέψουμε πίσω. Και όσο το πολιτικό της λεξιλόγιο περιστρέφεται γύρω από το χθες, τόσο αφήνει χώρο στους πολίτες να αναρωτιούνται ποιο είναι τελικά το σχέδιο για το αύριο.
