Αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στον ΣΥΡΙΖΑ δεν δικαιολογούν καμία έκπληξη και αυτοί που δείχνουν να εκπλήσσονται προφανώς υποκρίνονται. Η ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι έργο του Αλέξη Τσίπρα. Σε εκείνον οφείλεται, από εκείνον σχεδιάστηκε και απλώς υλοποιείται από βουλευτές που είτε του είναι αφοσιωμένοι είτε προσδοκούν να τους δώσει άλλη μια ευκαιρία.
Η αρχή του τέλους του ΣΥΡΙΖΑ γράφτηκε την προηγούμενη τετραετία. Τότε ήταν που το κόμμα του 32%, ευρισκόμενο στην αντιπολίτευση, κατάφερε να χάσει σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους του και να φτάσει στο 17,5%. Ήταν μοναδικό στα χρονικά της μεταπολίτευσης να χάνει εκλογική δύναμη η αξιωματική αντιπολίτευση και να κερδίζει η κυβέρνηση. Μοναδικό «επίτευγμα» που φέρει την υπογραφή του Αλέξη Τσίπρα.
Ο ιστορικός ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να παραιτηθεί έπειτα από αυτή την ταπεινωτική ήττα και να παρακολουθήσει από σχετική απόσταση τη διαδοχή του. Δεν είχε διανοηθεί ότι ο διάδοχος-έκπληξη, που άκουγε στο όνομα Κασσελάκης, θα είχε την απαίτηση να κάνει το κόμμα δικό του και να μην είναι απλώς ένας μεταβατικός μεσάζων για την επιστροφή του Αλέξη.
Υπονόμευσε ανοιχτά τον νέο πρόεδρο που, αν και άπειρος και συχνά πολιτικά επιπόλαιος, κατάφερε να κρατήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στο 15% στις ευρωεκλογές, μειώνοντας ταυτόχρονα τη διαφορά του από τη ΝΔ σχεδόν στο μισό σε σχέση με αυτήν που είχε ο Τσίπρας στις εθνικές εκλογές. Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Κασσελάκης πίστεψε αφελώς ότι μπορούσε να κερδίσει μια εσωκομματική σύγκρουση στημένη στα μέτρα του Τσίπρα, εκπαραθυρώθηκε με κατάλυση κάθε δημοκρατικής διαδικασίας κι έτσι ανέλαβε ο Σωκράτης Φάμελλος. Και γι’ αυτόν ο Αλέξης Τσίπρας επεφύλασσε ρόλο πολιτικού «αυτοφωράκια».
Επί των ημερών της δικής του προεδρίας αποχώρησε και ίδρυσε το δικό του κόμμα. Υποτίθεται ότι σε αυτό το κόμμα θα είχαν θέση μόνο βουλευτές που παραδίδουν τις έδρες τους. Τελικά, όπως σύντομα θα αποδειχτεί, θα έχουν θέση και αρκετοί από αυτούς που παραιτούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ και ανεξαρτητοποιούνται, χωρίς να παραδίδουν τις έδρες τους. Εννοείται ότι στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ κατακρημνίζεται δημοσκοπικά. Από το 15% των ευρωεκλογών έχει φτάσει σήμερα στο 1%-2%, ενώ ταυτόχρονα το κόμμα Τσίπρα πλησιάζει σε κάποια γκάλοπ, στην πρόθεση ψήφου, το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ των ευρωεκλογών. Ο Τσίπρας διεκδικεί με την ΕΛΑΣ και ίσως πετύχει να έρθει δεύτερος με ποσοστό κοντινό σε αυτό που είχε όταν αποχώρησε ως αποτυχών (17,5%). Με ένα τέτοιο ποσοστό τώρα θα θεωρήσει εαυτόν επιτυχόντα.
Φυσικά, εάν αυτό το ποσοστό το λάμβανε οιοσδήποτε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ θα θεωρούνταν αποτυχία, μιας και δεν δίνει προοπτική εξουσίας. Από την άλλη μεριά, τόσο ο διάδοχός του (Κασσελάκης) όσο και η νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (Δούρου ή Πολάκης) θα θεωρήσουν επιτυχία εάν πιάσουν το 3% και μπουν στη Βουλή.
Η αλήθεια είναι ότι με αρχηγό τη Ρένα Δούρου ο ΣΥΡΙΖΑ ίσως έχει μια ευκαιρία να παραμείνει τουλάχιστον ένα κόμμα ικανό να συνομιλήσει με άλλες πολιτικές δυνάμεις, ίσως και να συνεργαστεί μαζί τους. Πέραν αυτού, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να είναι ευχαριστημένος με τις εξελίξεις που προκάλεσε ο ίδιος στο κόμμα του οποίου υπήρξε ο φυσικός ηγέτης. Αποδεικνύει ότι χωρίς αυτόν δεν υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα οδηγεί τους πρώην συντρόφους του σε τέτοιον πολιτικό εξευτελισμό που χάνουν την όποια διαπραγματευτική τους δύναμη απέναντί του. «Ήθελές τα κι έπαθές τα», όπως λέει ο σοφός λαός!
Δημοσιογράφος “Παραπολιτικά” και ΕΡΤ
Δημοσιεύθηκε στο Καρφί το Σάββατο 20.6.2026
