Η εικόνα που αντίκρισε η Ευρώπη στη Θέουτα δεν ήταν απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στη κρίση του μεταναστευτικού. Ήταν μια σκληρή δοκιμασία πολιτικής ωριμότητας και, κυρίως, ένας καθρέφτης: δείχνει τι βλέπει η ευρωπαϊκή Δεξιά όταν συμβαίνει κάτι στα σύνορα της Ένωσης, και τι επιλέγει να αποκρύψει όταν οι πραγματικοί συντελεστές του προβλήματος δεν είναι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ή οι αντιπολιτεύσεις, αλλά οι γείτονες που εργαλειοποιούν ανθρώπους είτε για δικούς στρατηγικούς στόχους είτε ως μέρος ενός ευρύτερου στρατηγικού σχεδίου.
Τι ακριβώς συνέβη στη Θέουτα; Το Μαρόκο έστειλε 60.000 ανθρώπους, κολυμπώντας, στον ισπανικό θύλακα στη Βόρεια Αφρική, με αποτέλεσμα να πνιγούν 100 άτομα. Με άλλα λόγια εργαλειοποίησε το μεταναστευτικό για να πλήξει την Ισπανία, δημιουργώντας την εντύπωση ότι φταίει η Μαδρίτη με την πολιτική ενσωμάτωσης μεταναστών που ακολουθεί. Πρόκειται για οργανωμένο προπαγανδιστικό σχέδιο το οποίο δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.
Από τους 60.000 οι 58.000 έχουν ήδη επιστρέψει στο Μαρόκο. Από τους 2.000 που είναι ακόμη στη Θέουτα ούτε ένας δεν θα περάσει στα ευρωπαϊκά εδάφη της Ισπανίας και σταδιακά θα επιστρέψουν και αυτοί στο Μαρόκο.
Η μεταναστευτική πολιτική της Ισπανίας δεν έχει καμία σχέση με αυτά που περιγράφουν οι εγχώριοι επικριτές του Σάντσεθ, που εμπνέονται από τον Τραμπ και την ατζέντα της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς. Πάνω από τους μισούς μετανάστες που νομιμοποιούνται κατά περιόδους στην Ισπανία, υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις, προέρχονται από χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Μιλάνε ισπανικά και είναι καθολικοί.
Θεωρούνται χρήσιμοι για την ισπανική οικονομία και η κοινωνική ενσωμάτωσή τους είναι σχετικά εύκολη. Αν ταξιδέψει κανείς στην Ισπανία, εύκολα διαπιστώνει ότι πολλοί εργαζόμενοι (σε εστίαση, σούπερ – μάρκετ κλπ) προέρχονται από τη Λατινική Αμερική. Ταυτόχρονα, το ποσοστό ανεργίας στην Ισπανία σήμερα είναι στο 9,87% – το χαμηλότερο από το 2008 – ενώ έχουν δημιουργεί 486.000 νέες θέσεις εργασίας και το εργατικό δυναμικό αυξήθηκε κατά τη διάρκεια του δεύτερου τριμήνου του 2026 ξεπερνώντας τα 25,2 εκ – γεγονός που αποτυπώνει αύξηση τόσο της απασχόλησης όσο και όσων αναζητούν να ενταχθούν στην αγορά εργασίας. Ο Σάντσεθ δεν είναι πρώτος πρωθυπουργός που νομιμοποιεί μετανάστες στην Ισπανία. Η δική του είναι η έβδομη μαζική νομιμοποίηση στη διάρκεια των τελευταίων 40 χρόνων. Έχουν προηγηθεί άλλες τέσσερις που έγιναν με σοσιαλιστική κυβέρνηση και δύο που έγιναν με κεντροδεξιά κυβέρνηση. Το πρόγραμμα νομιμοποιήσεων του Σάντσεθ υποστηρίζεται από τους εργοδότες,τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και την καθολική εκκλησία.
Φυσικά υπάρχει εξήγηση γιατί το Μαρόκο σχεδίασε τώρα αυτή την οργανωμένη εισβολή στη Θέουτα. Ως γνωστόν ο Σάντσεθ είναι «κόκκινο πανί» για τον Τραμπ, ο οποίος στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ του επιτέθηκε προσωπικά μιλώντας απαξιωτικά και προσβλητικά για την Ισπανία. Ο βασικός λόγος της σύγκρουσης Τραμπ – Σάντσεθ σχετίζεται με την αντίθεση του Ισπανού πρωθυπουργού στην πολιτική του Ισραήλ στην Γάζα και με την άρνηση του να συνδράμει τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ιράν. Το Μαρόκο, αν και μουσουλμανική χώρα, ταυτίζεται με Τραμπ – Νετανιάχου στη Μέση Ανατολή.
Η εργαλειοποίηση 60.000 μεταναστών από την πλευρά του σχετίζεται προφανώς με το ευρύτερο στρατηγικό σχέδιο αποσταθεροποίησης όχι μόνο της Ισπανίας αλλά της ΕΕ. Αυτό που έκανε το Μαρόκο στην Θέουτα είναι ανάλογο – αλλά σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα – με αυτό που έχει κάνει στο πρόσφατο παρελθόν η Τουρκία στον Έβρο και στο Αιγαίο. Το οξύμωρο είναι ότι η Ελλάδα, ενώ έχει υπάρξει θύμα αυτής της εργαλειοποίησης, δεν αισθάνεται σήμερα την ανάγκη να υπερασπιστεί το θύμα (δηλαδή την Ισπανία και την κυβέρνηση της) ούτε να καταγγείλει τον θύτη (δηλαδή το Μαρόκο και αυτούς που κρύβονται πίσω του). Και δεν είναι μόνο η ελληνική κυβέρνηση που δεν το πράττει. Δεν το λένε καν καθαρά τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ούτε το ΠΑΣΟΚ (οι ομοϊδεάτες του Σάντσεθ) ούτε η ΕΛΑΣ (που φλερτάρει – ανεπιτυχώς – με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία). Γιατί όλοι ποιούν την νήσσαν; Αφ ενός γιατί δεν τολμούν να κοντραριστούν με ισχυρά λόμπι συμφερόντων εν όψει εκλογών και αφ ετέρου γιατί μια σοβαρή προσέγγιση στο μεταναστευτικό πρόβλημα δεν πουλάει όσο το «στείλτε τους όλους στην Ουγκάντα» (το νέο σχέδιο πέντε ευρωπαϊκών χωρών συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδος).
Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν για όλη την Ευρώπη. Η Ιταλία της Μελόνι, όπου οι παράνομοι μετανάστες τα τελευταία πέντε χρόνια ήταν διπλάσιοι από αυτούς της Ισπανίας, επιβάλλει ελέγχους στα σύνορα της για όσους εισέρχονται από την Ισπανία! Και φυσικά η Ισπανία αντιδρά κάνοντας κι αυτή το ίδιο. Δηλαδή, κατάργηση της Σένγκεν σε δύο χώρες του ευρωπαϊκού νότου εν μέσω τουριστικής περιόδου, με αφορμή μια οργανωμένη εισβολή μεταναστών σε έναν θύλακα στη Βόρεια Αφρική. Είναι βέβαιο ότι η ΕΕ μπορεί και καλύτερα. Δυστυχώς, όμως, από ό,τι φαίνεται, ίσως μπορεί κι ακόμη χειρότερα.
Δημοσιογράφος “Παραπολιτικά” και ΕΡΤ
Δημοσιεύθηκε στο Καρφί την Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026
