Πολύ μελάνι χύθηκε τις τελευταίες μέρες σχετικά με τη μη ανάσυρση από το αρχείο του σκανδάλου των υποκλοπών, από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Καθώς δε αυτή η δεύτερη αρχειοθέτηση ήρθε λίγες μέρες μετά την άρση της ασυλίας 13 βουλευτών της ΝΔ και το πέρασμα της Ευρωπαίας εισαγγελέως από τη χώρα μας, επιχειρήθηκε από κάποιους ένας ανόητος «συμψηφισμός» των δύο υποθέσεων, με το αφελές επιχείρημα που λέει ότι ο σεβασμός της Δικαιοσύνης δεν μπορεί να είναι αλά καρτ, ανάλογα με το τι μας συμφέρει και τι όχι.
Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε μερικά στοιχειώδη, για να κατανοήσουμε ότι το να συγκρίνει κανείς την πράξη του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου με τις πράξεις της Ευρωπαίας εισαγγελέως είναι σαν να συγκρίνει μήλα με πορτοκάλια. Η διαφορά είναι προφανής και είναι παράξενο που κανείς δεν την επεσήμανε από την πρώτη στιγμή:
Ο κ. Τζαβέλλας, με τη νομική του πράξη της μη ανάσυρσης από το αρχείο του σκανδάλου των υποκλοπών, έκρινε ότι η υπόθεση δεν χρήζει διερεύνησης. Η κ. Κοβέσι, από την άλλη, με το αίτημά της για άρση ασυλίας κυβερνητικών βουλευτών, έκρινε ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Μιλάμε, επομένως, για δύο εντελώς αντίθετες πράξεις. Η μία επιχειρεί να κλείσει μια υπόθεση, η άλλη να την ανοίξει.
Σημειωτέον ότι ούτε η μία ούτε η άλλη πράξη συνιστούν «δικαστική απόφαση», όπως εσφαλμένα λέγεται από κάποιους πολιτικούς ή δημοσιολογούντες. Επομένως, το επιχείρημα που ακούγεται ότι όποιος ασκεί κριτική «δεν σέβεται δικαστική απόφαση επειδή δεν τον συμφέρει» δεν στοιχειοθετείται. Αυτό που κρίνεται -και επικρίνεται-, είτε στην περίπτωση Τζαβέλλα είτε στην περίπτωση Κοβέσι, είναι μια νομική πράξη που προφανώς παράγει κάποιο νομικό αποτέλεσμα.
Θα πρέπει, ωστόσο, να επισημανθεί κάτι σημαντικό: Είναι άλλο να ασκείς κριτική και να επικρίνεις έναν εισαγγελέα (τον κ. Τζαβέλλα), γιατί με την πράξη του δεν βοηθά στην εις βάθος διερεύνηση ενός σκανδάλου, κι άλλο να επικρίνεις μια εισαγγελέα (την κ. Κοβέσι) γιατί με την πράξη της συμβάλλει στη διερεύνηση ενός άλλου σκανδάλου. Καθένας κρίνεται -και οι κρίνοντες, ασφαλώς-, αλλά ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι η δικαστική διερεύνηση είναι πράξη υπέρ του δημοσίου συμφέροντος, ενώ η μη διερεύνηση βοηθά μόνο πιθανούς ενόχους;
