Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ τον Μάρτιο θα έπρεπε να αποτελεί αφετηρία πολιτικής αντεπίθεσης και συνολικής εξωστρέφειας της παράταξης στην τελική ευθεία προς τις εκλογές. Όμως, παρά τις προσπάθειες που έγιναν για ομοψυχία και κοινή συνισταμένη στις πολιτικές αποφάσεις του συνεδρίου, συνεχίζει να επικρατεί εσωστρέφεια και ο καθένας να ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο τις αποφάσεις του κορυφαίου κομματικού μας οργάνου.
Η απόφαση για μη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία είναι ξεκάθαρη και δεν χωράει καμία παρερμηνεία ούτε αστερίσκους. Όπως παρερμηνεία δεν σηκώνει ούτε η πολιτική αυτονομία του κόμματος, το οποίο παρά τις πιέσεις άντεξε την πόλωση του 2015 και δεν διαλύθηκε τότε παρά την πολιτική του απομόνωση και το οριακό του εκλογικό αποτέλεσμα. Συνεπώς, η αυτοδιάλυση που κάποιοι ονειρεύονται δεν έχει καν νόημα το 2026. Νόημα έχει η μάχη για τις ιδέες και για το πρόγραμμά μας, ειδικά τώρα στην προεκλογική περίοδο.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να προωθήσει το αφήγημα της σταθερότητας, αλλά μοιάζει να μην μπορεί να διαχειριστεί πια ούτε τα δικά της πεπραγμένα με το πλήθος των παραιτήσεων διαφόρων αξιωματούχων. Από την άλλη πλευρά, ένα νέο κόμμα με παλιά υλικά και δοκιμασμένες συνταγές προσπαθεί να μεταβάλει το πολιτικό σκηνικό με ατομικά προσκλητήρια που εξαργυρώνονται, βέβαια, σε μάχιμες θέσεις για όποιον ανταποκριθεί.
Το ΠΑΣΟΚ έχει να προτάξει ένα πλήρες πολιτικό πρόγραμμα, αλλά κι εφαρμοσμένες πολιτικές όπου ασκεί εξουσία με αποκορύφωμα τον Δήμο Αθηναίων. Ορισμένες βέλτιστες πρακτικές έχουν βραβευθεί διεθνώς (ΟΟΣΑ), όπως η θεσμική αναγνώριση της ενεργειακής φτώχειας στην πολιτική τελών, αλλά και η επιμονή στις δημόσιες υποδομές, όπως η ενεργειακή αναβάθμιση των σχολείων και η υλοποίηση της δημοτικής συγκοινωνίας.
Η πολιτική αλλαγή περνάει από την ενίσχυση και τη στήριξη των ψηφοδελτίων του ΠΑΣΟΚ με αυτοπεποίθηση και πίστη στο πολιτικό μας πρόγραμμα.
Μέλους ΚΠΕ – Αντιδημάρχου Οικονομικού Προγραμματισμού Δήμου Αθηναίων
