Αν υπάρχει ένα πράγμα που φαίνεται να βολεύει ιδιαίτερα το Μέγαρο Μαξίμου, είναι η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο. Γιατί, κακά τα ψέματα, ένας παλιός αντίπαλος είναι πολύ πιο βολικός από έναν καινούργιο. Τον ξέρεις, τον έχεις νικήσει τόσες φορές, και κυρίως, ξέρεις πώς να τον χρησιμοποιήσεις για να τρομάξεις ή να συσπειρώσεις το δικό σου ακροατήριο.
Της Νεφέλης Χατζηαλεξάνδρου
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο να προτιμά μια εκλογική αναμέτρηση που θα θυμίζει το παλιό δίπολο. Γιατί τότε η συζήτηση μπορεί εύκολα να φύγει από το σήμερα και να γυρίσει στο χθες. Να ξανακουστούν οι λέξεις «2015», «Τσίπρας», «μνημόνια», «δραχμή», «κίνδυνος», «αστάθεια». Και κάπως έτσι, αντί να συζητάμε για το τι έκανε η σημερινή κυβέρνηση, να συζητάμε για το τι έκανε η προηγούμενη.
Βολικό, δεν είναι;
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Η χώρα δεν βρίσκεται στο 2015. Βρισκόμαστε στο 2026. Και ο πολίτης που πληρώνει το νοίκι, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ και τους φόρους δεν ξυπνάει το πρωί αναρωτώμενος τι έκανε ο Τσίπρας πριν από δέκα χρόνια. Αναρωτιέται γιατί ο μισθός του εξαφανίζεται πριν τελειώσει ο μήνας.
Αναρωτιέται γιατί η κατοικία έχει γίνει πολυτέλεια. Γιατί οι τιμές ανεβαίνουν. Γιατί η δημόσια υγεία πιέζεται. Γιατί η καθημερινότητα έχει γίνει ένας διαρκής αγώνας δρόμου.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό κόλπο.
Όταν η κυβέρνηση δυσκολεύεται να υπερασπιστεί το σήμερα, είναι πάντα χρήσιμο να ανασταίνει το χθες.
Ο Τσίπρας μπορεί να αποτελέσει για τη ΝΔ τον ιδανικό «μπαμπούλα». Έχει κυβερνητικό παρελθόν, έχει κάνει λάθη, έχει συγκρουστεί με κοινωνικές ομάδες και κουβαλά πολιτικό φορτίο. Με λίγα λόγια, είναι ένας αντίπαλος με έτοιμο φάκελο.
Μόνο που ο κόσμος έχει αλλάξει.
Ο ψηφοφόρος που κάποτε μπορούσε να εγκλωβιστεί εύκολα στο «μην έρθει ο άλλος» σήμερα ζητά κάτι διαφορετικό: «Εσύ τι έκανες;».
Και αυτή είναι η ερώτηση που δυσκολεύεται περισσότερο να απαντήσει κάθε κυβέρνηση όταν βρίσκεται για χρόνια στην εξουσία.
Γιατί κάποια στιγμή τελειώνουν οι δικαιολογίες, τελειώνουν οι συγκρίσεις με τους προηγούμενους και έρχεται η ώρα του ταμείου.
Και το ταμείο δεν είναι τηλεοπτικό στούντιο. Είναι η τσέπη του πολίτη.
Είναι ο νέος που ψάχνει σπίτι και βρίσκει ενοίκια που δεν μπορεί να πληρώσει. Είναι ο μεροκαματιάρης που κάνει λογαριασμό στο σούπερ μάρκετ πριν γεμίσει το καρότσι. Είναι ο συνταξιούχος που μετράει τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα. Είναι ο μικρομεσαίος που βλέπει φόρους, εισφορές και έξοδα να τρέχουν γρηγορότερα από τον τζίρο του.
Η ΝΔ μπορεί να θέλει έναν Τσίπρα απέναντι για να συσπειρώσει τη δική της βάση. Μπορεί όμως ταυτόχρονα να του προσφέρει κάτι πολύτιμο: πολιτικό οξυγόνο.
Και αυτό εμπεριέχει ρίσκο.
Τελικά, όπως και να έχει ο Μητσοτάκης με επικοινωνιακά παιχνίδια προσπαθεί να αποφύγει τη συζήτηση για τα 6,5 χρόνια της διακυβέρνησης του επιτελικού του κράτους. Προσπαθεί να κρυφτεί αλλά λησμονεί ότι ο λογαριασμός έρχεται πάντα στο τέλος, στην κάλπη.
Το Μαξίμου ξορκίζει το ΠΑΣΟΚ που αποτελεί τον μοναδικό του εφιάλτη
Υπάρχει ένας αντίπαλος που μάλλον δεν θα ήθελε το Μέγαρο Μαξίμου να βρεθεί απέναντί του στην τελική ευθεία. Και αυτός είναι το ΠΑΣΟΚ. Γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα με κυβερνητικό παρελθόν, ευρωπαϊκή ταυτότητα, βαθιές ρίζες στην κοινωνία και –κυρίως– δυνατότητα να απευθυνθεί σε έναν κόσμο που δεν θέλει ούτε άλλη μία τετραετία ΝΔ ούτε επιστροφή στις παλιές συγκρούσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Και αυτό είναι που κάνει τη διαφορά. Το μεγάλο πρόβλημα για το Μαξίμου δεν είναι απλώς ποιος θα βγει δεύτερος. Είναι ποιος θα μπορέσει να πείσει τον πολίτη ότι μπορεί να κυβερνήσει αύριο.
Γιατί όσο το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ως κυβερνητική επιλογή, τόσο δυσκολεύει το αφήγημα ότι η μόνη «σοβαρή» επιλογή είναι η Νέα Δημοκρατία.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη πιο ενοχλητικό για το Μαξίμου.
Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να χτυπήσει τη ΝΔ από την πλευρά της καθημερινότητας χωρίς να χρειάζεται να καταφύγει σε κραυγές. Μισθοί, ακρίβεια, στεγαστικό, δημόσια υγεία, θεσμοί, φορολογία, κράτος δικαίου. Εκεί κρίνεται η κυβέρνηση. Εκεί βρίσκεται και το πραγματικό πολιτικό κόστος.
Δημοσιεύθηκε στο Καρφί την Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026
