Με ταξιδεύει πίσω
στην αρχή των γεγονότων
ψίθυρος ενός ολόχρυσου
Αρχίλοχου αφηγείται
τα παθήματα του Ταντάλου
Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Ο Αρχίλοχος»
Για να ’μαι ειλικρινής, δεν έχω κατανοήσει πλήρως ποια είναι η βαθύτερη ουσία πολιτικής ηθικής του σημερινού (κεντρο)αριστερού (πολιτικού αρχηγού), η ειδοποιός του διαφορά με τον δεξιό ή τον κεντρώο.
– Να κάνει ακριβώς τα ίδια με τους άλλους (στον κοινωνικό, επαγγελματικό, ιδιωτικό βίο του), αλλά να βγαίνει στα ΜΜΕ και να μιλάει για την αξιοπρέπεια (sic) του λαού;
– Να αναφέρεται σε πρόσωπα σύμβολα της Αριστεράς, ανθρώπους που θυσιάστηκαν για τις ιδέες τους και πέθαναν φτωχοί και διωγμένοι, σε αντίθεση με αυτόν που τους επικαλείται, ο οποίος ζει και ευημερεί ως αστός, επωφελούμενος/εκμεταλλευόμενος τις ευκαιρίες του φιλελευθερισμού, τον οποίο καταγγέλλει με σφοδρότητα (ανάλογη των ενοχών του), μόλις βγουν οι βολικές δημοσκοπήσεις;
– Να ψάχνει το (σκοτεινό) χθες των άλλων και να κρύβει το δικό του;
– Να προβάλλει το «ηθικό πλεονέκτημα» (εντιμότητας και ειλικρίνειας), την ίδια ώρα που χρησιμοποιεί fake news για να καλύπτει τα ανομήματα των ημετέρων, που φιγουράρουν στα payrolls διαφόρων επιχειρηματιών;
– Να κατηγορεί πολιτικά πρόσωπα για αντι-αριστερό παρελθόν και μετά να φωτογραφίζεται αγκαλιασμένος ως εταίρος με ολιγάρχες (επί παλαιάς και νέας κυβερνώσας) ή να τον προετοιμάζουν τώρα για παλινόρθωση ώστε να φύγει η (άλλη, μη συνεργαζόμενη με αυτούς) Δεξιά;
Οι παραπάνω, ενδεικτικές και μόνον απορίες, γεννούν με τη σειρά τους κάποια θεωρητικά ζητήματα:
– Επιτρέπεται (κι από ποιον;) ο αμοραλιστικός κομματισμός, όπου η ηθική ευθύνη εξαφανίζεται όταν η σκοπιμότητα άλλα προστάζει;
– Νοείται μια «ελιτίστικη» (;) Αριστερά, η οποία -εν είδει ιερατείου- κατέχει εδώ και 200 χρόνια την απόλυτη αλήθεια, που ναι μεν διαψεύδεται από τα γεγονότα, αλλά ουδείς αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για τίποτα;
– Τι ρόλο παίζει τελικά αυτή η -με το κομμάτι- κατευθυνόμενη «διανοητική κινητοποίηση» των ίδιων υπογραφών (διανοουμένων και περιφερομένων) για τα ίδια χαμένα στοιχήματα;
Αν ο μικροκαπιταλισμός αποτελεί ομπρέλα των φιλελεύθερων αντιλήψεων, αναρωτιέμαι ποια είναι η μικροταυτότητα του σύγχρονου αριστερού αρχηγού.
Η συνεχής καταγγελία του «δικαίου της ανάγκης» (και η θεμελίωση σε διανοητές-εμπόρους της αλλοδαπής), η μικρο-φυσική της (παρα)εξουσίας, την οποία και οι ίδιοι χρησιμοποίησαν, η καθεστωτική άποψη για ένα κράτος χωρίς έλεγχο, όταν το διοικούν «οι καλοί»;
Προφανώς και (συν) υπάρχουν πολλές αριστερές εκδοχές και πολλοί έντιμοι και καθαροί αριστεροί. Όσοι όμως ευαγγελίζονται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, ενώ καθημερινά -κόντρα στον Ρουσσώ- υπονομεύουν κάθε μορφής ειλικρινή πολιτική συναίνεση με μη όμορους χώρους (sic), δεν πείθουν για τη μετάλλαξή τους (προς το καλύτερο;).
Οι εκλογές στη δημοκρατία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση κλειστού κλαμπ ισχυρών που με πρόσχημα την όποια (πολιτική, κοινωνική, οικονομική) κρίση θέτουν τους όρους του πολιτικού/εκλογικού παιχνιδιού.
Ο σιδηρούς νόμος των ελίτ που διατηρούν την επικυριαρχία τους σε πολλά κόμματα (και στους αρχηγούς τους) οδηγεί σε ολιγαρχική δημοκρατία (όποιο ονοματολογικό «καπέλο» κι αν φοράνε οι νυν «αντάρτες»).
Η μετα-δημοκρατία δεν μπορεί να είναι δέσμια διαπλοκών. Κυβέρνηση, Βουλή, διοίκηση, δικαιοσύνη, κόμματα, πολιτικοί δεν πρέπει να ξεχνούν ότι υπηρετούν τη res publica και λογοδοτούν στη res populi. Αυτοαναφορικότητα, απόλυτες αλήθειες αυτοδικαίωσης, αυθαίρετη (μιντιακο-κατασκευασμένη) εκπροσώπηση του λαού κάνουν την ίδια ζημιά με το αυταρχικό κράτος.
Η κρίση του κράτους δικαίου, με πλήρη ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ, έσπασε όλους τους κρίκους που μας συνέδεαν (πραγματικά ή ιδεοληπτικά) με το χθες και το σήμερα, με την ιστορία και την κοινωνία, με τη λογική και τη νομιμότητα, με τη δημοκρατία και τους θεσμούς.
Πώς όμως είναι δυνατό να έχεις προσδοκίες και απαιτήσεις από θεσμούς και αξίες τις οποίες δεν υπηρετείς και στις οποίες δεν πιστεύεις; Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους νέους(;) αρχηγούς κομμάτων με βεβαρημένο παρελθόν στην ανομία.
Η πολιτική μας είχε πάθει κυκλοφοριακή συμφόρηση από τους πολλούς μονόδρομους προς τη μεγάλη λεωφόρο της ανάκαμψης (και κάθαρσης;).
Στο σημείο αυτό είναι κρίσιμη η στρατηγική που θα υιοθετήσει και θα ακολουθήσει το ΠΑΣΟΚ. Θα παίζει αμυντικά και παθητικά ή θα αποφασίσει να αντεπιτεθεί (με ονόματα και διευθύνσεις) σε όλα τα μέτωπα και τα σενάρια που θέλουν να το αποδομήσουν και να το απονευρώσουν;
Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που εμφορούνται ακόμα από τις ιδεοληψίες των συνεργασιών για μεγάλες συμμαχίες συνειδητοποίησαν επιτέλους ότι η εκλογική μάχη από την πλευρά των «μη όμορων» (sic) χώρων είναι «ο θάνατός σου, η ζωή μου»;
Συνειδητοποίησαν ότι επί χρόνια τούς δούλευαν (λες και ήταν χρήσιμοι ηλίθιοι) κάποιοι με το ψευδεπίγραφο πρόσχημα των μετώπων, ενώ οι ίδιοι ετοιμάζονταν για προσωπική κατάληψη της εξουσίας, χωρίς ιδεολογία και ηθική (με μόνο πλεονέκτημα τη στήριξη από τους ολιγάρχες);
Το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει όχι μόνο να ηγεμονεύσει, αλλά απλώς και να επιβιώσει, οφείλει να κόψει όλες τις «γέφυρες» με όσους παπαγαλίζουν τα περί συνεργασιών με εκείνους που έρχονται για να τους απορροφήσουν. Όποιος εξακολουθεί να βαυκαλίζεται, μπορεί να αλλάξει τώρα στρατόπεδο και να πάει απέναντι. Ή από δω ή από κει.
Η «à cheval» τακτική πρέπει να τελειώσει για ορισμένους. Οι υπόλοιποι πρέπει να προχωρήσουν με λογική «εκλογικού πολέμου» και όχι ιδεολογικής συγγένειας.
Αν η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ παραμείνει όμηρος των δήθεν όμορων σχεδίων διακυβέρνησης, θα βρεθεί προ εκπλήξεων, δυσάρεστων και για την ίδια και για τον λαό του ΠΑΣΟΚ.
Την επόμενη μέρα των εκλογών το (μη συναλλασσόμενο και μη διαπλεκόμενο) ΠΑΣΟΚ ή θα είναι ο ρυθμιστής των εξελίξεων ή δεν θα είναι τίποτα. Και ο νοών και κατανοών νοείτω.
ΥΓ.: Στο ερώτημα «ποιος κρατάει σήμερα στα χέρια του το momentum της Ιστορίας», ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να απαντήσει με ιδεοληψίες, με ευχολόγια ή με συμψηφισμούς. Πρέπει να απαντήσει με καθαρό μυαλό, χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος για την αλήθεια, κυρίως για τον καθαρό πολιτικό και κοινωνικό ουρανό της επόμενης μέρας. Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να του δείξει τον δρόμο δίχως αγκυλώσεις και ανούσιες ισορροπίες.
Καθηγητής πανεπιστημίου, πρώην υπουργός
