Ψάχνω ξανά να βρω το αυτονόητο
Δήμητρα Καραγιάννη, «Το αυτονόητο»
Δεν είναι δυνατόν οι έμπειροι πολιτικοί να μην αναγνωρίζουν σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα το ΠΑΣΟΚ. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος (εκτός κι αν πρόκειται για ιδιαίτερα εμμονικό) που να μην αντιλαμβάνεται ότι έχει λήξει το ηγετικό, οργανωτικό και ιδεολογικό μέρος και ότι το Κίνημα έχει εισέλθει πλησίστιο στην (προ)εκλογική εποχή.
Συνεπώς, οι οποιεσδήποτε «κινήσεις», ακόμα κι αν εμφορούνται από τα πλέον αγνά κίνητρα, δεν επιτρέπεται να αγνοούν την παράμετρο αυτή και να ξανανοίγουν θέματα που έκλεισε το Συνέδριο.
Ουδείς είναι καταδικασμένος στην αφωνία, ουδείς απαγορεύεται να διατυπώνει διαφωνία. Όμως, μέχρι εκεί. Οι πόλεμοι ηθικών (;) χαρακωμάτων και τα αντάρτικα αρματολών (ή αμαρτωλών;) του παρελθόντος όχι μόνο δεν προσφέρουν κάτι επί της ουσίας, αλλά δίνουν και την εικόνα ενός «σκορποχωριού» που δεν μπορεί να εγγυηθεί μια νέα, διαφορετικής ποιότητας διακυβέρνηση.
Γόνοι, επίγονοι, απόγονοι κατηγορούν ευθέως ή εμμέσως κάποιους άλλους για γυρολόγους, τυχοδιώκτες και φιλόδοξους παρτάκηδες. «Γνήσιοι» (sic) αριστεροί, κεντροαριστεροί και συνοδοιπόροι κρυφοκοιτάζουν προς την Ιθάκη μη εμπιστευόμενοι τους σοσιαλιστές, κεντρώους, τους υπέρ της αυτόνομης καθόδου συντρόφους τους.
Μυστικοί δείπνοι με αντιπάλους για να σχεδιαστεί η επόμενη μέρα (;), συμφωνίες μανδαρίνων στην πλάτη του Κινήματος, μιντιακοί υπαινιγμοί, όλα αυτά και όλοι αυτοί αμαυρώνουν το ήθος της παράταξης στο όνομα μη ορατών στόχων.
Ο κυβερνητικός κοινωνικός ρεαλισμός του ΠΑΣΟΚ, με πολιτική και ιδεολογική πυξίδα τη Σοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά, οφείλει να συμπεριέχει θεσμικές μεταρρυθμίσεις και ριζοσπαστικές λύσεις στα προβλήματα των δεινοπαθούντων από τον νεοφιλελευθερισμό.
Κυρίως όμως θα εγγυάται τη διαφάνεια της λειτουργίας του κράτους, την ισοπολιτεία, την πάταξη της διαφθοράς, τη συμμετοχική δημοκρατία, με ανόθευτη τη διαφύλαξη της ουσίας της, τη δικαιοσύνη χωρίς παρωπίδες ή εντολές άνωθεν, τη λογοδοσία των αξιωματούχων, την εναλλαγή των προσώπων στις δημόσιες θέσεις.
Κρίσιμη λέξη/σύνθημα και δέσμευση: Εμπιστοσύνη
Αν όμως κάποια (μεγαλο)στελέχη του ΠΑΣΟΚ δεν δείχνουν εμπιστοσύνη στις αποφάσεις της ηγεσίας, πώς νομίζουν ότι θα τη δείξει το εκλογικό σώμα;
Δεν είμαι αρμόδιος για να προτείνω στα όργανα μέτρα διαφυγής από την τεχνητή εσωστρέφεια. Πιστεύω όμως ότι πρέπει να δοθούν «ειδικοί ρόλοι» στην εκλογική διαδικασία σε ορισμένα ιστορικά πρόσωπα του χώρου (π.χ. Β. Βενιζέλο, Ν. Αλιβιζάτο, Αλ. Παπαδόπουλο, Μιχ. Σταθόπουλο κ.ά.), να δημιουργηθεί από τώρα μια σκιώδης κυβέρνηση, να συνομιλεί καθημερινά ο πρόεδρος με τεχνοκράτες και ανθρώπους των επιστημών και των γραμμάτων, να επιταχυνθεί η κοινωνικοεπιδραστική παρέμβαση των συμμετεχόντων στην Επιτροπή για τη Διεύρυνση, να ενισχυθεί το επικοινωνιακό προφίλ της ηγετικής ομάδας, να προβληθούν τρεις κρίσιμες κοινωνικοθεσμικές αλλαγές (στέγη, δουλειά, υγεία/ασφάλιση για όλους), ώστε να συνυπογραφεί με τον ελληνικό λαό ένα «νέο πολιτικοκοινωνικό συμβόλαιο ηθικής διακυβέρνησης». Όσοι πιστεύουν σε αυτά ας συνυπογράψουν. Οι άλλοι έχουν κάθε δικαίωμα να επιλέξουν μια διαφορετική προοπτική.
Γιάννης Πανούσης, ομότιμος καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός
Δημοσιεύθηκε στο Καρφί το Σάββατο 9.5.2026
