Η Μέση Ανατολή (και όχι μόνο) θυμίζει πια εκείνο το πασίγνωστο ανέκδοτο με το φλας:
— «Δες αν δουλεύει».
— «Τώρα ναι… τώρα όχι. Τώρα ναι… τώρα όχι».
Τώρα τελειώνει ο πόλεμος… τώρα ξαναρχίζει. Τώρα εκεχειρία… τώρα προειδοποιητικό χτύπημα… Τώρα ανοίγουν τα Στενά του Ορμούζ… τώρα ξανακλείνουν…
Και κάθε φορά που ανάβει το «τώρα ναι», πετάγεται στα ύψη το πετρέλαιο. Κάθε φορά που έρχεται το «τώρα όχι», πέφτουν για λίγο οι αγορές, μέχρι την επόμενη «ανησυχία της διεθνούς κοινότητας» και τους αναλυτές να περιγράφουν τον κίνδυνο γενικευμένης ανάφλεξης με ύφος μετεωρολόγου που ανακοινώνει τοπικές βροχές. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάθε φορά, κάπου, κάποιος κερδίζει. Και αυτός σπάνια (έως ποτέ) είναι ο πολίτης που γεμίζει το ρεζερβουάρ του κοιτώντας το πρατήριο απορημένος, σαν να βλέπει μπροστά του πίνακα του Γκόγια, ενώ παρακολουθεί τις εξελίξεις σαν να πρόκειται για «ταινία τρόμου»: Ξέρει πως στο τέλος κάποιος αθώος θα πληρώσει. Και… μαντεύει ποιος.
Και μέσα σε αυτό το χάος εμφανίζεται ξανά και ξανά ο Ντόναλντ Τραμπ σε ρόλο ειρηνοποιού. Κάτι σαν τον τύπο που λέει: «Το να κόψεις το τσιγάρο είναι πανεύκολο. Εγώ το έχω κόψει πενήντα φορές». Σαν γνήσιος ντελιβεράς γεωπολιτικής «σταθερότητας», σώζει τον κόσμο κάθε έξι μήνες, αποτρέπει τον Γ’ Παγκόσμιο κάθε τρεις εβδομάδες και υπόσχεται «ιστορική ειρήνη», ταχύτερα απ’ όσο αλλάζει θέση ο λεπτοδείκτης στα παλιά ρολόγια.
Μόνο που το όνομά του («Trump» με λατινικούς χαρακτήρες) ακούγεται όλο και περισσότερο σαν «τραπ» (trap). Σαν παγίδα, δηλαδή, που οδηγεί σε «τραμπλ» (trample). Πάει να πει, σε ποδοπάτημα, εν ονόματι της ισχύος. Λες και παίζει «τραμπ-ολίνο» πάνω στις ζωές των ανθρώπων, στις ψυχές των λαών και τις αξίες.
Εμείς εδώ πάντως, όσο βαυκαλιζόμαστε πως βρισκόμαστε στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας», όπως διακηρύττει με ανιστόρητο στόμφο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν συνειδητοποιούμε πως κάθε πύραυλος στη Βηρυτό μεταφράζεται σε ακριβότερο ψωμί στον Βόλο και κάθε «χειρουργικό πλήγμα» στη Μέση Ανατολή κάνει τον Έλληνα φτωχότερο.
Κάποτε υπήρχε εκείνη η κυβερνητική καμπάνια που ρωτούσε: «Πόσα πορτοκάλια έφαγες σήμερα;». Πλέον, το αντίστοιχο ερώτημα είναι: Πόσες κρίσεις κατανάλωσες σήμερα; Πόσες «έκτακτες αυξήσεις», πόσες «αναγκαίες κυρώσεις», πόσες «στρατηγικές συμμαχίες»;
Και επειδή, μέσα στον ορυμαγδό της παραπληροφόρησης, ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει καν αν στο Ορμούζ το στενό είναι ένα ή πολλά… Αν δεν προσπαθήσουμε να ξεδιαλύνουμε σύντομα την αλήθεια από την μπλόφα, θα την πατήσουμε, σαν τον Σακαφλιά, που του την είχανε στημένη στα Τρίκαλα στα δυο στενά.
Δημοσιογράφος
Δημοσιεύθηκε στο Καρφί το Σάββατο 9.5.2026
