Έφυγε από ζωή σε ηλικία 82 ετών ο ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης, ο οποίος τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Ο ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης είχε πρόβλημα με την καρδιά του τα τελευταία χρόνια και μάλιστα είχε περάσει τις γιορτές των Χριστουγέννων στο νοσοκομείο.

Άφησε το στίγμα του με το υποκριτικό του ταλέντο σε σειρές όπως «Το Μινόρε της Αυγής» και οι «Αυθαίρετοι», αλλά και στον κινηματογράφο με την ερμηνεία του στην ταινία «Λούφα και Παραλλαγή».

Την τραγική είδηση του θανάτου του έκαναν γνωστή η Ελένη Γερασιμίδου και ο Αντώνης Ξένος, με ανάρτησή τους από το Από Κοινού Θέατρο.

«Χτες το βράδυ μάθαμε, από την αγαπημένη σου Ασπασία, για το δυσβάσταχτο φευγιό σου.. Αντίο σπουδαίε μας Χρήστο.. πολυτάλαντε καλλιτέχνη! Λάμπρυνες αυτό τον τόπο με την πολυσήμαντη υποκριτική σου, την υπέροχη φωνή και ποίησή σου!! Καλή δύναμη στην Ασπασία σου, στην Κατερίνα σου και σε όλους τους οικείους», αναφέρουν στην ανακοίνωση στο Facebook.

The post Πέθανε ο ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης appeared first on στο Καρφί.

Πέθανε  στο Λος Άντζελες σε ηλικία 86 ετών ο Αμερικανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός Νιλ Σεντάκα, μία από τις εμβληματικές μορφές της προ-Beatles ποπ σκηνής, με καριέρα που διήρκεσε επτά δεκαετίες. Την είδηση επιβεβαίωσε η εκπρόσωπός του, Βικτόρια Βαρέλα, ενώ η οικογένειά του έκανε λόγο για «αιφνίδιο θάνατο».

Ο Νιλ Σεντάκα, ο οποίος σύμφωνα με πληροφορίες μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο το πρωί της Παρασκευής, υπήρξε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της αμερικανικής ποπ από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Συνυπέγραψε και ερμήνευσε ορισμένους από τους χαρακτηριστικότερους ύμνους της εφηβικής κουλτούρας, όπως τα «Calendar Girl», «Happy Birthday Sweet Sixteen» και «Breaking Up Is Hard to Do».

Παράλληλα, έγραψε επιτυχίες για άλλους καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων τα «Stupid Cupid» και «Where the Boys Are» για την Κόνι Φράνσις, αλλά και το «Love Will Keep Us Together» για τους Captain and Tennille.

The post Πέθανε σε ηλικία 86 ετών ο “θρυλικός” Νιλ Σεντάκα appeared first on στο Καρφί.

Την τελευταία της πνοή σε ηλικία 99 ετών άφησε τη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ.

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ ήταν κορυφαία Ελληνογαλλίδα βυζαντινολόγος ιστορικός, διεθνούς φήμης για το έργο της στη μελέτη του Βυζαντίου.

Υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας (1967) και η πρώτη γυναίκα πρύτανης στην 700χρονη ιστορία του Πανεπιστημίου της Σορβόνης (1976), αναγνωρισμένη ως μία από τις σπουδαιότερες πνευματικές προσωπικότητες, ενώ είχε βραβευτεί, μεταξύ άλλων, με τον Μεγαλόσταυρο του Εθνικού Τάγματος της Τιμής, ενώ βραβεύσεις είχε και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Ποια ήταν η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα από Μικρασιάτες γονείς. Ο πατέρας της, Νίκος Γλύκατζης, ήταν έμπορος και επιστάτης των κτημάτων της οικογένειας της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, που προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Προύσας. Αποφοίτησε από το Δ΄ Γυμνάσιο Αθηνών και ακολούθως σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και ανέλαβε την ευθύνη για τις μαθήτριες του Παγκρατίου, υπό την καθοδήγηση του Χρήστου Πασαλάρη. Στα Δεκεμβριανά ακολούθησε τον ΕΛΑΣ Αθηνών κατά την υποχώρησή του από την Αττική, επιστρέφοντας στον Βύρωνα μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Τη δεκαετία του 1950, ενώ φοιτούσε στο πανεπιστήμιο, εργάστηκε ως γνώστρια της γαλλικής γλώσσας στον κύκλο της βασίλισσας Φρειδερίκης. Μετά την αποφοίτησή της, εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών.

Το 1953 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για μεταπτυχιακές σπουδές και δύο χρόνια αργότερα διορίστηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (CNRS). Το 1964 έγινε διευθύντρια σπουδών του Κέντρου και το 1967 καθηγήτρια στη Σορβόννη. Το 1966 απέκτησε το δίπλωμα doctorat ès lettres με τη μελέτη της για το Βυζάντιο και τη θάλασσα, η οποία εκδόθηκε ως «Byzance et la mer». Διετέλεσε Διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας, ενώ το 1970-1973 υπηρέτησε ως Αντιπρύτανις και το 1976 εξελέγη Πρύτανις της Σορβόννης, καθιστώντας την την πρώτη γυναίκα πρύτανη στα 700 χρόνια ιστορίας του πανεπιστημίου και την πρώτη γυναίκα παγκοσμίως σε ανάλογη θέση σε διεθνώς αναγνωρισμένο πανεπιστήμιο. Στο Παρίσι γνώρισε τον Ζακ Αρβελέρ, αξιωματικό του γαλλικού Ναυτικού από μεγαλοαστική οικογένεια, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, τη Μαρί-Ελέν, και παρέμεινε μόνιμα μέχρι το τέλος της ζωής της.

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ ανέλαβε πολλές ηγετικές θέσεις σε ακαδημαϊκά και πολιτιστικά ιδρύματα. Ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής Ηθικής του Εθνικού Κέντρου για την Επιστημονική Έρευνα στη Γαλλία, του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Βυζαντινών Σπουδών. Επίσης, διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας, Πρύτανις της Ακαδημίας και Καγκελάριος των Πανεπιστημίων των Παρισίων, Πρόεδρος του Κέντρου Georges Pompidou-Beaubourg, του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης και του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου στο Παρίσι. Ήταν μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του Ιδρύματος Λαμπράκη και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών.

Στο συγγραφικό της έργο, μεταξύ άλλων, υποστήριξε ότι στον τάφο της Βεργίνας είναι θαμμένος ο Μέγας Αλέξανδρος, θέμα που αναλύει στο βιβλίο της «Ο Μέγας Αλέξανδρος των Βυζαντινών». Το 2019 συμμετείχε, μαζί με άλλες προσωπικότητες, στην πρωτοβουλία για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και υπηρέτησε μέλος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την ελληνική επανάσταση

The post Πέθανε σε ηλικία σε 99 ετών η ιστορικός Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ appeared first on στο Καρφί.

«Έφυγε» από τη ζωή, σε ηλικία 74 ετών, ο γνωστός δημοσιογράφος, Γιώργος Παπαδάκης, μετά από βαρύ έμφραγμα που υπέστη το απόγευμα της Κυριακής.

Το ΕΚΑΒ τον παρέλαβε νεκρό από το σπίτι του στο Κολωνάκι. Έκαναν ΚΑΡΠΑ στο ασθενοφόρο και στο Λαϊκό νοσοκομείο, αλλά δεν επανήλθε.

Ποιος ήταν ο Γιώργος Παπαδάκης

Γεννήθηκε στο Χαλάνδρι στις 4 Φεβρουαρίου 1951 και καταγόταν από την Κρήτη. Εκτός από την επιτυχημένη του δημοσιογραφική καριέρα στην τηλεόραση, ο Γιώργος Παπαδάκης διέγραψε σημαντική πορεία και στον έντυπο τύπο.

Πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση τη δεκαετία του 1980 από την εκπομπή «Τρεις στον αέρα» που μεταδιδόταν το μεσημέρι από την ΕΡΤ, ως συμπαρουσιαστής με τη Σεμίνα Διγενή και τον Νάσο Αθανασίου.

Από το 1992 μέχρι το 2025, ο Γιώργος Παπαδάκης παρουσίαζε την πρώτη, χρονολογικά, πρωινή ενημερωτική εκπομπή της Ελληνικής Τηλεόρασης Καλημέρα Ελλάδα έως το 2011.

Από το 2011 μέχρι το 2015, παρουσίαζε την αντίστοιχη ενημερωτική εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ANT1 με τίτλο Πρωινό ΑΝΤ1.

Από τις 7 Σεπτεμβρίου 2015, η πρωινή ενημερωτική εκπομπή μετονομάστηκε εκ νέου σε «Καλημέρα Ελλάδα», ύστερα από επιθυμία του ίδιου, που έγινε δεκτή από το κανάλι.

Ολοκλήρωσε τον κύκλο του στην παρουσίασή της, στις 4 Ιουλίου 2025, σε κλίμα συγκίνησης με όλους τους συντελεστές επί της μικρής οθόνης.

The post Πέθανε ο Γιώργος Παπαδάκης μετά από βαρύτατο έμφραγμα appeared first on στο Καρφί.

Θλίψη στον δημοσιογραφικό κόσμο, καθώς έφυγε από τη ζωή ο Αντώνης Κοκορίκος. Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή η Κίνηση Επαγγελματιών Δημοσιογράφων με ανακοίνωσή της στη σελίδα της στο Facebook.

“Μια δύσκολη είδηση μέσα στη γιορτινή ατμόσφαιρα. «Έφυγε» πριν από λίγο ο Αντώνης Κοκορίκος. Ταξιδεύει στο αιώνιο φως. Καλό Παράδεισο Αδελφέ…

The post Πέθανε ο δημοσιογράφος Αντώνης Κοκορίκος appeared first on στο Καρφί.

Έφυγε από τη ζωή ο θρυλικός σχεδιαστής μόδας Ντίμης Κρίτσας. Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή με ανάρτησή της στα social media, το βράδυ της Παρασκευής 7 Νοεμβρίου η δημοσιογράφος Νατάσα Ράγιου, η οποία τον αποχαιρέτησε γράφοντας: «Αντίο άρχοντα…».

Πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας Espressο ανέφερε ότι ο σχεδιαστής μόδας το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε κινητικά προβλήματα και ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι, έχοντας στο πλευρό του την οικονόμο του. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, μεγάλο παράπονο του γνωστού σχεδιαστή μόδας ήταν ότι πολλοί φίλοι τον είχαν ξεχάσει. Τον Ντίμη Κρίτσα αποχαιρέτησε και η  εφημερίδα Πελοπόννησος, στην οποία αρθρογραφούσε για θέματα μόδας, αναφέροντας ότι ήταν 102 ετών.

Ο Ντίμης Κρίτσας γεννήθηκε στην Αθήνα. Η οικογένειά του τον προόριζε για σπουδές στη Σορβόννη και καριέρα στο διπλωματικό σώμα, όμως τον κέρδισε η μόδα. Σπούδασε στην École de Saint Rocque, την École du Louvre και την Académie de Coupe, ενώ στη συνέχεια εργάστηκε δίπλα στους Balenciaga και Jacques Fath.

Το 1954 επέστρεψε στην Αθήνα και ίδρυσε το «Maison de Couture Kritsas» στη Βουκουρεστίου, αποκτώντας ως πελάτισσες πολλές από τις κομψές Αθηναίες της εποχής. Το 1965 άνοιξε τα φτερά του διεθνώς, πρώτα στην Αυστραλία και αμέσως μετά στις ΗΠΑ, όπου η Elizabeth Arden αγόρασε ολόκληρη τη συλλογή του.

Το 1970 δημιούργησε τη δική του εταιρεία “Dimitris Kritsas Incorporated”. Πέρα από την υψηλή ραπτική, σχεδίασε κοστούμια για κινηματογράφο και θέατρο στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τον ορισμό της κομψότητας τον συνόψιζε στη φράση: «απλότητα και προσωπικότητα»

The post Πέθανε ο θρυλικός σχεδιαστής μόδας Ντίμης Κρίτσας appeared first on στο Καρφί.

Ήχους από μουσικές του Διονύση Σαββόπουλου παιάνισε η μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού, συνοδεύοντας το φέρετρο του Διονύση Σαββόπουλου έξω από το τη Μητρόπολη Αθηνών.

Το πρώτο τραγούδι ήταν το «τι έπαιξα στο Λαύριο»,  ενώ στη συνέχεια ακούστηκαν οι ήχοι του τραγουδιού «Συννεφούλα μου», με τον κόσμο να χειροκροτά ρυθμικά. Σε κλίμα συγκίνησης ολοκληρώθηκε η εξόδιος ακολουθία του Διονύση Σαββόπουλου. Ακολούθησε η ταφή του στο Α’ Νεκροταφείο

The post Με δάκρυα και τραγούδια το στερνό αντίο στον Διονύση Σαββόπουλο appeared first on στο Καρφί.

Πλησιάζοντας στην είσοδο του Μεγάρου της ΕΣΗΕΑ μισή ώρα πριν ξεκινήσει η παρουσίαση
του βιβλίου του Κώστα Τζανιδάκη «Οι Ημίθεοι Δεν Λυγίζουν», έβλεπες ζωγραφισμένη στα
πρόσωπα όσων βρισκόντουσαν ήδη εκεί, μία γλυκιά ανυπομονησία. Και πως θα μπορούσε
να είναι διαφορετικά, αφού σε λίγα λεπτά θα είχαν τη χαρά να δουν από κοντά και να
φωτογραφηθούν με τα ινδάλματα του 1985. Τους ποδοσφαιριστές που η αφίσα τους
κοσμούσε κάθε νεανικό «πράσινο» δωμάτιο της δεκαετίας του ’80!
Στο φουαγιέ του 1ου ορόφου όπου θα γινόταν η παρουσίαση, περίμενε όλους μία πρώτη
μεγάλη έκπληξη. Ένα μίνι μουσείο που στήθηκε χάρη στον συλλέκτη ποδοσφαιρικού
υλικού, Γιώργο Καπενή, με φανέλες, μπάλες και σπάνιες φωτογραφίες της εποχής. Μεταξύ
αυτών μάλιστα εκτέθηκαν οι αυθεντικές φανέλες του Κώστα Ταράση και του Άλαν Χάνσεν
από τον ημιτελικό αγώνα με τη Λίβερπουλ! Λίγο πιο πέρα είχαν ήδη προσέλθει οι πρώτοι
«Ημίθεοι» και τα φλας των φωτογράφων μαζί με τα κινητά των παραβρισκομένων είχαν
πάρει «φωτιά».

Δέκα λεπτά πριν από την προγραμματισμένη έναρξη, στην αίθουσα «Γεώργιος Καράντζας»
είχε δημιουργηθεί πλέον το αδιαχώρητο. Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο
δημοσιογράφος Τάσος Επιτρόπου, ο οποίος έδωσε το «εναρκτήριο λάκτισμα» για να πάρει
την πρώτη «πάσα» ο Ανδρέας Οικονόμου από την Εκδοτική Belle Époque και να απευθύνει
έναν σύντομο χαιρετισμό. Αμέσως μετά η «μπάλα» πήγε στην βουλευτή του ΚΚΕ και
δημοσιογράφο Λιάνα Κανέλλη, η οποία ήταν υπεύθυνη του γραφείου τύπου του
Παναθηναϊκού την περίοδο 1983-85.
«Μία μέρα με παίρνει τηλέφωνο ένας τρελός και μου λέει ότι έγραψε ένα βιβλίο για τον
Παναθηναϊκό. Ένα βιβλίο για τα καλύτερα χρόνια της νιότης μου…» Αυτά ήταν τα πρώτα
της λόγια για να συνεχίσει πλέκοντας το εγκώμιο του συγγραφέα, τόσο για την
εμπεριστατωμένη του έρευνα, όσο και για το τελικό αποτέλεσμα. Δεν παρέλειψε φυσικά να
αναφερθεί με τον δικό της ξεχωριστό και γλαφυρό τρόπο σε περιστατικά κυρίως από το
Γκέτεμποργκ και το Λίβερπουλ, που κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του κόσμου,
κερδίζοντας στο τέλος ένα απλόχερο χειροκρότημα.
Αμέσως μετά ανέλαβε δράση ο «κέρβερος» της εστίας του Τριφυλλιού, Θωμάς Λαφτσής, ο
οποίος είχε έρθει ειδικά για την παρουσίαση από τη Σόφια όπου διαμένει. Βαθιά
συγκινημένος τόνισε τη σπουδαιότητα της επιτυχίας του Παναθηναϊκού να φτάσει μέχρι τις
«4» καλύτερες ομάδες της Ευρώπης, αλλά και το πόσο σημαντικό ήταν η καταγραφή της σε
ένα βιβλίο.
Στη συνέχεια περίμενε όλους μία μεγάλη έκπληξη, αφού ο Τάσος Επιτρόπου προσκάλεσε
στο βήμα τον κόρη του «Στρατηγού», Πόπη Δομάζου. Μέσα σε ένα έντονα συγκινησιακό
κλίμα, διάβασε ένα απόσπασμα από το βιβλίο το οποίο αναφερόταν στον πατέρας της, με
την αίθουσα να σείεται από τα χειροκροτήματα. Εξάλλου η επιλογή της φωτογραφίας στο
εξώφυλλο του βιβλίου από τον φιλικό αγώνα με την Μπόκα Τζούνιορς όπου είχε τιμηθεί ο
Μίμης Δομάζος, μόνο τυχαία δεν ήταν. Από τη μία αποτελούσε έναν ελάχιστο φόρο τιμής
στον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή που ανέδειξε το ελληνικό ποδόσφαιρο και από την άλλη,
όπως αναφέρετε στο βιβλίο, αποτελούσε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Την παράδοση της
ευρωπαϊκής σκυτάλης από τον αρχηγό της ομάδας του Γουέμπλει, στη γενιά του ’85!

Αφού ακολούθησε μία σύντομη ομιλία του Γιώργου Καπενή, ο οποίος τίμησε την
παρουσίαση με το σπάνιο ποδοσφαιρικό υλικό που διαθέτει στη συλλογή του, έφτασε η
στιγμή του συγγραφέα του βιβλίου Κώστα Τζανιδάκη. Αφού έκανε ένα μικρό πρόλογο
σχετικά με το πώς του γεννήθηκε η ιδέα να αποτυπώσει στο χαρτί αυτή τη μεγαλειώδη
πορεία, επέλεξε ένα πρωτότυπο τρόπο να μιλήσει για τον κάθε ποδοσφαιριστή ξεχωριστά.
Δεν θέλησε να σταθεί στα γκολ και τις φάσεις που σημάδεψαν τους αγώνες , αλλά σε
στιγμές που έγραψαν ιστορία χάρη στο πάθος και την αυταπάρνηση των πρωταγωνιστών,
όπως αυτές του Κώστα Ταράση που αγωνίστηκε με δεμένο το κεφάλι και ράματα στον
αγώνα με τη Φέγενορντ στο ΟΑΚΑ, του Σπύρου Λιβαθηνού που έβγαλε το ματς στο
Μπέλφαστ με σπασμένα πλευρά και του Βέλιμιρ Ζάετς που έπαιξε στο Ρότερνταμ με
απανωτές ενέσεις λόγω τραυματισμού. Στο άκουσμα λοιπόν του ονόματος κάθε παίκτη, το
κοινό ξεσπούσε σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, που όμοιό του σπάνια συναντάμε σε
παρουσίαση βιβλίου. Όταν δε έφτασε η σειρά του Ζέκο, έγινε κάτι το ανεπανάληπτο. Όλοι
οι παραβρισκόμενοι χειροκροτούσαν χωρίς καμία διακοπή για τουλάχιστον ένα λεπτό!
Αποτέλεσμα ο Κροάτης «Ημίθεος» να λυγίζει ίσως για πρώτη φορά και να μην μπορέσει να
συγκρατήσει τα δάκρυά του.
Κλείνοντας τον λόγο του ευχαρίστησε την ομάδα του ’85 που γέμισε με υπερηφάνεια κάθε
φίλαθλο του Τριφυλλιού και τόνισε ότι όλοι όσοι ακολουθούν με αγάπη και ανιδιοτέλεια
την Παναθηναϊκή ιδέα, το δημιούργημα του Γιώργου Καλαφάτη που συνεχίστηκε από τον
Απόστολο Νικολαίδη, πρέπει πάντα να είναι υπερήφανοι.
Όσοι νόμιζαν όμως ότι κάπου εκεί η βραδιά λαμβάνει τέλος, γελάστηκαν! Ακολούθησε η
βράβευση όλων των παικτών με αναμνηστικούς επαίνους από την Belle Époque, μία
ξεχωριστή στιγμή με ιδιαίτερο και πάλι συμβολισμό, αφού φέτος συμπληρώθηκαν 40
χρόνια από την επική πορεία. Όλοι οι ποδοσφαιριστές που βραβεύτηκαν κατέθεσαν τις
δικές του αναμνήσεις, που συνοδεύτηκαν από σπαρταριστά περιστατικά που σκόρπισαν
άφθονο γέλιο.

Παρόντες από την ομάδα του ’85 ήταν οι Θωμάς Λαφτσής, Νίκος Καρούλιας,
Γιάννης Βονόρτας, Βέλιμιρ Ζάετς, Σπύρος Λιβαθηνός, Μιχάλης Γεροθόδωρος, Κώστας
Μαυρίδης και Δήμος Κάβουρας. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στους δύο απόντες αλλά πάντα
παρόντες, Γιάννη Κυράστα και Γιάννη Δοντά, με τη σύζυγο του πρώτου Ρούλα και τον γιό
του δεύτερου Αλέξανδρο, να παραλαμβάνουν τα αναμνηστικά.
Μέσα από ένα πολύ όμορφο βίντεο έστειλαν τους χαιρετισμούς τους αλλά και τις
προσωπικές τους αναμνήσεις, ο Θανάσης Δημόπουλος και ο Γρηγόρης Χαραλμπίδης που
διαμένουν μόνιμα σε Θεσσαλονίκη και Δράμα αντίστοιχα. Ένα συγκινητικό μήνυμα έστειλε
και ο αρχιτέκτονας της ομάδας Γιάτσεκ Γκμοχ, που λόγω μίας προγραμματισμένης
επέμβασης καταρράκτη δεν μπόρεσε να παραβρεθεί.
Εκπρόσωπος της γενιάς του Γουέμπλει ήταν ο αγαπημένος Τότης Φυλακούρης, στον οποίο
δόθηκε όπως ήταν φυσικό ο λόγος και μας ταξίδεψε με τις ιστορίες του, αλλά και το πηγαίο
χιούμορ του. Παρόντες ήταν και οι δημοσιογράφοι Γιάννης Αργυρίου, Μανώλης Σαριδάκης
και Νίκος Παπαγεωργίου, οι οποίοι είχαν ζήσει τις μεγάλες ευρωπαϊκές στιγμές της τότε
ομάδας, μεταφέροντας το στίγμα της μέσα από τις εφημερίδες αλλά και τους τηλεοπτικούς
δέκτες.

Μετά το πέρας της εκδήλωσης, οι «Ημίθεοι» του ’85 μαζί με την Πόπη Δομάζου, την Ρούλα
Κυράστα, τον Αλέξανδρο Δοντά, τον Τότη Φυλακούρη και τον συγγραφέα Κώστα Τζανιδάκη
έβγαλαν την καθιερωμένη αναμνηστική φωτογραφία, την ίδια στιγμή που το κοινό
τραγουδούσε τον ύμνο του Παναθηναϊκού!
Εν κατακλείδι ήταν μία υπέροχη και ξεχωριστή Παναθηναϊκή βραδιά, που ξέφυγε κατά
πολύ από τα καθιερωμένα. Ο ενθουσιασμός του κόσμου, το αυθόρμητο χειροκρότημα
καθώς και τα χαμογελαστά και συνάμα άκρως συγκινημένα πρόσωπα των
ποδοσφαιριστών, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη γι αυτό. Θαρρείς και έγιναν πάλι παιδιά και
ξαναζούσαν το όνειρό τους. Θα την θυμόμαστε για πολύ καιρό ακόμα και αναμένουμε με
ανυπομονησία το βιβλίο των επόμενων «Ημίθεων» , όπως προανήγγειλε ο συγγραφέας.

The post Μνήμες δόξας στην παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Τζανιδάκη «Οι Ημίθεοι Δεν Λυγίζουν» appeared first on στο Καρφί.

Σε ηλικία 91 ετών, έφυγε από τη ζωή ο βιρτουόζος του κλαρίνου, Πετρολούκας Χαλκιάς.

Την είδηση έκαναν γνωστή συνάδελφοί του μέσω των social media μεταξύ των οποίων και ο Μάνος Αχαλινωτόπουλος ο οποίος έγραψε στο Facebook: «Kαλό ταξίδι γέροντά μου!

Στο καλό ψυχούλα μου». Kαλό ταξίδι γέροντά μου! Στο καλό ψυχούλα μου

«Όλη η Ήπειρος και όλη η Ελλάδα μας σήμερα πενθεί», έγραψε στο Facebook o Γιάννης Καψάλης. Κακα μαντάτα ήρθανε το ξημέρωμα για όλους μας Ο μεγάλος ΠΕΤΡΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΧΑΛΚΙΑΣ έφυγε από κοντά μας.Καλο ταξιδι μπάρμπα…

Ποιος ήταν ο Πετρολούκας Χαλκιάς

Το όνομά του έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Ο Πετρολούκας Χαλκιάς, ο κορυφαίος δεξιοτέχνης του ηπειρώτικου κλαρίνου, δεν υπήρξε απλώς ένας μουσικός, αλλά ένας ολόκληρος θεσμός. Ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στη διάσωση, διατήρηση και διάδοση του ηπειρώτικου ήχου, μετατρέποντάς τον σε παγκόσμιο πολιτιστικό πρεσβευτή της Ελλάδας.

Τα πρώτα χρόνια στο Δελβινάκι

Γεννημένος το 1934 στο Δελβινάκι Πωγωνίου, μέσα στη μουσική παράδοση της Ηπείρου, ο Πετρολούκας μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου οι ήχοι του κλαρίνου, του λαούτου και των μοιρολογιών συνόδευαν την καθημερινότητα. Ο πατέρας του, Περικλής Χαλκιάς, ήταν επίσης μουσικός, και παρότι αρχικά δίσταζε να αφήσει το παιδί του να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι, σύντομα αναγνώρισε το ταλέντο του.

Στα 11 του χρόνια ο Πετρολούκας ξεκίνησε να μαθαίνει κλαρίνο με δάσκαλο τον Φίλιππα Ρούντα, έναν από τους σημαντικότερους κλαρινετίστες της εποχής. Το χάρισμά του ήταν εμφανές από νωρίς. Γρήγορα έγινε γνωστός σε όλη την Ήπειρο για την καθαρότητα του ήχου του, τη δεξιοτεχνία, αλλά κυρίως για την ψυχή που έδινε σε κάθε του ερμηνεία.

Η μετανάστευση και οι εμφανίσεις στις ΗΠΑ

Τη δεκαετία του 1960, ακολουθώντας το μεταναστευτικό ρεύμα χιλιάδων Ελλήνων, ο Πετρολούκας Χαλκιάς βρέθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί έζησε για δύο δεκαετίες, χωρίς ποτέ να αποκοπεί από την ελληνική μουσική παράδοση. Αντίθετα, η παραμονή του στις ΗΠΑ τον ανέδειξε σε πρεσβευτή της ηπειρώτικης μουσικής στην ομογένεια, σε φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής και σε πανεπιστήμια.

Η παρουσία του στις ΗΠΑ υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική για τη διάδοση της ελληνικής δημοτικής μουσικής στην Αμερική, αλλά και για τη δημιουργία ενός νέου ακροατηρίου που γνώρισε και αγάπησε τον πλούτο του ηπειρώτικου ήχου μέσα από τις ερμηνείες του Χαλκιά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος είχε την ευκαιρία να παίξει ακόμη και στον Λευκό Οίκο, σε μια στιγμή συμβολικής αναγνώρισης της ελληνικής μουσικής κληρονομιάς.

Η επιστροφή στην Ελλάδα και η καταξίωση

Το 1979 επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα, φέρνοντας μαζί του την εμπειρία και τη γνώση που αποκόμισε στο εξωτερικό. Σύντομα οι ηχογραφήσεις του κέρδισαν κοινό και κριτικούς. Με δίσκους όπως το «Μοιρολόγια και γυρίσματα» και το «Δρόμοι της ψυχής», ο Πετρολούκας Χαλκιάς έφερε την ηπειρώτικη μουσική στο επίκεντρο της ελληνικής δισκογραφίας, την εποχή που η παραδοσιακή μουσική διεκδικούσε ξανά τη θέση που της άξιζε στη δημόσια σφαίρα.

Η μουσική του χαρακτηρίζεται από τον σεβασμό στο ύφος και τη λιτότητα της ηπειρώτικης παράδοσης, συνδυασμένα με μια μοναδική εκφραστικότητα που απογείωνε κάθε μοιρολόγι, κάθε σκάρο, κάθε πανηγυριώτικο σκοπό. Το παίξιμό του δεν ήταν μόνο τεχνικά άρτιο, αλλά βαθιά βιωματικό, βγαλμένο μέσα από τον ίδιο τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Ο δάσκαλος των νεότερων γενεών

Εκτός από δεξιοτέχνης, ο Πετρολούκας Χαλκιάς υπήρξε και μεγάλος δάσκαλος. Δίδαξε δεκάδες νεότερους μουσικούς, μεταφέροντας όχι μόνο την τεχνική, αλλά και τη φιλοσοφία της ηπειρώτικης μουσικής, που βασίζεται στη λιτότητα, τη συγκίνηση και το βίωμα. Ανάμεσα στους μαθητές του ξεχωρίζουν σημερινοί κλαρινετίστες, λαουτιέρηδες και τραγουδιστές που συνεχίζουν την παράδοση με σεβασμό και αυθεντικότητα.

Ο ίδιος θεωρούσε πάντα πως το κλαρίνο είναι «φωνή της ψυχής». «Δεν παίζεις κλαρίνο, μιλάς με το κλαρίνο», έλεγε χαρακτηριστικά, θέλοντας να δείξει ότι το όργανο δεν είναι απλώς ένα τεχνικό μέσο, αλλά προέκταση του εσωτερικού κόσμου του μουσικού.

Ο Πετρολούκας Χαλκιάς παρέμεινε μέχρι τα βαθιά του γεράματα ενεργός, δίνοντας συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό, συμμετέχοντας σε φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής και ηχογραφώντας. Οι τιμητικές διακρίσεις υπήρξαν πολλές, αλλά εκείνος παρέμενε πάντα σεμνός, πιστός στην καταγωγή και στην τέχνη του.

Δεν υπήρξε μόνο μεγάλος καλλιτέχνης, αλλά και ζωντανός φορέας μνήμης, ιστορίας και πολιτισμού. Η παρακαταθήκη του παραμένει τεράστια: εκατοντάδες ηχογραφήσεις, αναρίθμητες ζωντανές εμφανίσεις, εκατοντάδες μαθητές και πάνω απ’ όλα, η ίδια η συνέχιση του ηπειρώτικου ήχου.

Σε μια εποχή όπου οι παραδόσεις συχνά χάνονται μέσα στο θόρυβο της εποχής, η μορφή του Πετρολούκα Χαλκιά θα στέκει πάντα ως φάρος αυθεντικότητας. Η Ήπειρος, η Ελλάδα και η παγκόσμια μουσική σκηνή οφείλουν πολλά στον άνθρωπο που έκανε το κλαρίνο να μιλάει την πιο βαθιά ανθρώπινη γλώσσα: αυτή της ψυχής.

The post Πέθανε ο μεγάλος δεξιοτέχνης του κλαρίνου Πετρολούκας Χαλκιάς appeared first on στο Καρφί.

Αν κάποιος στο μέλλον αναζητήσει τις ταινίες που καθόρισαν το 2024, η νικήτρια του Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Anora, θα είναι αναμφίβολα μία από τις πιο χαρακτηριστικές. Το φιλμ ήταν ο μεγάλος νικητής της 97ης απονομής, καθώς κέρδισε συνολικά 5 Όσκαρ: Kαλύτερη ταινία, Α’ Γυναικείος Ρόλος, Σκηνοθεσία, Πρωτότυπο Σενάριο και Μοντάζ.

Σε μια χρονιά όπου ο κινηματογράφος αναζήτησε καταφύγιο στο παρελθόν, σε φανταστικούς κόσμους ή σε ερμητικά κλειστά αφηγηματικά σύμπαντα, το Anora ήταν η μοναδική ταινία που τόλμησε να κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα – και μάλιστα στις πιο ωμές και παραγκωνισμένες γωνιές της σύγχρονης κοινωνίας.

Ο σκηνοθέτης Σον Μπέικερ (Tangerine, The Florida Project, Red Rocket) που τα ξημερώματα της Δευτέρας έγραψε τη δική του ιστορία, μετέφερε τους θεατές στους δρόμους της Νέας Υόρκης, στα strip clubs, στα all-night diners και στις ρωσικές και αρμενικές κοινότητες του Μπρούκλιν, χτίζοντας έναν κόσμο όπου η πολυτέλεια των ιδιωτικών τζετ και των ακριβών ξενοδοχείων συνυπάρχει με τη σκληρή πραγματικότητα της οικονομικής ανασφάλειας και της επιβίωσης.

Η ιστορία που κέρδισε κοινό και κριτικούς

Στο επίκεντρο βρίσκεται η Άνι, μια νεαρή lap dancer με όνειρα που ξεπερνούν τον κόσμο όπου έχει μάθει να κινείται. Όταν γνωρίζει τον Βάνια, τον κακομαθημένο γιο ενός Ρώσου ολιγάρχη, η ιστορία μεταμορφώνεται σε μια δίνη πάθους, αυταπάτης και εξουσίας. Η Μίκι Μάντισον, σε μια ερμηνεία που έκλεψε τις εντυπώσεις και της χάρισε το πολυπόθητο αγαλματίδιο, φέρνει στη ζωή έναν χαρακτήρα που ισορροπεί ανάμεσα στην αφέλεια και την αποφασιστικότητα, στον ρομαντισμό και τη σκληρή επιβίωση.

Σον Μπέικερ: Ο σκηνοθέτης που φέρνει το αθέατο στο προσκήνιο

Ο Σον Μπέικερ δεν είναι απλώς ένας δημιουργός ταινιών· είναι ένας σκηνοθέτης που αναδεικνύει την αλήθεια του περιθωρίου, δίνοντας φωνή σε χαρακτήρες που το mainstream σινεμά συχνά αγνοεί. Από το Tangerine (2015) μέχρι το The Florida Project (2017) και το Red Rocket (2021), το σινεμά του είναι ωμό, αληθινό και πάντα γεμάτο ζωή, αγγίζοντας με τρυφερότητα και χιούμορ τις πιο σκληρές κοινωνικές πραγματικότητες.

Στο Anora, η σκηνοθετική του προσέγγιση έφτασε σε νέα επίπεδα ωριμότητας. Με κάμερα που κινείται ασταμάτητα, συχνά αγγίζοντας τα όρια του ντοκιμαντέρ, ο Μπέικερ μας ς βυθίζει στον κόσμο της Άνι, ακολουθώντας την κάθε της κίνηση με ένταση, ρεαλισμό και απόλυτη φυσικότητα. Η κάμερά του είναι αόρατη, αφήνοντας την πραγματικότητα να μιλήσει από μόνη της, χωρίς εξιδανικεύσεις ή κατασκευασμένα δράματα. Οι μακροσκελείς σκηνές, οι ακατέργαστοι διάλογοι και η έλλειψη παραδοσιακής μουσικής επένδυσης κάνουν το Anora να μοιάζει σχεδόν βιωματικό, σαν να εισβάλλουμε κρυφά σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται μπροστά μας.

Αυτό που ξεχωρίζει τη σκηνοθεσία του Μπέικερ είναι η ικανότητά του να βρίσκει την ομορφιά σε μέρη που άλλοι σκηνοθέτες θα προσπερνούσαν: στα neon φώτα των strip clubs, στα παγωμένα βρώμικα πεζοδρόμια, στα δωμάτια ξενοδοχείων που κρύβουν υποσχέσεις και απογοητεύσεις. Το βλέμμα του δεν κρίνει ούτε εξιδανικεύει· απλώς καταγράφει, με έναν ανθρωποκεντρικό ρεαλισμό που θυμίζει τον κινηματογράφο των αδελφών Νταρντέν και του Κεν Λόουτς, αλλά με μια δική του, ακατέργαστη ενέργεια.

Η σύγκρουση ανάμεσα στην αλήθεια και την ψευδαίσθηση

Ένας από τους λόγους που το Anora ξεχώρισε είναι η μοναδική του ικανότητα να εναλλάσσει την ωμότητα με το χιούμορ, τον κοινωνικό ρεαλισμό με τον παραμυθένιο μαγνητισμό. Όταν η Άνι και ο Βάνια φεύγουν για το Λας Βέγκας, παρασυρόμαστε κι εμείς σε μια φρενήρη περιπέτεια γεμάτη γκλίτερ, ποπ μουσική και ελευθερία – παρόλο που ξέρουμε ότι το όνειρο δεν θα κρατήσει. Και όταν όλα καταρρέουν, η πτώση είναι τραγική αλλά και απολαυστικά ειρωνική, όπως αποδεικνύεται στη σκηνή-ορόσημο όπου οι μπράβοι του πατέρα του Βάνια προσπαθούν να «συνετίσουν» την Άνι – μόνο για να καταλήξουν με δαγκωματιές, σπασμένα κόκκαλα και μια εντελώς αναπάντεχη ήττα.

Το «Anora» ως καθρέφτης του σύγχρονου κόσμου

Όπως και στις προηγούμενες ταινίες του, ο Μπέικερ χρησιμοποιεί τη βιομηχανία του σεξ ως μεταφορά για τον ακραίο καπιταλισμό της Αμερικής – έναν κόσμο όπου τα πάντα αγοράζονται και πωλούνται, από την επιθυμία μέχρι την ψευδαίσθηση του έρωτα. Η Άνι βλέπει στον Βάνια μια ευκαιρία να ξεφύγει, εκείνος τη βλέπει ως ένα μέσο απελευθέρωσης από τους ασφυκτικούς γονείς του. Όμως, πόση αγάπη υπάρχει πίσω από αυτές τις συναλλαγές; Πόσο συχνά η αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παιχνίδι εξουσίας και αναγκών;

Το Anora καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα διασκεδαστικό και πικρό, να ισορροπεί ανάμεσα στο χάος και την τρυφερότητα, να κάνει βαθιά κοινωνικά σχόλια χωρίς να χάνει τη ζωντάνια του. Και στο τέλος, αφήνει το κοινό με ερωτήματα που ξεπερνούν την ίδια την ταινία: Τι είναι αληθινό και τι απλώς μια προσομοίωση;

Μια νίκη που σημαίνει πολλά

Τα 5 Όσκαρ για το Anora δεν είναι απλώς μια επιβράβευση για τη σκηνοθετική ιδιοφυΐα του Σον Μπέικερ ή την αξέχαστη ερμηνεία της Μίκι Μάντισον και των λοιπών συντελεστών. Είναι μια αναγνώριση της δύναμης του κινηματογράφου να αφηγείται ιστορίες που σπάνια βρίσκουν χώρο στο mainstream.

Σε μια χρονιά όπου το παρελθόν και η φαντασία κυριάρχησαν στις μεγάλες παραγωγές, το Anora ήταν η ταινία που είχε το θάρρος να κοιτάξει το παρόν κατάματα – και να μας υπενθυμίσει ότι, μερικές φορές, η πραγματική ζωή είναι πιο συναρπαστική και αποκαλυπτική από οποιοδήποτε φανταστικό σύμπαν.

Δείτε τη λίστα με τους νικητές

Καλύτερη Ταινία
Nικητής: Anora
The Brutalist
A Complete Unknown
Conclave
Dune: Part Two
Emilia Pérez
I’m Still Here
Nickel Boys
The Substance
Wicked

Σκηνοθεσία
Νικητής: Σον Μπέικερ – Anora
Μπρέιντι Κόρμπετ – The Brutalist
Τζέιμς Μάνγκολντ – A Complete Unknown
Ζακ Οντιάρ – Emilia Pérez
Κοραλί Φαρζά – The Substance

Α’ Αντρικός Ρόλος
Νικητής: Άντριεν Μπρόντι – The Brutalist
Τιμοτέ Σαλαμέ – A Complete Unknown
Κόλμαν Ντομίνγκο – Sing Sing
Ρέιφ Φάινς – Conclave
Σεμπάστιαν Σταν – The Apprentice

Α’ Γυναικείος Ρόλος
Νικήτρια: Μάικι Μάντισον – Anora
Σίνθια Ερίβο – Wicked
Κάρλα Σοφία Γκασκόν – Emilia Pérez
Ντέμι Μουρ – The Substance
Φερνάντα Τόρες – I’m Still Here

Β’ Γυναικείος Ρόλος
Νικήτρια: Ζόε Σαλντάνα – Emilia Pérez
Μόνικα Μπαρμπάρο – A Complete Unknown
Αριάνα Γκράντε – Wicked
Φελίσιτι Τζόουνς – The Brutalist
Ιζαμπέλα Ροσελίνι – Conclave

The post Ο μεγάλος νικητής των Όσκαρ είναι το «Anora» appeared first on στο Καρφί.

Μια μουσική παραγωγή – έκπληξη κυκλοφόρησε μόλις από την Panik records.
Ο αγαπημένος Πάνος Κατσιμίχας και ο τραγουδοποιός Γιάννης Νικολάου – με την
συνέργεια του δημοσιογράφου Αντώνη Πρέκα– 17 χρόνια μετά τη συνεργασία τους
στο εμβληματικό “Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω” ενώνουν ξανά -για πρώτη φορά
– τις δυνάμεις τους και ερμηνεύουν μαζί το νέο τραγούδι “Κλαίω γιατί δεν έζησα”.
“Σκύψε πάνω από τα χείλη μου/ να δεις αν ανασαίνω.
Κλαίω γιατί δεν έζησα/ δεν κλαίω που πεθαίνω”, λέει το ρεφρέν του τραγουδιού και
είναι αφιερωμένο στα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών, τον μικρό Άγγελο που
έγινε σύμβολο και σε όλα τα αδικοχαμένα παιδιά του Κόσμου.
Ο Γιάννης Νικολάου και ο Αντώνης Πρέκας γράφουν σε σημείωμά τους:
Αυτό το τραγούδι, που με χαρά αποδέχτηκε να ερμηνεύσει ο αγαπημένος
τραγουδοποιός Πάνος Κατσιμίχας, είναι το πρώτο από ένα πολυσυλλεκτικό κύκλο
τραγουδιών με γενικό τίτλο “ΣΥΝΑΣΤΡΙΑ”.

Όλα πάνω σε μουσικές του (επίσης τραγουδοποιού) Γιάννη Νικολάου
και λόγια του (γνωστότερου από άλλες δραστηριότητές) Αντώνη Πρέκα.
Συναστρία σημαίνει ταίριασμα…Και μπορεί, ως φαινόμενο, μια τέτοιου είδους
συναστρία να συμβαίνει (και) κάτω από τυχαίες συνθήκες, όμως η αρμονική
ολοκλήρωσή της – το ταίριασμα, δηλαδή- δεν συντελείται ποτέ κατά τύχη.
Προϋποθέτει, αδιόρατους κώδικες επικοινωνίας,παράλληλα βιώματα και θέαση
του ίδιου έναστρου Ουρανού. Ή την κοινή αίσθηση εκείνης της “αιώνιας λιακάδας”
που ζεσταίνει τις καρδιές.
Γι αυτό και είμαστε βέβαιοι, πως στη συγκεκριμένη “συναστρία”, σε τούτο εδώ το
“ταίριασμα”θα χωρέσουν χιλιάδες.

The post 17 χρόνια μετά: Πάνος Κατσιμίχας και Γιάννης Νικολάου ενώνουν ξανά τις δυνάμεις τους, σε στίχους του Αντώνη Πρέκα appeared first on στο Καρφί.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 61 ετών ο Ιάσων Τριανταφυλλίδης. Ο γνωστός δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου και τηλεόρασης το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε προβλήματα με την υγεία του.

Η καριέρα του

Ο Ιάσονας Τριανταφυλλίδης αρθρογραφούσε από το 1985 στον Ελεύθρο Τύπο, Αδέσμευτο Τύπο και περιοδικά, έχει κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και τα τελευταία χρόνια και στο διαδίκτυο.

Αρθρογράφησε στην Εφημερίδα των Συντακτών και στοyoufly.com. Καθημερινά έκανε μεσημεριανή εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9,84 με τίτλο «Αθήνα, με ακούς;».

Είχε επιμεληθεί επανεκδόσεις παλαιού υλικού σε CD για ηθοποιούς και τραγουδιστές όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Τζένη Βάνου, η Σοφία Βέμπο, η Μαρινέλλα, ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Γιάννης Σπάρτακος, αλλά και του συνόλου της μουσικής του Νίκου Μαμαγκάκη για τον κινηματογράφο, ενώ έχει κάνει ειδικά αφιερώματα για την ιστορία του τραγουδιού στο ελληνικό σινεμά, μεταξύ άλλων.

Είχε γράψει πάνω από είκοσι βιβλία με θέμα την ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, του τραγουδιού, του μιούζικαλ, καθώς και βιογραφίες ανθρώπων από τον καλλιτεχνικό χώρο και ειδικότερα από το ελληνικό σινεμά.

Η σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του πριν από δυο χρόνια 

Πριν από δυο χρόνια είχε μιλήσει για τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που είχε περάσει.

«Ήμουν στο νοσοκομείο, γιατί είχα πάθει μια ισχυρή πνευμονία λόγω στρεπτόκοκκου. Είχα κάνει εγχείρηση, έμεινα έναν μήνα διασωληνωμένος, αλλά ευτυχώς ζω, κάτι που δεν το περίμενε κανείς, δεν το έκανα θέμα, δε μου αρέσει η ιστορία που στα πάντα υπάρχει μια τηλεοπτική κάλυψη», είχε αναφέρει στην εκπομπή του ΑΝΤ1 «Το Πρωινό».

Τότε είχε αναφέρει πως σώθηκε από θαύμα. «Το έμαθα μετά ότι ήταν τόσο σοβαρό. Μου είπαν ότι ζω από ένα θαύμα. Όταν πήγαινα να γίνω καλά το έμαθα. Δεν ήξερα, νόμιζα ότι ήμουν άρρωστος, πως είχα μια πνευμονία, ότι θα κάνω μια εγχείρηση.«Μην το κάνουμε θέμα, οι αρρώστιες είναι μέσα στη ζωή των ανθρώπων. Το θέμα είναι να παραμείνεις όρθιος, να μη σε καταβάλλει κάτι ψυχολογικά, γιατί το ψυχολογικό είναι πολύ σημαντικό πράγμα», είχε τονίσει.

The post Πέθανε ο δημοσιογράφος Ιάσων Τριανταφυλλίδης σε ηλικία 61 ετών appeared first on στο Καρφί.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 100 ετών, η Καίτη Γκρέυ.

Η σπουδαία λαϊκή τραγουδίστρια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια και άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι της.

Η Καίτη Γκρέυ νοσηλευόταν για μήνες στο νοσοκομείο μετά από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη.

Είχε πάρει εξιτήριο τον Οκτώβριο του 2024 και είχε επιστρέψει στο σπίτι της

The post Πέθανε σε ηλικία 100 ετών η λαϊκή τραγουδίστρια Καίτη Γκρέυ appeared first on στο Καρφί.

Στη «Μετανάστευση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη στην εποχή των πολυκρίσεων»
αναφέρεται η εκδήλωση που διοργανώνεται, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου
«Δίκαιο Μετανάστευσης- Ενωσιακή Πολιτική για τη Μετανάστευση» του καθηγητή του
Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Θ. Παπαθεοδώρου, πρώην βουλευτή, από την
Νομική Βιβλιοθήκη, την Τρίτη 10 Δεκεμβρίου, στις 6.30 μ.μ. (Μαυρομιχάλη 23,
Αθήνα).

Στην εκδήλωση, η οποία αναμένεται με ενδιαφέρον λόγω της επικαιρότητας
του θέματος, θα μιλήσουν ο Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Ν.
Παναγιωτόπουλος, ο Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Δημ. Μάντζος, ο
Πρόεδρος του Justice Watch, δικηγόρος Π. Περάκης, η καθηγήτρια Πανεπιστημίου
Θεσσαλίας Ι. Λαλιώτου και ο ίδιος ο συγγραφέας. Στο βιβλίο του ο Θ.
Παπαθεοδώρου αναλύει τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική για τη μετανάστευση,
όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια μέσα από τις διαδοχικές κρίσεις του
μεταναστευτικού/προσφυγικού, τη συγκρότηση των θεσμών διακυβέρνησης των
πολιτικών μετανάστευσης στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και τις κοινές προοπτικές
αυτών των πολιτικών μέσα από το νέο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη μετανάστευση
και το άσυλο.

Ο Θ. Παπαθεοδώρου προσεγγίζει το θέμα της μετανάστευσης από τη
πολιτική και νομική σκοπιά, από την πλευρά της Ελλάδας και της Ευρώπης
ταυτόχρονα, για να συζητήσει την άποψή του ότι η μεταναστευτική πολιτική που
ακολουθούμε στην Ελλάδα και στην Ευρώπη είναι κοινή, μαζί τη διαμορφώσαμε τα
27 Κράτη-μέλη μετά την προσφυγική κρίση του 2015, με κατακτήσεις και αρρυθμίες,
με αντιπαραθέσεις αλλά και συγκλίσεις μεταξύ των αντιτιθέμενων συμφερόντων των
ευρωπαϊκών χωρών και με την πεποίθηση ότι με την κοινή αυτή πολιτική η ΕΕ
συγκροτεί ένα ασφαλή χώρο προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρόκειται
για μια συζήτηση η οποία στην Ελλάδα επηρεάζεται από ισχυρές πολιτικές
διαχωριστικές γραμμές και γι’ αυτό παρουσιάζει ενδιαφέρον. Την εκδήλωση θα
συντονίσει η δημοσιογράφος Μ. Αστερίου.

The post Εκδήλωση για τη Μετανάστευση appeared first on στο Καρφί.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών σήμερα Σάββατο (7.12.24) ο κριτικός θεάτρου, συγγραφέας και μεταφραστής, Κώστας Γεωργουσόπουλος.

Την είδηση του θανάτου του σπουδαίου ανθρώπου του θεάτρου, έκανε γνωστή ο αδελφός του, Βασίλης Γεωργουσόπουλος.

«Αδερφέ, συνάδελφε, φίλε, καλό παράδεισο. Αδερφέ, εμείς τα αδέρφια σου, τα ανίψια σου δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ άλλοι σε ξέχασαν. Το Θέατρο, η Παιδεία, οι συνάδελφοι και οι μαθητές σου δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Εύα μου κουράγιο», αναφέρει στην ανάρτησή του ο Βασίλης Γεωργουσόπουλος.

Ποιος ήταν ο Κώστας Γεωργουσόπουλος

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος γεννήθηκε στη Λαμία το 1937.

Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο Τμήμα Ιστορίας – Αρχαιολογίας, και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών με δασκάλους του τους Δημήτρη Ροντήρη και Γιάννη Σιδέρη. Εργάστηκε στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευση.

Το 1978 ανέλαβε, κατόπιν ανάθεσης του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, την επιμέλεια του βιβλίου «Δραματική ποίηση», που αποτέλεσε επί 25 χρόνια διδακτέα ύλη στα ελληνικά Γυμνάσια. Από το 2003 ήταν πρόεδρος του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικού Μουσείου.

Το 2008 τού απονεμήθηκε το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.

Επίσης, το 2006 το Πανεπιστήμιο Αθηνών, μετά από πρωτοβουλία του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, τον αναγόρευσε επίτιμο διδάκτορά του.

Το 1986, για το έργο του «Τα μετά το θέατρο», έλαβε το 1ο Κρατικό Βραβείο δοκιμίου, ενώ για το έργο «Από τον Στρίντμπεργκ και τον Τσέχωφ στον Πιραντέλλο και τον Μπέρτολτ Μπρεχτ» το 1999 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Για το σύνολο του έργου του τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών (2000).

Μπήκε στον στίβο της θεατρικής κριτικής το 1971 από τις στήλες της εφημερίδας «Το Βήμα» και συνέχισε στην εφημερίδα «Τα Νέα». Κριτικά δοκίμια, επιφυλλίδες και σχόλιά του έχουν κυκλοφορήσει στους εξής τόμους: Κλειδιά και κώδικες θεάτρου, Ι, Αρχαίο δράμα, 1982, ΙΙ, Ελληνικό Θέατρο, 1984, Οι πλάγιες ερωτήσεις του Πορφύριου, 1984, Τα μετά το θέατρο, 1985, Προσωπολατρία, 1992, Θίασος Ποικιλιών, 1993, Νήμα της στάθμης, 1996, Παγκόσμιο θέατρο, 1, Από τον Μένανδρο στον Ίψεν, 1998, Παγκόσμιο θέατρο, 2, Από τον Στρίντμπεργκ και τον Τσέχωφ στον Πιραντέλλο και τον Μπρεχτ, 1999, Παγκόσμιο θέατρο, 3, Από τον Μίλλερ στον Μύλλερ, 2000.

Με το ψευδώνυμο Κ. Χ. Μύρης εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Αμήχανον Τέχνημα», 1971, 1980 (μαζί με την «Παράβαση»), τα διηγήματα «Η Καμπάνα – Οδάξ», 1985, και τη συλλογή τραγουδιών τα οποία έχουν μελοποιήσει γνωστοί συνθέτες (Χρονικό, Η μεγάλη αγρυπνία, Ιθαγένεια, Ανεξάρτητα τραγούδια, 1980).

Επίσης, με το ίδιο ψευδώνυμο υπογράφει το μεταφραστικό έργο του, που έχει ως άξονα το αρχαίο δράμα. Μετέφρασε τα ακόλουθα έργα: Αισχύλος: Ικέτιδες, Ορέστεια, Προμηθέας Δεσμώτης, Επτά επί Θήβας Σοφοκλής: Ηλέκτρα, Αντιγόνη, Τραχίνιες, Οιδίπους Τύραννος, Οιδίπους επί Κολωνώ, Αίας Ευριπίδης: Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Βάκχες, Ιφιγένεια εν Ταύροις, Εκάβη (τραγωδία), Κύκλωψ (Σατυρικό Δράμα), Ελένη (τραγωδία), Ανδρομάχη, Τρωάδες (τραγωδία) Αριστοφάνης: Λυσιστράτη, Πλούτος, Θεσμοφοριάζουσες, Εκκλησιάζουσες, Νεφέλες, Ιππής Μολιέρος: Ταρτούφος Από το 1990 δίδασκε ως επιστημονικός συνεργάτης στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε πρόεδρος του Δ.Σ. στο Εθνικό Θέατρο και επί μία εικοσαετία πρόεδρος της Επιτροπής Θεάτρου του Υπουργείου Πολιτισμού.

Ήταν ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Έρευνας και Πρακτικών Εφαρμογών Αρχαίου Ελληνικού Δράματος «Δεσμοί» και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του. Από το 2013 ήταν διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου

The post Πέθανε ο κριτικός θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος appeared first on στο Καρφί.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών η Βέφα Αλεξιάδου, η οποία τον τελευταίο καιρό νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης.

Λίγα λόγια Βέφα Αλεξιάδου

Γεννήθηκε στο Βόλο στις 13 Μαρτίου 1933. Ήταν σύζυγος του καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνου Αλεξιάδη, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες, την Αλεξία, η οποία έφυγε από τη ζωή από ανακοπή καρδιάς στις 29 Οκτωβρίου 2014, και την Άντζελα, η οποία πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 2015.

Σπούδασε χημικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και συνέχισε με ιδιαίτερες σπουδές στο Berkeley University των ΗΠΑ επάνω στην υγιεινή των τροφών, τη διακόσμηση του τραπεζιού και τη σύγχρονη μαγειρική τέχνη.

Τα βιβλία της για τη μαγειρική έχουνε μεταφραστεί και μάλιστα δύο από αυτά τιμήθηκαν με βραβεία το 1998 και το 2000 στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Μαγειρικής στο Perigueux της Γαλλίας. Στην ίδια έκθεση, το έτος 2000 της απενεμήθη το ιδιαίτερα τιμητικό βραβείο “Best Culinary Business Professional”.

Την τηλεοπτική της καριέρα την ξεκίνησε στα πρώτα χρόνια προβολής της εκπομπής Πρωινός καφές του ΑΝΤ1. Μαγείρεψε σχεδόν με όλες τις παρουσιάστριες της εκπομπής όπως η Ρούλα Κορομηλά, η Πόπη Χατζηδημητρίου και η Ελένη Μενεγάκη.

Όπως είχε αποκαλύψει, στον Πρωινό Καφέ δούλευε χωρίς να πληρώνεται μιας και η συμφωνία με τον σταθμό ήταν να παρουσιάζονται τα βιβλία μαγειρικής της.

Το 2003, παρουσίασε στο Mega, την εκπομπή με τίτλο Τα Μυστικά Της Βέφας και το 2009 την εκπομπή Στην κουζίνα με τη Βέφα στο κανάλι Alter.

The post Πέθανε η «εθνική μαγείρισσα» Βέφα Αλεξιάδου appeared first on στο Καρφί.

Σε ηλικία 74 ετών έφυγε από τη ζωή ο σκηνοθέτης Μανούσος Μανουσάκης, ένας από τους πιο εμβληματικούς δημιουργούς της ελληνικής τηλεόρασης και κινηματογράφου.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες ο Μανούσος Μανουσάκης νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας  του Υγεία με λοίμωξη του αναπνευστικού.

Το επόμενο διάστημα θα έκανε πρεμιέρα η νέα σειρά που σκηνοθετούσε για την ΕΡΤ. Όλοι οι συνεργάτες του είναι σοκαρισμένοι από τον χαμό του.

Ο Μανούσος Μανουσάκης γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα και σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Κινηματογράφου του Λονδίνου (London Film School). Με την επιστροφή του στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στον κινηματογράφο.

Η πρώτη του ταινία, Βαρθολομαίος (1973), τον καθιέρωσε ως έναν τολμηρό δημιουργό. Στην ταινία αυτή, που είχε τριπλό ρόλο ως σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός, η κριτική αναγνώριση δεν άργησε να έρθει. Απέσπασε ειδική μνεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Ρέμο το 1973, ενώ στην Ελλάδα απαγορεύτηκε από τη χούντα.

Ακολούθησαν ταινίες όπως Άρχοντες (1978) και Η σκιάχτρα (1985), ενώ συμμετείχε ως ηθοποιός σε ταινίες όπως Σουβλίστε τους! Παρότι το όνομά του συνδέθηκε κυρίως με την τηλεόραση, ο Μανουσάκης διατήρησε δυναμική παρουσία στον κινηματογράφο, σκηνοθετώντας και παραγωγές όπως το Παραλάβατε διορισμόν (1996), τον Κόκκινο δράκο (1998) και το ιστορικό δράμα Ουζερί Τσιτσάνης (2015).

Η επανάσταση στην ελληνική τηλεόραση

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο Μανούσος Μανουσάκης ξεκίνησε τη δραστηριότητά του στην τηλεόραση. Οι πρώτες του σκηνοθετικές προσπάθειες περιλαμβάνουν τις σειρές Καλλικαντζαροδουλειές (1985-1986), Μικρογραφίες (1986-1987) και Τα καλύτερά τους χρόνια (1989). Ωστόσο, η μεγάλη αναγνώριση ήρθε από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα, όταν ανέλαβε τη σκηνοθεσία και την παραγωγή δραματικών σειρών για την ιδιωτική τηλεόραση.

Οι σειρές που σκηνοθέτησε, όπως οι Ψίθυροι καρδιάς, Άγγιγμα ψυχής, Μη μου λες αντίο και Η αγάπη ήρθε από μακριά, , Τμήμα Ηθών, Κόκκινο Ποτάμι, κ.α. θεωρούνται από τις κορυφαίες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.

Τμήμα Ηθών

Ψίθυροι Καρδιάς

Ψίθυροι Καρδιάς

Μη μου λες αντίο

Με θεματολογία που περιστρεφόταν γύρω από απαγορευμένους έρωτες και κοινωνικά ζητήματα, οι σειρές αυτές κατάφεραν να συγκινήσουν το κοινό και να καταγράψουν υψηλά νούμερα τηλεθέασης. Ο Μανουσάκης κατόρθωσε να παντρέψει την καλλιτεχνική ευαισθησία με την εμπορική επιτυχία, δημιουργώντας παραγωγές που παραμένουν διαχρονικές.

Η αγάπη ήρθε από μακριά

Η πολιτιστική του κληρονομιά

Ο Μανούσος Μανουσάκης αφήνει πίσω του μια πλούσια παρακαταθήκη στον χώρο της τέχνης. Με την κινηματογραφική του δουλειά, έθεσε τα θεμέλια για την ελευθερία της έκφρασης σε δύσκολες εποχές, ενώ με τις τηλεοπτικές του παραγωγές ανέβασε τον πήχη της ελληνικής τηλεόρασης. Η ικανότητά του να αφηγείται ιστορίες που αγγίζουν βαθιά τους ανθρώπους θα τον κατατάσσει ανάμεσα στους κορυφαίους δημιουργούς της χώρας στο είδος τους

The post «Έφυγε» ο Μανούσος Μανουσάκης ο σκηνοθέτης των τηλεοπτικών επιτυχιών appeared first on στο Καρφί.

Με το βλέμμα στο μυθικό παρελθόν, στο συναρπαστικό παρόν, μα και στο ανυπόμονο μέλλον, το ιστορικό ξενοδοχείο Vasilikon σάς καλωσορίζει στην καρδιά της Καλαμάτας. Το διατηρητέο κτήριο του 1888, το κτήριο που στέγασε το πρώτο ξενοδοχείο της πόλης,  στον πεζόδρομο της Αριστομένους ανακατασκευάστηκε, ώστε να αναδειχθεί η εσωτερική του αρχιτεκτονική, διατηρώντας παράλληλα όλα τα χαρακτηριστικά του στοιχεία, προσαρμοσμένο όμως στις σύγχρονες απαιτήσεις και πρότυπα της ξενοδοχειακής φιλοξενίας.

Δωμάτια με τα ονόματα των Μεσσήνιων βασιλιάδων

Το ξενοδοχείο λειτουργεί με στοιχεία Historic Boutique Hotel,  διαθέτει 9 δωμάτια με ξεχωριστό χαρακτήρα το καθένα. Εκείνο που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι η μοναδική τους ονοματοδοσία, καθώς δεν έχουν την κλασική αρίθμηση των ξενοδοχειακών δωματίων, αλλά ονόματα Μεσσήνιων βασιλιάδων, καθώς και του Θηβαίου στρατηγού Επαμεινώνδα.

Όλα τα δωμάτια διαθέτουν έξυπνες τηλεοράσεις 43 ιντσών με αμφίδρομη επικοινωνία όπου μπορούν να δέχονται πληροφορίες για προσφορές από συνεργαζόμενα καταστήματα.
Το ξενοδοχείο διαθέτει υπερσύγχρονα μπάνια με ειδικό σύστημα απορρόφησης οσμών στις λεκάνες. Τα κρεβάτια είναι άνετα και διαθέτουν ανατομικά στρώματα της Μεσσηνιακής Στρωματοποιίας “Premium Strom” Παναγιώτη Τσόλκα. Ο σχεδιασμός και η εσωτερική διακόσμηση του ξενοδοχείου έχει γίνει από την ιδιοκτήτρια Έφη Παπανικολάου.

Η θέα από τα δωμάτια-ο πεζόδρομος της Αριστομένους

Το “Vasilikon” κράτησε τα ιστορικά του στοιχεία και τη φυσιογνωμία και τον αέρα της παλιάς αρχοντιάς του κτηρίου. Ο ζωγραφισμένος διάκοσμος της οροφής, η μεγάλη εσωτερική ξύλινη σκάλα, το δώμα, αλλά και τα 9 δωμάτια διατήρησαν τα ιστορικά τους στοιχεία, ταυτόχρονα όμως προσαρμόστηκαν στις σύγχρονες απαιτήσεις.

Κτήριο χαρακτηρισμένο ως έργο τέχνης

Στην είσοδο δεσπόζουν τα γλυπτά του Γιάννη Γκούζου

Εντυπωσιάζουν τα ταβάνια με τις περίτεχνες οροφογραφίες

Μία ιδιαίτερη σκάλα στενή μοναστηριακού τύπου οδηγεί στην σουίτα “Νικοτέλεια”

Το συγκεκριμένο διατηρητέο κτήριο έχει χαρακτηριστεί μαζί με άλλα 86 κτήρια της Καλαμάτας ως έργο τέχνης διότι όπως εξηγείται στην υπουργική απόφαση του 1987, “αποτελούν αξιόλογα και αντιπροσωπευτικά δείγματα της τοπικής αρχιτεκτονικής με επιρροές από τα νεοκλασικά πρότυπα, όπως αυτή διαμορφώθηκε στα τέλη του περασμένου αιώνα στην Καλαμάτα, επί πλέον επειδή η αρμονία των όγκων τους και τα αξιόλογα επιμέρους αρχιτεκτονικά και μορφολογικά τους στοιχεία προσδίδουν τον χαρακτήρα του έργου τέχνης”. Η ίδια απόφαση το χαρακτηρίζει και ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο λόγω του ιδιαίτερου αρχιτεκτονικού και μορφολογικού ενδιαφέροντος που παρουσιάζει.

Homepage

The post “Vasilikon”: Ένα ιστορικό ξενοδοχείο- έργο τέχνης στο κέντρο της Καλαμάτας! appeared first on στο Καρφί.

«Έφυγε» από τη ζωή ο ηθοποιός Δάνης Κατρανίδης, σε ηλικία 75 ετών.

Την είδηση γνωστοποίησε ο Σπύρος Μπιμπίλας με ανάρτηση στο προσωπικό του προφίλ στο facebook.

«Μέσα στην αλλαγή του μήνα έφυγε ο αγαπημένος μας πολυτάλαντος συνάδελφος, φίλος, γελαστό παιδί του θεάτρου, άνθρωπος πνευματικός που με κάθε του κίνηση παρήγαγε πολιτισμό! Αγαπημένε μας Δανή Κατρανίδη το θλιβερό αυτό νέο συγκλονίζει όλη την καλλιτεχνική μας οικογένεια… Το κενό είναι μεγάλο…» έγραψε χαρακτηριστικά.

Ο Δάνης Κατρανίδης αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και είχε αποσυρθεί τα τελευταία χρόνια από τον χώρο της υποκριτικής.

The post Πέθανε ο Δάνης Κατρανίδης appeared first on στο Καρφί.

Πέθανε σε ηλικία 89 ετών ο Χρήστος Γιανναράς, ένας από τους πιο δημοφιλείς σύγχρονους Έλληνες καθηγητές φιλοσοφίας και συγγραφέας.

Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή ο γιος του μέσω facebook.

Ο Χρήστος Γιανναράς υπήρξε υπότροφος του γερμανικού Ιδρύματος Υποτροφιών «Alexander von Humboldt Stiftung».

Ήταν εκλεγμένο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων, καθώς επίσης και της Διεθνούς Ακαδημίας Ανθρωπιστικών Επιστημών (Academie International des Sciences Humaines) (Βρυξέλλες).

Αρθρογραφούσε για την κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα μέσω τακτικής αρθρογραφίας στις εφημερίδες, Το Βήμα, παλαιότερα, επί 13 χρόνια, ενώ από το 1993 αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Καθημερινή.

Παράλληλα, έκανε τηλεοπτικές εμφανίσεις.

Παρακαταθήκη αφήνει πλούσιο συγγραφικό έργο με θεματολογία που σχετίζεται με την έρευνα των διαφορών ανάμεσα στην ελληνική και στην δυτικοευρωπαϊκή φιλοσοφία και ορθόδοξη χριστιανική παράδοση.

Το βιβλίο του “Η ελευθερία του ήθους” θεωρείται ότι όρισε τον πυρήνα αυτού που αργότερα ονομάστηκε “νεορθοδοξία” και έχει χαρακτηριστεί “ο Μάης του ’68 στην Ορθόδοξη θεολογία και ηθική”.

Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 10 τουλάχιστον ευρωπαϊκές γλώσσες.

The post Πέθανε ο καθηγητής, Χρήστος Γιανναράς σε ηλικία 89 ετών appeared first on στο Καρφί.

Στιγμές γλεντιού και αυθόρμητης έκφρασης μετατρέπονται σε παράσταση μέσα από την έρευνα, την αγάπη και την σύγχρονη – καλλιτεχνική ματιά στους άγραφους χορευτικούς νόμους της Κρήτης..

Μία μεγάλη παρέα 50 χορευτών, με επικεφαλής τους αδελφούς Γιάννη και Γιώργο Μεγαλακάκη υπόσχεται να ταξιδέψει τους θεατές, που θα βρεθούν στο Δημοτικό Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής» (την Δευτέρα 8 Ιουλίου, στις 8.30 το βράδυ), στα χωριά της Μεγαλονήσου σε ένα σπάνιο μουσικοχορευτικό οδοιπορικό.

Θα στους συνοδεύσουν μουσικά ο σπουδαίος μουσικός – δεξιοτέχνης λυράρης και δημιουργός Πέτρος Σαριδάκης με τους συνεργάτες του.

Παρουσιάζονται -αρκετοί για πρώτη φορά-  πάνω από 25 κρητικοί χοροί, από τους πλέον διαδεδομένους (πεντοζάλι, συρτός, μαλεβιζιώτης, σούστα) μέχρι τους πιο σπάνιους τοπικούς  χορούς, οι οποίοι καλύπτουν γεωγραφικά ολόκληρη την Κρήτη (ρόδο, εθιανός πηδηχτός, κουτσαπαδιανός, ανωγειανός πηδηχτός, αγκαλιαστός κ.ά.). Οι μουσικοί ερμηνεύουν πάνω σε παραδοσιακούς σκοπούς και δίνουν τις δικές τους ερμηνείες.

Ο Γιάννης και Γιώργος Μεγαλακάκης, μέσα από ενδελεχή προσπάθεια και έρευνα, καταφεύγοντας σε ιστορικές πηγές, έγγραφα, ζωντανές αφηγήσεις κ.λπ. έχουν καταφέρει να αποθησαυρίσουν ένα ογκώδες πρωτογενές λαογραφικό υλικό γύρω από τους κρητικούς χορούς. Στην παράσταση οι κρητικοί χοροί θα παρουσιαστούν με τρόπο αληθινό έτσι όπως χορεύονται στα χωριά της Κρήτης αποφεύγοντας τα φολκλορικά στοιχεία.

ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΚΡΗΤΗ

Δευτέρα 8 Ιουλίου | ώρα 20:30

Δημοτικό Ανοιχτό Θέατρο Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής»

Έρευνα – Διδασκαλία Κρητικών Χορών : Γιάννης & Γιώργος Μεγαλακάκης

Σύλληψη Ιδέας – Σκηνοθεσία : Γιάννης Μεγαλακάκης

Μουσική : Πέτρος Σαριδάκης με 4 μελή ορχήστρα

50 συντελεστές επί σκηνής!

Γενική είσοδος : 10 €

Διάρκεια Παράστασης : 90 λεπτά

Χορηγοί της Παράστασης : Μανούσος – Παραδοσιακά Προϊόντα, Ασφάλειες Μεγαλακάκη

The post «Όταν ακούω Κρήτη» στην Ηλιούπολη -Ένα ταξίδι στην αυθεντικότητα τη Δευτέρα 8 Ιουλίου appeared first on στο Καρφί.

Το τραγούδι «Ζάρι» με τη Μαρίνα Σάττι ακούστηκε, το βράδυ της Πέμπτης (09/05) στο Μάλμε της Σουηδίας, κατά τον δεύτερο ημιτελικό της Eurovision 2024. Μάλιστα, απέσπασε θερμό χειροκρότημα από τους θεατές στη Malmö Arena και έστρωσε τον δρόμο για τον μεγάλο τελικό.

Συγκεκριμένα, η παρουσίαση της ελληνικής συμμετοχής άρχισε με πλάνο σε αναλογία διαστάσεων 9:16 αφού η Μαρίνα Σάττι φάνηκε πως δήθεν κάνει live αναμετάδοση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το ροζ χρώμα σε νέον κυριάρχησε στην εμφάνιση, ενώ τα ελληνικά στοιχεία προβλήθηκαν στις οθόνες LED της σκηνής με γραφικά δια χειρός NMR.

Η Μαρίνα Σάττι φόρεσε στο χέρι της ένα δαχτυλίδι, το οποίο επί της ουσίας είναι μία κάμερα που μοιάζει με GoPro, οπότε το κοινό και φυσικά οι χορευτές (Huseyin Çetintaş, Yasin Ametoglou, Ειρήνη Δαμιανίδου, Βασίλης Καραγιάννης) είχαν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση. Η στιγμή που ξεχώρισε, ήταν εκείνη που η Μαρίνα Σάττι και οι χορευτές της χόρευαν με μαντήλια στα χέρια.

Πέρα από τη χώρα μας, όμως, το εισιτήριο για το Σάββατο (11/05) πήραν και άλλες εννέα συμμετοχές μιας και κατάφεραν να έχουν την προτίμηση του τηλεοπτικού κοινού.

Ειδικότερα, οι παρουσιάστριες της Eurovision 2024, Petra Mede και τη Malin Åkerman, ανακοίνωσαν με τυχαία σειρά τις εξής δέκα χώρες:

Λετονία

Αυστρία

Ολλανδία

Νορβηγία

Ισραήλ

Ελλάδα

Εσθονία

Ελβετία

Γεωργία

Αρμενία

The post Ζήλεψε τον Θρύλο και πέρασε πανηγυρικά στον μεγάλο τελικό η Μαρίνα Σάττι appeared first on στο Καρφί.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών σήμερα Κυριακή του Πάσχα (5.5.24) ο τραγουδιστής Αντώνης Τουρκογιώργης.

Ο Αντώνης Τουρκογιώργης, που ήταν ιδρυτής των Socrates Drank the Conium, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια.

The post Πέθανε ο Αντώνης Τουρκογιώργης, ιδρυτής των Socrates appeared first on στο Καρφί.

Σήμερα Μεγάλο Σάββατο (04.05.2024), ο καλλιτεχνικός κόσμος και η χώρα, θρηνεί για μια σπουδαία ηθοποιό, την Άννα Παναγιωτοπούλου η οποία μας χάρισε αμέτρητες στιγμές γέλιου, χάρη στο αστείρευτο ταλέντο της.

Η Άννα Παναγιωτοπούλου, ήταν από τις κορυφαίες ηθοποιούς της γενιάς της, μία χαμαιλέων της υποκριτικής τέχνης την οποία υπηρέτησε με αξιοπρέπεια και σεβασμό προς το κοινό που τη λάτρεψε μέσα από τους εμβληματικούς ρόλους της:

Αλησμόνητη θα μείνει η ερμηνεία της ως φαντασιόπληκτη και μεγαλομανής -πλην πάμφτωχη- «Μαντάμ Σουσού», ως «Όλγα» στην κωμική σειρά που άφησε εποχή, τις «Τρεις Χάριτες», και ως «Χριστίνα Μαρκάτου» της ώριμης χήρας που ζει έναν παθιασμένο και απαγορευμένο έρωτα με τον αρραβωνιαστικό της κόρης της. Οι χαρακτηριστικές ατάκες της, έχουν μείνει αναλλοίωτες στο χρόνο.

Η ηθοποιός και σεναριογράφος Άννα Παναγιωτοπούλου έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 76 ετών απόρροια των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια.

Τη θλιβερή είδηση έκανε γνωστή με ανάρτησή του ο Σταμάτης Κραουνάκης, όταν έγραψε στο facebook «Έφυγε η Άννα».

Η Άννα Παναγιωτοπούλου γεννήθηκε στην Κυψέλη. Από τα παιδικά της χρόνια ήθελε να γίνει ηθοποιός. Μαζί με τον Σταμάτη Φασουλή υπήρξαν βασικά μέλη στο Ελεύθερο Θέατρο -σχεδόν από τις απαρχές του- και πρωταγωνίστησαν στην πρώτη του μεγάλη επιτυχία Και συ χτενίζεσαι, που το έκανε γνωστό και αγαπητό στο ευρύ κοινό. Ανέβαζαν παραστάσεις ποικίλου ρεπερτορίου, από Μπρεχτ μέχρι Χουρμούζη. Μόνιμη «στέγη» απέκτησαν όταν πήγαν στο Άλσος Παγκρατίου.

Το 1980, το Ελεύθερο Θέατρο σταμάτησε και ιδρύθηκε η Ελεύθερη Σκηνή, από την Άννα Παναγιωτοπούλου και τον Σταμάτη Φασουλή, που επρόκειτο ουσιαστικά για μια μετονομασία του Ελεύθερου Θεάτρου. Η Άννα Παναγιωτοπούλου συνέχισε με επιθεωρήσεις, στις οποίες έπαιζε και έγραφε και το σενάριο.

Ευρέως γνωστή έγινε μέσω της συμμετοχής της σε τηλεοπτικές σειρές, αρχικά στη κρατική και στη συνέχεια στην ιδιωτική τηλεόραση.

Σταθμός της τηλεοπτικής της καριέρας θεωρείται η ενσάρκωση της «Μαντάμ Σουσού» στην ομότιτλη διασκευή του μυθιστορήματος του Δημήτρη Ψαθά τη σεζόν 1986-87 (μαζί με τους Θανάση Παπαγεωργίου, ‘Αγγελο Αντωνόπουλο, Νατάσα Ασίκη κ.ά.).

Τεράστια επιτυχία σημείωσαν επίσης οι σειρές Οι τρεις Χάριτες (στο πλευρό των Μίνας Αδαμάκη, Νένας Μεντή, ‘Αννας Κυριακού) και Ντόλτσε Βίτα (μαζί με Κατιάνα Μπαλανίκα, Μαρία Καβογιάννη, Μαρία Φωκά, Θανάση Ευθυμιάδη, Κατερίνα Ζιώγου, Παύλο Ορκόπουλο, Γαλήνη Τσεβά κ.ά.), που θεωρούνται «κλασικές»’.

Στον κινηματογράφο συμμετείχε στις ταινίες «Safe Sex», «Το κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο», «Οξυγόνο», «Αυστηρώς Κατάλληλο» κ.ά.

Η Άννα Παναγιωτοπούλου παντρεύτηκε το 1972. Απέκτησε έναν γιο, τον Δημήτρη (1973), που της χάρισε ενα εγγόνι. Ζούσε στον Λυκαβηττό αλλά περνούσε μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Τήνο.

Ο θάνατος του συζύγου της

Η Άννα Παναγιωτοπούλου, έχασε τον σύζυγό της το 2014 και χρόνια μετά αποκάλυψε το πώς πέθανε, προκαλώντας σοκ σε όλους.

«Ήταν ο άνθρωπός μου και ήμουν ο άνθρωπός του. Είχαμε μία πολύ καλή, ήσυχη και ελεύθερη σχέση. Δεν είχαμε κοινές παρέες, ο μόνος κοινός άνθρωπος που είχαμε ήταν ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, που ήταν πολύ δικός μου φίλος και έγινε και δικός του μέσω εμού. Από παιδί είχα πολύ φιλική και αγαπησιάρικη σχέση με τον Λουκιανό και είναι από τους θανάτους που μου στοίχισαν πάρα πολύ

The post Άννα Παναγιωτοπούλου: Από τη θρυλική «Μαντάμ Σουσού», στις «Τρεις Χάριτες» και στην απολαυστική «Ντόλτσε Βίτα» appeared first on στο Καρφί.

https://www.facebook.com/reel/460457123020668

Ο Σύλλογος Κρητών και πάσης Ελλάδος Μπίλεφελντ και περιχώρων διοργάνωσε την ετήσια χοροεσπερίδα του το Σάββατο 20 Απριλίου στην πόλη Μπίλεφελντ.H εκδήλωση στέφθηκε από μεγάλη επιτυχία για δύο λόγους. Αρχικά, για τον κόσμο που ήταν πολύς περισσότερος από τον αναμενόμενο, αλλά και για τη μουσική πανδαισία που τους χάρισε ο Γιώργης Ξυλούρης  γνωστός σε όλους ως Καντρής.

Ήταν επίσης έντονα συγκινησιακή βραδιά, όταν τα μέλη του συλλόγου χόρεψαν με τις κρητικές φορεσιές και όταν τους τραγούδησε ένα από τα τραγούδια του ο Γιώργης Ξυλούρης Καντρής που αναφέρεται στους ξενιτεμένους!!!Ο πρόεδρος Μάνος Κατσαμάνης και όλο το συμβούλιο ήταν άψογοι διοργανωτές της εκδήλωσης και το έζησαν με ιδιαίτερη θέρμη..

Ήταν από τις πιο επιτυχημένες βραδιές.. Δεν έλειψαν και τα απρόοπτα καθώς κατά τη διάρκεια της συναυλίας άρχισε πυκνή χιονόπτωση η οποία και ενθουσίασε τον Ξυλούρη και τους συνεργάτες του(Μανόλη Σαλούστρο, Δημήτρη Αποστολάκη και Μηνά Παιγνιωτάκη).Το παρόν έδωσαν όλοι οι πρόεδροι των κρητικών συλλόγων στη Γερμανία οι οποίοι έμειναν και αυτοί κατενθουσιασμένοι…

Το γλέντι κράτησε μέχρι τις δέκα το πρωί τραγουδώντας όλοι μαζί. Την επομένη γλέντησαν σε ιδιωτική εκδήλωση στην Ολλανδία μαζί με τον Καντρή και το συγκρότημά του. Το ραντεβού τους ανανεώθηκε  για πολύ σύντομα! Πάντα τέτοιες εκδηλώσεις να γίνονται που προάγουν τον πολιτισμό της Ελλάδας!!!

The post Κοσμοπλημμύρα στη Γερμανία για τον Γιώργη Ξυλούρη Καντρή – Μάγεψε το πλήθος (video) appeared first on στο Καρφί.

Οριστικό το τέλος στη συνεργασία της Ελένης Μενεγάκη με το MEGA, καθώς η παρουσιάστρια το ανακοίνωσε και σε συνεργάτες της.

Όπως είναι γνωστό το συμβόλαιο της Ελένης με το MEGA ολοκληρώνεται τους επόμενους μήνες και όπως ήταν αναμενόμενο οι δύο πλευρές ξεκίνησαν πριν από λίγο καιρό τις επαφές. Ωστόσο η πορεία της εκπομπής «Ελένη» στους πίνακες τηλεθέασης δεν είχε ικανοποιήσει το σταθμό και το στοιχείο αυτό έπεσε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με στελέχη του σταθμού να υποστηρίζουν πως επιβάλλεται να γίνουν αλλαγές στην εκπομπή. Σημείο που όπως φαίνεται όμως, δεν ικανοποίησε την παρουσιάστρια και οδήγησε στη διακοπή… ή για να το θέσουμε πιο σωστά, στη μη ανανέωση της συνεργασίας

The post Μενεγάκη: Βαδίζει προς στην έξοδο του MEGA appeared first on στο Καρφί.

Πέθανε ο Γιώργος Καραγιάννης, ο οποίος θεωρούνταν ο μεγαλύτερος παραγωγός τηλεοπτικών και κινηματογραφικών προγραμμάτων.

Την είδηση για τον θάνατο του Γιώργου Καραγιάννη έκανε γνωστή ο Γιώργος Λιάγκας μέσα από την εκπομπή του στον ΑΝΤ1. «Είχε μία απώλεια ο Γιάννης Καραγιάννης σήμερα. Έχασε τον πατέρα του. Αυτός ήταν ο πατριάρχης της οικογένειας. Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες παραγωγούς που ξεκίνησε με ταινίες, βιντεοταινίες, μετά τηλεόραση» είπε χαρακτηριστικά.

Ο Γιώργος Καραγιάννης υπήρξε εμβληματική μορφή στον κινηματογράφο και στις τηλεοπτικές παραγωγές.

Μάλιστα τα Κάπα Στούντιο στα Σπάτα, από τα οποία βγαίνουν στον αέρα οι εκπομπές του ΑΝΤ1 ανήκουν στην οικογένεια του Γιώργου Καραγιάννη.

Το έργο του στις παραγωγές συνεχίζει ο γιος του, Γιάννης Καραγιάννης ο οποίος υπογράφει μεγάλες παραγωγές σε διάφορα κανάλια

The post Πέθανε ο Γιώργος Καραγιάννης, ο μεγαλύτερος παραγωγός τηλεοπτικών και κινηματογραφικών προγραμμάτων appeared first on στο Καρφί.

Ο Θόδωρος Κατσαδράμης, Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, αλλά και σεναριογράφος, έφυγε από τη ζωή στα 94 του χρόνια, σύμφωνα με δημοσίευση που έκανε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Σπύρος Μπιμπίλας.

Όπως έγραψε, έμαθε για τον θάνατό του, από τον γιο του ηθοποιού, Δημήτρη: «Πριν απο λίγο μάθαμε την αποχώρηση απο τη ζωή, του παλαίμαχου σπουδαίου ηθοποιού μας Θόδωρου Κατσαδράμη απο τον αγαπημένο γιο του Δημήτρη.. Γεννημένος το 1929 και σπουδαίο στέλεχος του Θεάτρου Τέχνης, έγινε αγαπητός από τις δεκάδες ταινίες που έπαιξε από το 1955 ως το 2010 κι από τον θρυλικό ρόλο του ΤΑΞΙΤΖΗ στην τηλεόραση το 1975.. Εργάτης του θεάτρου, αγωνιστής και οικογενειάρχης.. Υπήρξε συζύγος της Αγγέλικας Καπελλαρή και μετέπειτα της Καίτης Παπανίκα με την οποία απέκτησε τον Δημήτρη. Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει από Τρίτη στο χωριό του.. Καλό ταξιδι αγαπημένε φίλε κ συνάδελφε Θόδωρε».

Δείτε τη δημοσίευση

O Θόδωρος Κατσαδράμης γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1929 στη Δόξα Αρκαδίας. Έπαιξε σε δεκάδες παραστάσεις και ταινίες στον κινηματογράφο, αλλά γνώρισε μεγάλη επιτυχία από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην τηλεοπτική σειρά «Ο ταξιτζής μας», που προβλήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Ολοκλήρωσε τη Δραματική Σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» του Καρόλου Κουν και ανέλαβε τον πρώτο του θεατρικό ρόλο το 1954

The post Πέθανε ο ηθοποιός Θόδωρος Κατσαδράμης appeared first on στο Καρφί.

H σκληρή πραγματικότητα συναγωνίστηκε με την αχαλίνωτη φαντασία, χθες βράδυ, στην 96η απονομή των Βραβείων Όσκαρ. Και μπορεί η φονική ατομική βόμβα του «Οπενχάιμερ» του Κρίστοφερ Νόλαν να απέσπασε τα περισσότερα βραβεία, επτά συνολικά, το «Poor Things» του Γιώργου Λάνθιμου, ωστόσο, με τη νίκη του στις τέσσερις κατηγορίες από τις 11 που ήταν υποψήφιο, απέδειξε πως το διαφορετικό, το απρόσμενο, το ονειρικό, το υπερβατικό έχει τη δύναμη να κρατήσει γερή αντίσταση τόσο στον πραγματικό όσο και στον κινηματογραφικό κόσμο.

Η ιδανική πρωταγωνίστρια του Έλληνα σκηνοθέτη, Έμα Στόουν, κατάφερε να ανατρέψει τα προγνωστικά και να πάρει, δικαιωματικά, το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, για την εκπληκτική ερμηνεία της ως Μπέλα Μπάξτερ, μιας μεσαιωνικής ηρωίδας με σώμα γυναίκας και εγκέφαλο μωρού που ταξιδεύει στον κόσμο παλεύοντας για το δικαίωμα στη γυναικεία χειραφέτηση. Το έκλεψε, στην κυριολεξία, από τα χέρια της καθόλα άξιας συνυποψήφιάς της, Λίλι Γκλάντστοουν, της πρώτης ιθαγενούς ηθοποιού που ήταν ποτέ υποψήφια στην κατηγορία, για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της στους «Δολοφόνους του Ανθισμένου Φεγγαριού» του Μάρτιν Σκορσέζε.

Η Έμα Στόουν, προσπάθησε να καλύψει με χιούμορ το άγχος και την βαθιά συγκίνησή της γι’ αυτό το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας της: «Γιώργο σ’ ευχαριστώ για αυτό το δώρο ζωής, την Μπέλα Μπάξτερ» είπε απευθυνόμενη στον Γιώργο Λάνθιμο, ο οποίος την παρακολουθούσε χαμογελώντας πλατιά και συμπλήρωσε χαριτολογώντας: «Έχει σπάει το φερμουάρ μου. Νομίζω συνέβη όταν ο Ράϊαν Γκόσλινγκ τραγουδούσε το «Ι am just Ken». Θα φύγω τώρα. Αλλά μην κοιτάτε την πλάτη μου με το σπασμένο φερμουάρ».

Τα υπόλοιπα τρία Όσκαρ του «Poor Things» κερδήθηκαν στις βασικές τεχνικές κατηγορίες, Σκηνογραφίας, Κοστουμιών και Κομμμώσεων – Μακιγιάζ. Νίκες που δεν ήταν διόλου εύκολες καθώς είχαν απέναντί τους πολύ δυνατούς αντιπάλους. Γι΄ αυτό και η πορεία του Γιώργου Λάνθιμου στα φετινά Όσκαρ θα πρέπει να θεωρηθεί εξαιρετικά επιτυχής.

Το βαρύ πυροβολικό της κινηματογραφικής χρονιάς, πάλι, το «Οπενχάιμερ», με τις 13 συνολικά υποψηφιότητες για Όσκαρ, επικράτησε, όπως ήταν αναμενόμενο, στις τρεις βασικές κατηγορίες, αυτές της Σκηνοθεσίας και του Α’ και Β’ Ανδρικού Ρόλου, για τις ερμηνείες του Κίλιαν Μέρφι και του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ αντίστοιχα. Μέχρι τα μέσα της βραδιάς, ωστόσο, είχε χάσει στις βασικές τεχνικές κατηγορίες από το «Poor Things».

«Υπάρχουν τόσοι πολλοί που με έσπρωξαν ως εδώ. Έχω τόσους να ευχαριστήσω. Το υπέροχο καστ μου, το συνεργείο μου. Δεν έχω λόγια να ευχαριστήσω το συνεργείο μου. Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους πίστευαν σε εμένα κατά τη διάρκεια όλης της καριέρας μου. Την Έμμα (Τόμσον) – για την παραγωγή όλων των ταινιών μας και όλων των παιδιών μας… Αυτό το βραβείο σημαίνει τα πάντα για μένα» δήλωσε συγκινημένος ο Κρίστοφερ Νόλαν παραλαμβάνοντας το Όσκαρ Σκηνοθεσίας.

Η βράβευση του Κίλιαν Μέρφι

Ένα Όσκαρ, όμως, χρωστούσε η Ακαδημία και στον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, και τού το έδωσε φέτος, όπως αναμενόταν, για την εξαιρετική ερμηνεία του στο «Οπενχάιμερ» ως Λούις Στράους, βασικού αντιπάλου της ατομικής βόμβας, και ηγέτη της εκστρατείας για την ανάκληση της άδειας ασφαλείας της.

Τη δεύτερη ανατροπή της βραδιάς, μετά την Έμμα Στόουν, την έκανε η «Ζώνη Ενδιαφέροντος» του Βρετανού σκηνοθέτη Τζόναθαν Γκλέιζερ, που αντιπαραβάλει την φαινομενικά ειδυλλιακή καθημερινότητα μιας γερμανικής οικογένειας που την χωρίζει ένας φράχτης από το κρεματόριο του Άουσβιτς, καθώς εκτός από το αναμενόμενο Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας πήρε και αυτό του Ήχου από τα μεγάλα φαβορί.

Πολιτικές αναφορές
Ο Τζόναθαν Γκλέιζερ, μάλιστα ήταν ο μοναδικός που έκανε αναφορά στον πόλεμο Ισραήλ – Παλαιστίνης λέγοντας χαρακτηριστικά: «Αυτή τη στιγμή γινόμαστε μάρτυρες ενός ακόμα Ολοκαυτώματος που συμβαίνει σε αμάχους – τόσο στους όμηρους του τρομοκρατικού χτυπήματος τον Οκτώβριο στο Ισραήλ, όσο και των Παλαιστινίων στη Γάζα…».

Η δεύτερη αντίστοιχη πολιτική παρέμβαση έγινε από τον σκηνοθέτη της ταινίας «20 Μέρες στη Μαριούπολη» – Μστισλάβ Τσερνόφ, ο οποίος απέσπασε το Όσκαρ για το Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους: «Αυτό είναι το πρώτο Όσκαρ στην ιστορία της Ουκρανίας. Και είναι μεγάλη μου τιμή. Όμως μπορεί να είμαι κι ο πρώτος σκηνοθέτης που από αυτή τη σκηνή θα πω «εύχομαι να μη χρειαζόταν ποτέ να κάνω αυτή την ταινία. Μακάρι να μπορούσα να ανταλλάξω αυτό το βραβείο με το να μην επιτεθεί ποτέ η Ρωσία στη χώρα μου και να σκοτώσει εκατομμύρια αμάχους. Όμως δεν μπορώ να αλλάξω την Ιστορία. Αυτό όμως που μπορώ να κάνω, μαζί με τη δική σας βοήθεια, είναι να πω σωστά την Ιστορία. Το σινεμά βοηθάει στη συλλογική μνήμη. Ας μην ξεχαστούν οι νεκροί της Μαριούπολης» υπογράμμισε με νόημα.

Οι χαμένοι της βραδιάς
Σε πανωλεθρία εξελίχθηκε η οσκαρική βραδιά για τον διάσημο σκηνοθέτη Μάρτιν Σκορσέζε καθώς η ταινία του «Οι Δολοφόνοι του Ανθισμένου Φεγγαριού», που καταγράφει τα εγκλήματα που έγιναν κατά των Ινδιάνων της Αμερικής, δεν κατάφερε να κερδίσει σε καμία από τις δέκα συνολικά κατηγορίες στις οποίες ήταν υποψήφια. Και να φανταστείτε ότι αυτό του Β’ Γυναικείου Ρόλου για την Λίλι Γκλάντστοουν, το θεωρούσε σίγουρο.

Με άδεια χέρια, όμως, έφυγε και ο Μπράντλεϊ Κούπερ, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του «Μαέστρου», που εστιάζει στη ζωή του κορυφαίου αρχιμουσικού Λέοναρντ Μπερνστάιν, και είχε συγκεντρώσει επτά συνολικά υποψηφιότητες.

Η μεγάλη εισπρακτική επιτυχία της χρονιάς, πάλι, η πολυδιαφημισμένη «Μπάρμπι» της Γκρέτα Γκέργουιγκ, δεν έτρεφε μεγάλες προσδοκίες, παρά τις οκτώ υποψηφιότητές της, καθώς είχε εισπράξει από καιρό το σνομπάρισμα που εκδηλωνόταν απέναντί της από τις μεγάλες κινηματογραφικές διοργανώσεις. Η πρωταγωνίστρια, Μάργκοτ Ρόμπι, δεν ήταν καν υποψήφια για το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου.

Την τιμή της, ωστόσο, έσωσαν τα τραγούδια της, το «What Was I Made For» της Μπίλι Άιλις, που απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού, και η εντυπωσιακή ζωντανή ερμηνεία του Ράιαν Γκόσλινγκ με το ροζ κοστούμι στο τραγούδι «I am just Ken» που ξεσήκωσε τα πλήθη και ήταν ομολογουμένως, το πιο έντονο live στιγμιότυπο μιας κατά τα άλλα ήπιας, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, αιχμές και απρόοπτα βραδιάς.

Ως αδικημένος της τελετής θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτης Αλεξάντερ Πέιν και η υπέροχη ταινία του «Τα Παιδιά του Χειμώνα», που ακολουθεί έναν στριμμένο καθηγητή σε ένα Αμερικανικό Κολέγιο υψηλού κύρους, ο οποίος υποχρεώνεται να παραμείνει στην πανεπιστημιούπολη κατά τη διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων διακοπών του, για να προσέχει λίγους σπουδαστές του, με τον πιο αντισυμβατικό από τους οποίους αναπτύσσει μια απίθανη σχέση. Η βαθιά συγκινητική ταινία απέσπασε το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την πολύ καλή ερμηνεία της Νταβίν Τζόι Ράντολφ, ως αρχιμαγείρισσας του κολεγίου που μόλις έχει χάσει τον γιο της. Πολλοί ήταν εκείνοι όμως που ευχόμασταν να κάνει τη μεγάλη έκπληξη ο Πολ Τζιαμάτι και να κλέψει το βραβείο του Α’ Ανδρικού Ρόλου από τον Κίλιαν Μέρφι.

Το black χιούμορ του παρουσιαστή
Έμπειρος και άνετος πλέον, καθώς αυτή ήταν η τέταρτη φορά του ως οικοδεσπότη της λαμπερής τελετής απονομή των Όσκαρ, ο Τζίμι Κίμελ, ανταποκρίθηκε αξιοπρεπώς στον ρόλο του, δεν απέφυγε, ωστόσο, το γνώριμο, αμερικανικό black χιούμορ. «Είναι η πιο χάι στιγμή της καριέρας του» είπε με νόημα αναφερόμενος στην υποψηφιότητα του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, με τους συνειρμούς να οδηγούν, μοιραία, στην παρελθοντική εξάρτηση του ηθοποιού από ναρκωτικές ουσίες. Για τον δε Κρίστοφερν Νόλαν είπε, χαριτολογώντας πως «γράφει τα σενάριά του σε ένα κομπιούτερ που δεν είναι συνδεδεμένο με το ίντερνετ γιατί δεν θέλει να τον διακόπτει ο εθισμός του στο πορνό…» ενώ άφησε μια αιχμή και για την «Μπάρμπι» διερωτώμενος: ««Τι μεγάλη επιτυχία η Μπάρμπι! Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα γινόταν φεμινιστικό σύμβολο μία κούκλα που κανείς δεν αγαπούσε πια! Και για όλα αυτά φταίει η Γκρέτα Γκέργουιγκ – και δεν είναι καν υποψήφια. Μη χειροκροτάτε. ΕΣΕΙΣ δεν την ψηφίσατε!»

Η λίστα των νικητών
Καλύτερη Ταινία
Οπενχάιμερ (Κρίστοφερ Νόλαν)

Σκηνοθεσία
Κρίστοφερ Νόλαν (Οπενχάιμερ)

Α’ Ανδρικός Ρόλος
Κίλιαν Μέρφι (Οπενχάιμερ)

Α’ Γυναικείος Ρόλος
Εμα Στόουν (Poor Things)

Διασκευασμένο Σενάριο
American Fiction, Κορντ Τζέφερσον

Πρωτότυπο Σενάριο
Ανατομία μιας πτώσης, Αρτίρ Αραρί, Ζιστίν Τριέ

B’ Γυναικείος Ρόλος
Νταβίν Τζόι Ράντολφ, (Τα Παιδιά του Χειμώνα, Αλεξάντερ Πέιν)

Β’ Ανδρικός Ρόλος
Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ (Οπενχάιμερ)

Διεθνής Ταινία
«Ζώνη Ενδιαφέροντος» (Τζόναθαν Γκλέιζερ, Ην. Βασίλειο)

Μουσική
Λούντβιγκ Γκόρανσον (Οπενχάιμερ)

Καλύτερο Τραγούδι
What Was I Made For? – Μπίλι Αϊλις, Φίνεας (Μπάρμπι)

Ταινία Animation μεγάλου μήκους
Το αγόρι και ο Ερωδιός

Κοστούμια
Poor Things, Χόλι Γουάντινγκτον

Σκηνογραφία
Poor Things Production Design: Τζέιμς Πράις, Σόνα Χιθ,

Κομμώσεις και Μακιγιάζ
Poor Things

Φωτογραφία
Χόιτε φαν Χόιτεμα (Οπεναχάιμερ)

Μοντάζ
Οπεναχάιμερ, Τζένιφερ Λέιμ

Ήχος
Ζώνη Ενδιαφέροντος

Μικρού Μήκους Ταινία – Animation
War is Over! Inspired by the Music of John & Yoko

Ντοκιμαντέρ – Μεγάλου Μήκους
20 Μέρες στη Μαριούπολη – Mstyslav Chernov

Ντοκιμαντέρ – Μικρού Μήκους
The Last Repair Shop

Οπτικά Εφέ
Godzilla Minus One

Μικρού Μήκους Ταινία – Live Action
Η Υπέροχη Ιστορία του Χένρι Σούγκαρ

The post Όσκαρ 2024: Ο Λάνθιμος στάθηκε επάξια απέναντι στην «ατομική βόμβα» του Οπενχάιμερ appeared first on στο Καρφί.

Θλίψη έχει προκαλέσει στον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας η είδηση του θανάτου του σπουδαίου συνθέτη και τραγουδοποιού Δήμου Μούτση, σε ηλικία 86 ετών.

Ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης έγραψε τη μουσική για πολλά σπουδαία τραγούδια, όπως «Μην μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα», «Πειραιώτισσα», «Σ΄ έβλεπα στα μάτια», «Αύριο πάλι», «Με ένα παράπονο», ενώ τα τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει καλλιτέχνες όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Βίκυ Μοσχολιού, ο Μανώλης Μητσιάς, η Δήμητρα Γαλάνη και πολλοί άλλοι.

Ποιος ήταν ο Δήμος Μούτσης

Ο Δήμος Μούτσης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1938 και άρχισε να σπουδάζει στο Ωδείο Αθηνών από την ηλικία των 7 ετών. Σε ηλικία 20 – 21 ετών τελείωσε τις μουσικές του σπουδές κερδίζοντας και το πρώτο βραβείο ως σολίστ στο βιολί. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 60 γνώρισε τον Νίκο Γκάτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι.

Το 1967 άρχισε ο Νίκος Γκάτσος να του δίνει στίχους του. Το πρώτο τραγούδι του Δήμου Μούτση ήταν το «Βρέχει ο Θεός» με ερμηνευτή τον Σταμάτη Κόκοτα. Η συνεργασία Γκάτσου και Μούτση συνεχίστηκε με τραγούδια όπως «Μην μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα», «Πειραιώτισσα» με τον ίδιο ερμηνευτή, «Σ΄ έβλεπα στα μάτια» με την Βίκυ Μοσχολιού. Το 1969 με το «Αύριο πάλι» με ερμηνευτή τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, «Με ένα παράπονο» με τον Μπιθικώτση αλλά και τον πρωτοεμφανιζόμενο Μανώλη Μητσιά. Το 1970 ανέθεσε ο Μάνος Χατζιδάκις στο Μούτση, τη φροντίδα της ενορχηστρώσης και της μουσικής διευθύνσης των τραγουδιών του στον δίσκο «Επιστροφή». Όλα σε στίχους Νίκου Γκάτσου και με ερμηνευτές τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την πρωτοεμφανιζόμενη τότε Δήμητρα Γαλάνη. Στον δίσκο αυτό συμπεριλήφθηκαν τα τραγούδια του Χατζιδάκι «Μίλησε μου», «Φιλντισένιο καραβάκι», «Η πίκρα σήμερα», με ενορχηστρώσεις του Μούτση. Την ίδια εποχή ο Μούτσης συνεχίζει να γράφει επιτυχίες όπως το «Αυτά τα χέρια» (στίχοι Λευτέρη Παπαδόπουλου) και το «Στην Ελευσίνα μια φορά» (στίχοι Βασίλη Ανδρεόπουλου) με τον Μανώλη Μητσιά.

Μεγάλος σταθμός στην πορεία του ήταν ο «Άγιος Φεβρουάριος», που ηχογραφήθηκε στα τέλη του 1971 και κυκλοφόρησε αρχές του 1972. Στους στίχους ο Μάνος Ελευθερίου και ερμηνευτές οι Δημήτρης Μητροπάνος και Πετρή Σαλπέα. Ένα πολύ σημαντικό έργο που σφραγίζει όλη την πρώτη αυτή περίοδο, ανοίγοντας μάλιστα με αυτό το έργο, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, καινούργιους δρόμους στην ελληνική δισκογραφία. Στον δίσκο «Άγιος Φεβρουάριος» εκτός από το ομώνυμο τραγούδι θα ακούσουμε κι άλλα μεγάλα τραγούδια όπως: «Κι αν φταίει κανείς», «Το σπίτι στην ανηφοριά», «Η σούστα πήγαινε μπροστά», «Άλλος για Χίο τράβηξε» και άλλα.

Ακολούθησε το 1972 ο «Συνοικισμός Α» με στίχους Γιάννη Λογοθέτη (που είχε και το ψευδώνυμο Γιάννης Μιχαηλίδης) αλλά και Γκάτσου, Ελευθερίου και Βαρβάρας Τσιμπούλη. Ερμηνευτές ήταν οι Αντώνης Καλογιάννης και Βίκυ Μοσχολιού, με τραγούδια που έγιναν μεγάλες επιτυχίες, όπως τα «Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε», «Έτσι είν’ η ζωή» με τη Βίκυ Μοσχολιού, «Στο παράθυρο αγναντεύοντας» με τον Καλογιάννη, το λαϊκό ορχηστρικό «Ο χορός της λεβεντιάς» κλπ. Το 1973 κυκλοφορούν οι «Στροφές», άλλη μια λαϊκή και συνάμα πολύ μελωδική δίσκογραφική δουλειά του Δήμου Μούτση. Με μόνη ερμηνεύτρια την Βίκυ Μοσχολιού και στίχους Πυθαγόρα, Λογοθέτη, Ελευθερίου, αλλά και Γκάτσου. Εκεί θα ακούσουμε επιτυχίες όπως: «Αγκαλιά και πλάι πλάι», «Και γειά χαρά», «Μια βραδιά στη Λάρισα», «Εγώ είμ’ εγώ» και το ατμοσφαιρικό «Στους μπαξέδες» που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Μάρκου Βαμβακάρη.

Το 1974 στη μεταπολίτευση, έρχονται οι «Μαρτυρίες», που περιλάμβανε τα τραγούδια του Μούτση που είχε κόψει η λογοκρισία της χούντας σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, Γιάννη Λογοθέτη, Γιώργου Χρονά, Βαρβάρας Τσιμπούλη και του ίδιου του συνθέτη και τραγουδιστές το Μανώλη Μητσιά, τη Βασιλική Λαβίνα, σε μια από τις πρώτες δισκογραφικές της συμμετοχές και το Χρήστο Λεττονό.

Το 1975 κυκλοφορεί την «Τετραλογία», ένας πρωτοποριακός κύκλος μελοποιημένης ποίησης βασισμένος σε ποιήματα των Κ.Π. Καβάφη, Κώστα Καρυωτάκη, Γιώργου Σεφέρη και Γιάννη Ρίτσου, με ερμηνευτές τον Μανώλη Μητσιά, τον Χρήστο Λεττονό και με την πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδίστρια Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Ακολούθησε το 1976 η «Εργατική συμφωνία», μουσική από το θεατρικό έργο του Γιώργου Σκούρτη «Απεργία». Το 1979 κυκλοφορεί το «Δρομολόγιο» πάνω σε στίχους του Νίκου Γκάτσου και με την ερμηνεία του Μανώλη Μητσιά. Στο «Δρομολόγιο» θα ακούσουμε κομμάτια όπως «Σαν τον Τσε Γκεβάρα», «Μακρυνή της αγάπης ώρα», «Ελλάδα Ελλάδα», «Στ΄ Αγιον Όρος» κλπ.

Το 1981 κυκλοφόρησε το «Φράγμα» σε στίχους Κώστα Τριπολίτη. Με τραγούδια όπως: «Δε λες κουβέντα», «Delenda est (Ερηνούλα μου)», «Γράμμα από τη λεγεώνα των ξένων», «Νταλίκα» κλπ. Τα λαϊκά τραγούδια του δίσκου τραγουδήθηκαν από την μεγάλη ρεμπέτισσα Σωτηρία Μπέλου με τον Δήμο Μούτση να τραγουδάει μόνο το ρεφρέν από το πασίγνωστο «Δε λες κουβέντα». Οι ηλεκτρικές μπαλάντες του δίσκου τραγουδήθηκαν από τον ίδιο τον συνθέτη. Στην ίδια δουλειά επίσης ο Δήμος Μούτσης τραγούδησε μαζί με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη το «Κουβεντούλες με τον Φρόιντ».

Το 1983 με το «Ενέχυρο» εγκαινιάζει την μοναχική πορεία. Το 1987 ακολουθεί το «Να!» που περιέχει και τα πολύ γνωστά του τραγούδια «Το όνειρο» και το «Μια φυσαρμόνικα που κλαίει». Το 1990 «Ταξιδιώτης του παντός» με τη Νανά Μούσχουρη, ο οποίος ήταν και ο τελευταίος δίσκος που έγραψε για άλλο τραγουδιστή πλην του ιδίου. Το 1994 επέστρεψε με το «Για Πούλημα Λοιπόν!» πάλι με στίχους και ερμηνεία δική του.

Το 1999 ο Δήμος Μούτσης συνεργάστηκε ξανά με τον Δημήτρη Μητροπάνο και την Δήμητρα Γαλάνη σε μια μεγάλη συναυλία στο Ηρώδειο στην οποία τραγούδησαν μαζί παλαιότερες και νεότερες επιτυχίες του μεγάλου δημιουργού. Μια πολυαναμενόμενη δουλειά του με ερμηνεύτρια τη Χαρούλα Αλεξίου δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ!

Στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ΜέΡΑ25. Ο ίδιος κομματικός σχηματισμός ανέστειλε την κομματική ιδιότητα του Μούτση λόγω κατηγοριών που τον βάραιναν

The post :Πέθανε ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης Δήμος Μούτσης σε ηλικία 86 ετών appeared first on στο Καρφί.