Πέρασαν 50 χρόνια από τότε που τρέχαμε με τα μπιτόνια για το θαυματουργό νερό του Καματερού. Σήμερα έχουμε να κάνουμε με «κβαντικές θεραπείες», αποτοξινώσεις, εμπειρίες από προηγούμενες ζωές και υπνοθεραπευτές. Άλλαξαν οι ταμπέλες, αλλά το μαγαζί δουλεύει μια χαρά. Και η υπόθεση Μαζωνάκη ήρθε να μας θυμίσει πόσο ακριβά μπορεί να πληρωθεί η ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει σε «κάτι άλλο».
Ο Έλληνας έχει ένα κουσούρι που περνάει από γενιά σε γενιά: θέλει το θαύμα του. Όχι αύριο. Τώρα. Και κατά προτίμηση χωρίς εξετάσεις, χωρίς αναμονές, χωρίς δύσκολες κουβέντες και χωρίς εκείνον τον σπαστικό γιατρό που θα του πει «αυτό θέλει χρόνο».
Πριν από περίπου μισό αιώνα είχαμε το περίφημο «νερό του Καματερού». Ο κόσμος έτρεχε με μπουκάλια και μπιτόνια, λες και είχε ανακαλυφθεί η πηγή της αιώνιας ζωής. Το νερό παρουσιαζόταν ως θαυματουργό, γι’ αυτό και άνθρωποι με σοβαρές ασθένειες, ακόμη και με καρκίνο, είχαν κρεμαστεί από την ελπίδα που «πουλούσε» ο κατεργάρης δικηγόρος από την Κω.
Πέρασαν τα χρόνια. Μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποκτήσαμε κινητά, ίντερνετ, τεχνητή νοημοσύνη. Θα περίμενε κανείς ότι μαζί με το Wi-Fi θα αναβαθμιζόταν κάπως και το φίλτρο της κοινής λογικής. Αμ δε!
Σήμερα δεν σου λένε «πιες αυτό το νερό». Σου λένε «ενεργοποίησε τη συχνότητά σου», «κάνε επανεκκίνηση στη βιολογία σου», «θεράπευσε το τραύμα των κυττάρων σου», «άφησε την κβαντική δόνηση να σε επαναπρογραμματίσει». Αν δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνουν όλα αυτά, τόσο το καλύτερο: ούτε αυτοί που τα λένε καταλαβαίνουν, αλλά τα τιμολογούν πανάκριβα.
Κι όλοι πέφτουν από τα σύννεφα κάθε φορά που σκάει ένα νέο παραμύθι. Από μαντζούνια τηλεπλασιέ και «ιαματικά» βραχιολάκια, μέχρι τηλεοπτικούς σωτήρες, χαρτορίχτρες νέας γενιάς και life coaches της συμφοράς, η αγορά του μεταφυσικού νταραβεριού στην Ελλάδα δεν γνώρισε ποτέ κρίση. Ίσα ίσα: στις κρίσεις ανθίζει. Όσο πιο στριμωγμένος ο πολίτης, τόσο πιο εύκολα γίνεται πελάτης.
Και βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό. Απλώς εδώ έχει μια ιδιότυπη φολκλορική λάμψη. Ο Έλληνας θέλει και το θαύμα του, και την «εναλλακτική» του, και μια μικρή επανάσταση απέναντι στους «κακούς ειδικούς». Θέλει να νιώθει ότι ξέρει κάτι που το σύστημα κρύβει.
Το αποτέλεσμα; Πενήντα χρόνια μετά το νερό του Καματερού, ο ελληνικός λαός συνεχίζει να παραμένει αδαής. Και όσο η κοινωνία δεν θωρακίζεται με παιδεία, κριτική σκέψη, σοβαρή ενημέρωση και πραγματική πρόσβαση σε επιστημονικά τεκμηριωμένες υπηρεσίες υγείας, το πανηγύρι θα συνεχίζεται.
Γιατί τελικά, σε αυτή τη χώρα, το θαύμα δεν είναι ότι πουλιούνται τόσο εύκολα οι αυταπάτες. Το θαύμα είναι ότι εξακολουθούν να βρίσκουν τόσους πολλούς πρόθυμους να τις πιστέψουν.
Δημοσιεύτηκε στο “Καρφί” το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026
