Μια επίσκεψη στα περίπτερα της φετινής ΔΕΘ αρκεί για να καταλάβει κανείς τι παράγουμε, πώς λειτουργούμε ως κράτος και ποια είναι η αντίληψη της σημερινής κυβέρνησης – ιδιαίτερα στη δεύτερη τετραετία της.
Σε πραγματικούς αριθμούς, οι εκθέτες του ιδιωτικού τομέα μπορεί να ήταν περισσότεροι. Σε έκταση και παρουσία, όμως, κυρίαρχος ήταν ο ευρύτερος δημόσιος τομέας. Και αν δεν υπήρχαν τα 41 Επιμελητήρια, με περίπου 320 επιχειρήσεις να μοιράζονται ουσιαστικά το κόστος συμμετοχής, θα μιλούσαμε για μια σχεδόν απόλυτα κρατική έκθεση. Όσο για τους διεθνείς εκθέτες; Πέρα από την Ιαπωνία, ελάχιστα πράγματα που να δικαιολογούν τον τίτλο «Διεθνής».
Την ώρα που η ΔΥΠΑ μάς ενημέρωνε ότι το περίπτερό της δεν κόστισε 300.000 ευρώ αλλά «μόνο» 150.000, ο ιδιώτης εκθέτης αγκομαχούσε να υπολογίσει αν θα αποσβέσει τα 6.000 ευρώ και πλέον που επένδυσε για το πιο απλό περίπτερο.
Και, βέβαια, τα ακριβότερα και πιο εντυπωσιακά «ιδιωτικά» περίπτερα ανήκαν κυρίως σε μεγάλες εταιρείες, ομίλους που δραστηριοποιούνται σε ολιγοπωλιακές αγορές και μέσα ενημέρωσης που τα τελευταία χρόνια έχουν δεχτεί σημαντικές κρατικές ενισχύσεις.
Στα κρατικά περίπτερα, πάλι, υπάλληλοι αποσπασμένοι, μετακλητοί, εκτός έδρας – διαμονές και έξοδα. Με το ταγεράκι τους και το μπλέιζερ, όπως θα λέγαμε και πιο λαϊκά, και το βράδυ κάποιο τραπέζι στη Θεσσαλονίκη με υπουργό, βουλευτή ή κομματικό στέλεχος. Και ο λογαριασμός; Στο κράτος. Δηλαδή, σε όλους μας.
Αυτή είναι σήμερα η Ελλάδα – και αυτή είναι η «ΣΕΘ»: άκρατος, δαιδαλώδης κρατισμός, χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση και λογοδοσία, όπου οι «σφουγγοκωλάριοι» της εκάστοτε εξουσίας περνούν καλά, λίγες μεγάλες εταιρείες ευημερούν και οι περισσότερες μικρομεσαίες επιχειρήσεις αγωνιούν αν θα βγάλουν τα έξοδα. Αν θα αποσβέσουν τα 6.000 ευρώ που επένδυσαν. Αν θα βγει ο μήνας. Και χωρίς καν να υπολογίζουν τις εργατοώρες που χάθηκαν.
Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο που περίπου 1,5 εκατ. πολίτες έχουν απομακρυνθεί από τις κάλπες. Όταν ο πολίτης βλέπει ένα κράτος που ζητά συνεχώς περισσότερα από εκείνον, αλλά αξιολογεί ελάχιστα τον ίδιο του τον εαυτό, απογοητεύεται και αποσύρεται.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα του ΠΑΣΟΚ: να αλλάξει αυτή τη λειτουργία, αυτή τη νοοτροπία και αυτό το παραγωγικό μοντέλο.
Όχι απλώς να πει ότι μπορεί. Να πείσει ότι μπορεί.
Ελεύθερος επαγγελματίας, πολιτευτής, Γραμματεία Μικρομεσαίας Επιχειρηματικότητας
