Ειδησεογραφικό site

Του Πέτρου Λάζου: Αυτή η χώρα δεν σώζεται, με τίποτε! Εκτός εάν…

1.988

Η πρόωρη, πρώιμη και  μακροχρόνια προεκλογική περίοδος που δρομολόγησε στις αρχές της φετινής άνοιξης ο Αλέξης Τσίπρας, μέρα με την ημέρα, ώρα με την ώρα, οδηγεί τη χώρα όλο και πιο κοντά σε μια νέα χρεοκοπία. Οι δε αντιδράσεις, τόσο της αντιπολίτευσης, όσο και της κοινής γνώμης σε όσα δηλώνει και υπόσχεται, δεν προμηνύουν τίποτα θετικό για το μέλλον της δόλιας χώρας.

Το νέο ξάφνιασε πολλούς (αν όχι όλους): η κυβέρνηση επέτυχε συμφωνία με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Β’, για τον διαχωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος. Τουλάχιστον, αυτή ήταν η εντύπωση που δόθηκε αρχικά από τις ανακοινώσεις.

Φυσικά, όπως συμβαίνει 9,9 φορές στις 10 όταν προχωρά σε ανακοινώσεις ο Ηγέτης, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.

Δεν υπάρχει καμία συμφωνία! Απλά, ύστερα από κάποιες συζητήσεις και ορισμένες διαβουλεύσεις ειδικών, ορίστηκαν οι βασικές παράμετροι μιας μελλοντικής συμφωνίας. Η οποία θα μπορούσε να συγκεκριμενοποιηθεί κάποια στιγμή στο (άμεσο;) μέλλον. Όταν, εάν και εφόσον συμβεί αυτό (ο διάβολος πάντα κρύβεται στις λεπτομέρειες), η συμφωνία θα έρθει στο Κοινοβούλιο για να κυρωθεί. Σε εκείνον τον χρόνο θα μπορούν να προσδιοριστούν με ουσιαστική ακρίβεια οι επιπτώσεις της. Σε καμία προηγούμενη χρονικά περίπτωση…

Προκύπτει εμφανέστατα ένα ερώτημα, σχετικά με τους λόγους των ανακοινώσεων, δηλώσεων και λοιπών επικοινωνιακών φληναφημάτων, που όλοι είδαμε.

Για την πλευρά της Εκκλησίας, δύσκολα μπορεί κανείς να δώσει ξεκάθαρη και τεκμηριωμένη απάντηση. Τα εσωτερικά θέματα της Ιεραρχίας, οι αντιπαλότητες μεταξύ Πατριαρχείων, Αυτοκέφαλων και Ανεξάρτητων Εκκλησιών και πολλά άλλα ενδοεκκλησιαστικά ζητήματα που υφίστανται ή δημιουργούνται από τις παραπάνω παραμέτρους (Νέες Χώρες, Συμφωνία 1928, Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Κρήτης κ.λπ. κ.λπ.), καθιστούν μια τέτοια απάντηση, έργο στα όρια του αδύνατου.

Από την πλευρά της κυβέρνησης όμως, τα πράγματα είναι σαφώς απλούστερα. Το όλο θέμα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, εξ αυτών που συνηθίζει. Βλέπετε, βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο οπότε, αφενός  πρέπει να ικανοποιηθεί, έστω και κατά ένα μέρος, το «αριστερό αντιεκκλησιαστικό συναίσθημα» ώστε να συγχωρεθούν ορισμένοι «συμβιβασμοί για την καρέκλα», μπας και επιστρέψουν ορισμένα «αριστερά ζα» στο μαντρί. Αφετέρου δε ο Αλέξης, σαν καλός και μερακλής μάστορας, χρειάζεται υλικό για να χτίσει το νέο «παραμύθι», το «αφήγημα των εκλογών». Υπάρχει καλύτερο υλικό  προεκλογικού «παραμυθιού», από την ξαφνική «δημιουργία» 10.000 νέων θέσεων εργασίας στο δημόσιο;

Μια δόση διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας και δέκα χιλιάδες δόσεις διορισμών στο δημόσιο λοιπόν, και ορίστε: Έτοιμο ένα, πλούσιο, ζουμερό και ωραίο κεφάλαιο στο βιβλίο του φρέσκου παραμυθιού «Εκλογές»!

Το γεγονός ότι όσα περιγράφονται στις σελίδες του κεφαλαίου αυτού (και όλων των υπολοίπων κεφαλαίων, μην ξεγελιέστε), δεν θα υλοποιηθούν ποτέ, ελάχιστη σημασία έχει. Αυτό που μετρά είναι πρώτον να βρεθεί στριμωγμένη η αξιωματική αντιπολίτευση σε μία θέση αποδοχής των διορισμών και δεύτερον να έχει φυτευτεί ένας ακόμη σπόρος «εμείς ξεκινήσαμε και θα τα κάναμε όλα πραγματικότητα αν είχαμε κερδίσει τις εκλογές. Εσείς συμφωνούσατε τότε λέγατε, κάντε τα τώρα»! Γι’ αυτό και ο porte-parole Δημήτρης Τζανακόπουλος επισήμανε, σε χαμηλότατους τόνους (να έχουμε δικαιολογία αλλά να μην χαλάσουμε το παραμύθι κιόλας), πως ο χρόνος των προσλήψεων αφορά στα έτη 2020 και μετά.

Βέβαια, το συγκεκριμένο σενάριο «παραμυθιού», ναρκοθετεί το μέλλον της χώρας και πετά στα σκουπίδια όλες τις προσπάθειες οκτώ χρόνων του ελληνικού λαού. Αλλά, «έλα μωρέ τώρα, σιγά»! Ποιος νοιάζεται; Σίγουρα, όπως έχει περίτρανα αποδείξει επανειλημμένα, όχι ο Αλέξης Τσίπρας…

Το πρόβλημα όμως, δεν βρίσκεται στο τι σχεδιάζει και τι προετοιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας, στοχεύοντας τη νίκη στις επόμενες εκλογές. Αυτός, οι συνεργάτες του, και οι αξίες στις οποίες πιστεύουν (αν θεωρήσει κανείς πως πιστεύουν σε κάτι πέρα από την «ιερή» καρέκλα), είναι πλέον γνωστά. Κανείς δεν πρέπει να εκπλήσσεται, απ’ ό,τι και αν κάνουν.

Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός πως μελέτησαν στοιχεία, είδαν έρευνες (δεν υπάρχει πολιτικός σήμερα που να λαμβάνει σοβαρές αποφάσεις χωρίς να προηγηθεί έρευνα, ό,τι και αν ακούγεται δημόσια για τις έρευνες) και αποφάσισαν να καταλήξουν σε αυτά τα σχέδια, σε αυτήν τη στρατηγική. Πράγμα που σημαίνει ότι τα στοιχεία δείχνουν πως, πέρα από κάθε αμφιβολία, με αυτούς τους τρόπους θα μεγιστοποιήσουν το πολιτικό όφελος, στην κάλπη.

Το «ακλόνητο» 20% του ΣΥΡΙΖΑ στις μετρήσεις εξάλλου, εδώ και περισσότερα από 3,5 χρόνια κατρακύλας, αποτελεί ξεκάθαρη ένδειξη του τι σκέπτεται και πως αποφασίζει ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας…

Η έκπληξη, η τεράστια απογοήτευση και η βαθύτατη ανησυχία δημιουργούνται από την, προφανή και αδιάψευστη πια, έλλειψη αντίληψης και κατανόησης του πραγματικού προβλήματος της χώρας από ένα εξαιρετικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού της.

Έλλειψη που οδηγεί σ’ ένα αβίαστο συμπέρασμα! Συμπέρασμα το οποίο δεν μπορεί παρά να είναι μόνο ένα:

Αν δεν αλλάξουν δραματικά και εκ βάθρων στάση, οι κάτοικοι αυτής της χώρας, αν δεν θελήσουν ν’ αλλάξουν ριζικά πρώτα και πριν απ’ όλους και όλα οι ίδιοι, το μέλλον της Ελλάδας, κάθε άλλο παρά ευοίωνο προδιαγράφεται.

Ανεξάρτητα από το ποιος θα την κυβερνά, όταν συμβεί το μοιραίο…

 

ΠΗΓΗ: capital.gr

Τα σχόλια είναι κλειστά.