Ειδησεογραφικό site

Του Κώστα Τσαούση: Σκανδιναβοί από το … παράθυρο

1.958

«Ο πραγματικός δείκτης ευημερίας όμως μιας χώρας έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την ποιότητα και την ποσότητα των δημόσιων αγαθών που παρέχει στους πολίτες της.

Όταν υπερφορολογείς την εργασία και τις επιχειρήσεις χωρίς να επιστρέφεις αντίστοιχου επιπέδου δημόσια αγαθά, δημιουργείται μια μη βιώσιμη σχέση μεταξύ οικονομίας, πολιτών και κράτους». Μια απλή, αυτονόητη διαπίστωση- μια βαθειά πολιτική επισήμανση που δεν βρίσκει εύφορο έδαφος για να καρπίσει στα ελληνικά χώματα.

Η σχέση τιμής – ποιότητας σε πείσμα των παλαιοημερολογιτών της Αριστεράς ισχύει παντού και πάντα – από τις καθημερινές συναλλαγές των πολιτών μέχρι τις δημόσιες πολιτικές μιας κυβέρνησης. Αυτή την σχέση αλληλεξάρτησης φέρνει στο προσκήνιο η τελευταία έκδοση του εβδομαδιαίου δελτίου του ΣΕΒ. Οι συντάκτες του πιστεύουν ότι «η αναγκαία δημοσιονομική πειθαρχία με το συγκεκριμένο μείγμα φόρων και δαπανών περιορίζει τις επιλογές της χώρας να αντιμετωπίσει με τις κατάλληλες αναπτυξιακές πολιτικές, τις προκλήσεις της μεγάλης αποεπένδυσης και της γήρανσης του πληθυσμού».

Για αυτό και επισημαίνουν: « Ήδη έχουμε υψηλότερη φορολογική επιβάρυνση, ως ποσοστό του ΑΕΠ, και σε φόρους και σε εισφορές, από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τα συνολικά μας έσοδα να είναι κατά 4 π.μ. περίπου υψηλότερα. Αν και μαζεύουμε περισσότερα έσοδα, γιατί έχουμε να πληρώσουμε 1,2 π.μ. παραπάνω σε τόκους, 3,5 π.μ. παραπάνω σε συντάξεις και κοινωνικές παροχές σε χρήμα, και 2 π.μ. παραπάνω σε μισθούς, ξοδεύουμε πολύ λιγότερα (5 π.μ. λιγότερα) απ’ ό,τι η μέση ευρωπαϊκή χώρα, σε μη μισθολογικές δαπάνες για την παροχή των δημοσίων αγαθών παιδείας, υγείας, άμυνας, τάξης και ασφάλειας, δικαστήρια, εφορίες, τελωνεία, συντήρηση γεφυρών, δρόμων, λεωφορείων, κ.ο.κ.».

Τα περί … Σκανδιναβίας τα έχετε πιθανότατα διαβάσει και δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς ότι «η Ελλάδα σήμερα επιβάλλει φόρους “Σκανδιναβίας” χωρίς όμως να προσφέρει και αντίστοιχες υπηρεσίες».

Το ερώτημα που προκύπτει και το πολιτικό προσωπικό αρνείται να απαντήσει με τρόπο συγκεκριμένο είναι για το ποιους ακριβώς κάνεις πολιτικές σε αυτήν την χώρα; Ποιών τα συμφέροντα – τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα- υπερασπίζεσαι; Και αυτό γιατί υπάρχει μια πολιτική τάξη πραγμάτων που μπορεί να ασχολείται πολύ περισσότερο με τις κάθε λογής διευθετήσεις της τύχης και του μέλλοντος ων καθηγητών εφαρμογών των ΤΕΙ ( οι παλαιοί βοηθοί εργαστηρίων των ΚΑΤΕΕ) παρά με τα προγράμματα σπουδών που προσφέρουν απίθανα τμήματα σε περιφερειακά ΤΕΙ που ενσωματώνονται δίχως πολλές διαδικασίες αξιολόγησης στα Πανεπιστήμια των περιοχών τους. Με τον ίδιο τρόπο που ασχολείται με τις αμοιβές και τα συνταξιοδοτικά των δικαστών, των στρατιωτικών κλπ αφήνοντας στο πλάι κάθε ουσιαστική παρέμβαση στην εκπαίδευση προκειμένου εκείνη να προσαρμόσει την βηματισμό της στα νέα διεθνή δεδομένα. Αντί για ένα ελεύθερο, ανοιχτό και δημοκρατικό σχολείο το πολιτικό προσωπικό της χώρας ασχολείται με τις ώρες των θεολόγων στα Γυμνάσια και τα Λύκεια.

Σε αυτή την χώρα όμως δεν υπάρχουν μόνο οι καθηγητές εφαρμογών των ΤΕΙ, οι θεολόγοι, οι ιδιοκτήτες μονόχωρης γκαρσονιέρας σε επαρχιακές πόλεις, τα deliveries των ψητοπωλείων για τα στρατόπεδα εκπαίδευσης, οι «μονιμάδες» των κομματικών μηχανισμών… Υπάρχουν και οι νοήμονες πολίτες. Με αυτούς ποιος ασχολείται, ποιος ενδιαφέρεται; Ποιος τους εκπροσωπεί και με ποια ατζέντα.

Πάντως, μια διαθέσιμη ατζέντα υπάρχει διαθέσιμη στο τελευταίο δελτίο του ΣΕΒ: « (…) στο πλαίσιο συνδυασμένων δράσεων που αφορούν όχι μόνο στην μείωση των φορολογικών συντελεστών, αλλά και την ενίσχυση και ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων, τη διατήρηση καλού οικονομικού κλίματος και της επιχειρηματικής εμπιστοσύνης σε υψηλό επίπεδο, την αποτελεσματική πάταξη της φοροδιαφυγής, και, τέλος, τη μείωση των δαπανών λειτουργίας του κράτους μέσω αύξησης της παραγωγικότητας μεσοπρόθεσμα».

 

 

ΠΗΓΗ: protothema.gr

Τα σχόλια είναι κλειστά.