Ειδησεογραφικό site

Του Ανδρέα Μήλιου: Ανασχηματισμός: Σαλάτα νισουάζ

2.042

 

Αυτός δεν είναι ανασχηματισμός, είναι σαλάτα νισουάζ σουβλατζίδικου! Είναι ο ευτελισμός της δημοκρατίας. Λίγο πριν από τη λήξη της θητείας τους, οι πρωθυπουργοί των κυβερνήσεων που αισθάνονται το ζύγωμα της απώλειας της εξουσίας, συνηθίζουν να κάνουν τον λεγόμενο προεκλογικό ανασχηματισμό. Είναι μια κίνηση απελπισίας, ο επιθανάτιος ρόγχος των απερχόμενων από την εξουσία. Οι ανασχηματισμοί αυτού του τύπου είναι προϊόντα ισορροπιών και σκευωριών και κινούνται προς δύο κατευθύνσεις: προς την κατεύθυνση ικανοποίησης των σκληρών κομματικών στελεχών, για να τονωθεί το κομματικό αίσθημα, και προς την κατεύθυνση ενός ψευδεπίγραφου ανοίγματος προς άλλους πολιτικούς χώρους, με κυρίαρχο τον κεντρώο χώρο, την πολύφερνη νύφη για όλες τις τάσεις. Επειδή όμως η διαφαινόμενη απώλεια της εξουσίας θολώνει την κρίση των πρωθυπουργών, οι επιλογές τους είναι θλιβερές∙ τοποθετούν στους υπουργικούς θώκους ιδιόρρυθμα, εγωπαθή, ιδιοτελή και χαμηλής πολιτικής αξίας άτομα, τα οποία βολοδέρνουν σε πολιτικές ξέρες και αυτοεκτιμούνται ως τιτάνες της πολιτικής.

Όπως αποδείχθηκε επανειλημμένα στο παρελθόν, οι ανασχηματισμοί αυτοί μοιάζουν εκπληκτικά με την εξομολόγηση του μελλοθάνατου. Όπως η εξομολόγηση του μελλοθάνατου δεν αυξάνει τη ζωή του, αλλά γίνεται για την μεταφυσική του σωτηρία, έτσι και οι προεκλογικοί ανασχηματισμοί δεν αυξάνουν τη ζωή των κυβερνήσεων, αλλά γίνονται για τη μετεκλογική διάσωση των κυβερνώντων. Παρότι αποτυχημένη πρακτική, εφαρμόσθηκε στο παρελθόν από τους περισσότερους πρωθυπουργούς της μεταπολίτευσης, με πιο πρόσφατη περίπτωση τον ανασχηματισμό του Α. Σαμαρά το καλοκαίρι του 2014, όταν αντί να προβεί σε κυβερνητική επανεκκίνηση με εξωκοινοβουλευτικά στελέχη γενικής αποδοχής και κύρους από το χώρο της κεντροδεξιάς, υπουργοποίησε λαϊκούς δεξιούς με το γνωστό αποτέλεσμα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, πράττει ακριβώς το ίδιο και ο κ. Α. Τσίπρας, ενεργώντας ως παλαιοκομματικότερος των παλαιοκομματικών. Και σε αυτήν την περίπτωση, όπως σε όλες τις προηγούμενες, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο και λέγεται ήττα.

Θέλω να πιστεύω ότι ο κ. Α. Τσίπρας δεν είναι έμφορτος με πολιτική ακρισία, ώστε να πιστεύει πως με τον ανασχηματισμό αυτόν και τις υποσχόμενες παροχές θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Αν και στην πολιτική τίποτα δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς, καθώς ακόμα και οξυδερκείς πολιτικοί υπέπεσαν σε τραγικά πολιτικά λάθη, σε κάποια φάση της ζωής τους. Εκτιμώ πως ο κ. Α. Τσίπρας επιχειρεί απλά να διατηρήσει ένα σεβαστό εκλογικό ποσοστό που θα τον καταστήσει σημαντικό παίχτη στο μετεκλογικό παιχνίδι. Θέλει να διασφαλίσει τη δεύτερη θέση στη Βουλή και την θέση του στο κόμμα. Διότι γνωρίζει πως αν το εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ χαμηλό, το συνονθύλευμα των συνισταμένων και των αποσυνάγωγων του ΠΑΣΟΚ θα αποσυντεθεί στα εξ ων συνετέθη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν και πάλι δύο-τρεις «ομάδες ψυχοθεραπείας», του 3-4%, όπως χαρακτήρισε ο Στ. Ράμφος το ΣΥΡΙΖΑ του 3%. Φοβάται ότι τα φαντάσματα των εξοντωμένων από τον ίδιο μεντόρων και συντρόφων του, που τώρα βολοδέρνουν στην πολιτική ανυποληψία, θα ξαναζωντανέψουν και, καθώς θα είναι αδύναμος, θα τον κατασπαράξουν.

Με τον ανασχηματισμό αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο πρωθυπουργός:

– είναι θλιβερός συνεχιστής ξεπερασμένων πρακτικών και τακτικισμών του αρρωστημένου πολιτικού  κατεστημένου,

– δεν έχει όραμα για τη χώρα και συνεπώς δεν είναι χρήσιμος πλέον για το μέλλον της∙ πόσο χρήσιμος μπορεί να είναι ένας πρωθυπουργός που επιλέγει να κυβερνήσει με φανατικούς, παρωπιδικούς κομματικούς, ατάλαντους μηδίσαντες και πολιτικά αποκαΐδια όλων των χώρων;

– είναι εγκλωβισμένος σε ένα παρωχημένο, άγονο ιδεολογικό πεδίο, το οποίο είναι αντιπαραγωγικό και ξένο προς τις ανάγκες της χώρας και τις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής

-υπηρετεί ένα αποχαλινωμένο κομματικό σύστημα, που καλλιεργεί το διχασμό με μανιχαϊστικά διλήμματα του τύπου «ή εμείς (οι  καλοί) ή αυτοί (οι κακοί)» και στοχεύει στην εξαγορά συνειδήσεων, μέσω υποσχόμενων παροχών.

Παρελθόν που δε διδάσκει, εξελίσσεται σε ασάλευτο παρόν και άνυδρο μέλλον. Για τον τόπο, όχι για τους επαγγελματίες της πολιτικής. Αυτοί θα συνεχίσουν να νέμονται τα προνόμια της εξουσίας και να αρμέγουν την ιερή αγελάδα, πίνοντας στην υγεία των κορόιδων. Φαίνεται πως η τραγωδία είναι σύμφυτη στο γονίδιο της χώρας που τη γέννησε και πως είναι μοιραίο να κυβερνάται από ανοραματικούς, λιπόψυχους ηγέτες, που αδυνατούν να συγκρουσθούν με το παθογενές κομματικό κράτος και να ανοίξουν νέους ορίζοντες για τη χώρα.

* Ο κ. Ανδρέας Μήλιος είναι διδάκτορας του πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης, οικονομολόγος

 

 

ΠΗΓΗ: capital.gr

Τα σχόλια είναι κλειστά.