Τεκτονικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα – Σταθμός το 2020 για νέο Πρόεδρο Δημοκρατίας

 

 

ekloges101

Τεκτονικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα επιφέρει η διατήρηση Τσίπρα στην εξουσία μετά τη συνθηκολόγηση στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου και την αποτυχία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να προβλέψουν τις εξελίξεις ώστε να προετοιμαστούν για τα επικείμενα, πανταχόθεν ανοίγματα του πρωθυπουργού.

Του Δ. Γιαννακόπουλου

Την ίδια ώρα η δικαστική εξουσία, που τόσο πολύ βλήθηκε από τις παρεμβάσεις της εκτελεστικής το προηγούμενο διάστημα, «δείχνει τα δόντια» της επανακαθορίζοντας τη στάση της απέναντι α) σε πρόσωπα που διαδραμάτισαν καίριο ρόλο στην «εγκαθίδρυση» των Μνημονίων, β) στην κυβέρνηση που βρίσκει συνεχώς μπροστά της το Συμβούλιο και τα ανώτατα δικαστήρια και γ) στους δανειστές που όπως φάνηκε με την πρόσφατη καταδίκη του Α. Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ, δεν μπορούν πλέον να υπολογίζουν σε «διευκολύνσεις» από τη δικαϊική αρχή.

Ήδη στη Νέα Δημοκρατία ξεκίνησαν οι γκρίνιες όταν ανακοινώθηκε η διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου τον Νοέμβριο για τη διαμόρφωση των θέσεων και αρχών της παράταξης. Η κ αραμανλική πλευρά  χαρακτηρίζει casus belli οποιαδήποτε σκέψη μεταβολής του κοινωνικού ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού ο οποίος εισήχθη στο ιδρυτικό της καταστατικό το 1974 και εξειδικεύτηκε από τον  Κωνσταντίνο Καραμανλή κατά την προεκλογική περίοδο του 1977, πριν ακόμη διεξαχθεί το πρώτο της συνέδριο, ως εξής:

«Η Νέα Δημοκρατία πιστεύει στον δημιουργικό ζήλο του ατόμου και τον ελεύθερο συναγωνισμό», αλλά  «η Πολιτεία οφείλει να παρεμβαίνει για να εξισορροπεί τις οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις και να περιορίζει τις ανισότητες και πέραν αυτών να αναπληρώνει την ιδιωτική πρωτοβουλία, όπου λόγοι οικονομικοί και κοινωνικοί το επιβάλλουν». 

Η θέση αυτή, υιοθετούμενη εν είδει ευαγγελίου από τη λαϊκή πτέρυγα της Κεντροδεξιάς, καταρρίπτει όποια πρόταση για «λιγότερο ή καθόλου κράτος με όρους νεοφιλελευθερισμού» προβάλλεται από τη σημερινή ηγεσία της ΝΔ. Θεωρείται δε, από την πλειονότητα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, «επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε στους αδυσώπητους καιρούς της επέλασης των δανειστών, της έκρηξης της ανεργίας και του πολιτισμικού μαρασμού».Στον αντίποδα, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς πυκνώνει τις επαφές του στο εξωτερικό (Ευρώπη, Κίνα κτλ.) κρατώντας παράλληλα ενεργούς τους «πυρήνες» του ανά την Ελλάδα με προφανή στόχο την επόμενη μέρα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί ακόμη να κρατήσει ισορροπίες, εξ ου και η πρόσφατη συνάντησή του με τον Β. Μεϊμαράκη, όμως η εξίσωση δεν του βγαίνει ούτε σχετικά με το συνέδριο ούτε με τα σενάρια για την Προεδρία της Δημοκρατίας. 

 

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟ

 

Όσο και αν είναι παράδοξο, οι σχεδιασμοί κυβέρνησης και αντιπολίτευσης επικεντρώνονται στην εκλογή  του Προέδρου της Δημοκρατίας την άνοιξη του 2020. Το τελευταίο διάστημα συζητείται εντόνως το σενάριο της δεύτερης θητείας του κ. Παυλόπουλου με πρόταση του Κυρ. Μητσοτάκη, ο οποίος σημειωτέον το 2015 απείχε της ψηφοφορίας. Κατά τους σχεδιασμούς της Πειραιώς, αν τότε ο κ. Μητσοτάκης είναι πρωθυπουργός, έχοντας καταφέρει να περάσει τον κάβο των εκλογών για την Ευρωβουλή και τους δύο βαθμούς της τοπικής αυτοδιοίκησης, θα ζητήσει νωρίτερα ανανέωση της εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας ώστε να εξασφαλίσει καθαρή τετραετία και να εφαρμόσει το πρόγραμμά του.

Αναλόγως είχε πράξει το 2010 με τον Κάρολο Παπούλια, ο Γ. Παπανδρέου και ο Κώστας Σημίτης με τον Κωστή  Στεφανόπουλο το 1995. Ο Κ. Παπούλιας αποτελούσε πρόταση του Κ. Καραμανλή το 2005 ενώ ο αείμνηστος Κ.  Στεφανόπουλος προερχόταν από τη Δεξιά. Ο δε Πρ. Παυλόπουλος, ταυτισμένος με την καραμανλική δεξιά, υποδείχθηκε από τον  Αλ. Τσίπρα το 2015 και υποστηρίχθηκε από τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά προκειμένου να μη συρθεί η χώρα σε διαρκείς εκλογικές αναμετρήσεις, όπως έλεγε ο πρώην πρωθυπουργός. Θα στηρίξει ο κ. Τσίπρας μια τέτοια πρόταση αφού το 2014 έριξε την κυβέρνηση Σαμαρά αρνούμενος να ψηφίσει τον υποδεικνυόμενο από ΝΔ – ΠΑΣΟΚ Σταύρο Δήμα;

Η σχεδιαζόμενη «ντρίμπλα» του κ. Μητσοτάκη πονοκεφαλιάζει και τους καραμανλικούς, οι  οποίοι  προκειμένου τον  Μάρτιο του  2021 να ανέβουν στο «βάθρο» του εορτασμού των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, καλοβλέπουν τη θέση του πολιτειακού αξιώματος για τον Κ.  Καραμανλή, εάν μέχρι τότε δεν έχει επανέλθει στα πράγματα. Μπορεί λοιπόν οι σκέψεις του Μαξίμου για δημοψήφισμα το επόμενο διάστημα, με  αίτημα τη συνταγματική αναθεώρηση και πρόσθετες  αρμοδιότητες στον ΠτΔ (απευθείας εκλογή από τον λαό, παρεμβατική ισχύ στα κυβερνητικά δρώμενα κτλ.), να κατακρίνονται από την αντιπολίτευση, όμως η ισχυρή «κοινωνική κεντροδεξιά» δεν τις βλέπει με κακό μάτι.  

Το παζλ δεν έχει συμπληρωθεί ακόμη αφού σε κάθε περίπτωση Καραμανλής και Παυλόπουλος δεν πρόκειται να επιτρέψουν «εμπλοκές σε τέτοιες ονοματολογίες με μοναδικό στόχο τη διαίρεση της καραμανλικής ΝΔ».

Από την άλλη πλευρά στο παιχνίδι έχει μπει και η Δημοκρατική Συμπαράταξη που θα επιμείνει για δεύτερη συνεχόμενη φορά στο όνομα του καθηγητή Ν. Αλιβιζάτου. Για τους γνωρίζοντες τους διαδρόμους της Νομικής Αθηνών οι κ. Παυλόπουλος και  Αλιβιζάτος έχουν διαχρονικά μεταξύ τους κόντρα, παρά ταύτα ο δεύτερος στο δημοψήφισμα του 2015 ηγήθηκε των υπέρμαχων του ΝΑΙ, κατόπιν προτροπής του κ.  Σαμαρά ενώ ο Κυρ. Μητσοτάκης πέρυσι παρέστη στο βιβλίο του για τη συνταγματική αναθεώρηση.

 

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ

 

Τα ίδια πάνω – κάτω προβλήματα αντιμετωπίζει και η Δημοκρατική Συμπαράταξη με το πανίσχυρο  ΠΑΣΟΚ να αποτελεί τον βασικό κορμό του νέου οικοδομήματος, τους ορκισμένους αντιπάλους  Γ. Παπανδρέου και  Β. Βενιζέλο να χαράσσουν δικούς τους δρόμους στο μοτίβο «βλέποντας και κάνοντας» και τη Φώφη Γεννηματά να δέχεται εισηγήσεις ματαίωσης της διαδικασίας ανάδειξης νέου αρχηγού με απευθείας προσφυγή στην κομματική βάση. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η κ. Γεννηματά θα επικρατήσει μεν της εσωτερικής διαδικασίας  ωστόσο προβληματίζονται για το αν αυτές οι κάλπες θα διχάσουν ή θα δυναμώσουν το ΠΑΣΟΚικό ακροατήριο.

Παλαιά στελέχη επιμένουν πως «το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει τώρα να πάει σε κάλπες» θεωρώντας ότι θα φυλλορροήσει και προς τη ΝΔ του κ. Μητσοτάκη (ο οποίος διαρκώς κάνει ανοίγματα στο σοσιαλδημοκρατικό κέντρο) και προς τον ΣΥΡΙΖΑ, την Ένωση Κεντρώων, το ΚΚΕ ή άλλο σχηματισμό, αν εγκαταλείψει εντελώς τη σοσιαλιστική του αναφορά. Ποια είναι αυτή; Καθορίστηκε με την ιστορική ομιλία του Ανδρέα Παπανδρέου στους εργατοϋπαλλήλους τον Νοέμβριο του 1980 και ως στίγμα φέρει το ανάλογο βάρος με τον «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό» του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

«Η σοσιαλδημοκρατία είναι καπιταλισμός με ευγενικό προσωπείο» είχε πει τότε ο Ανδρέας: «Βασίζεται στις ίδιες σχέσεις παραγωγής, στο ίδιο σύστημα αξιών. Σκοπό δεν έχει την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο αλλά την άμβλυνση των ταξικών διαφορών για τη διατήρηση του συστήματος, για την εδραίωση του μονοπωλιακού και ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού… Το ΠΑΣΟΚ έχει καταστήσει απόλυτα σαφές πως ακολουθεί μια ξεκάθαρη ελληνική πορεία. Μάχεται για τον ελληνικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό… για την ελληνοποίηση του κρατικού μηχανισμού, τη λαϊκή κυριαρχία και την κοινωνική απελευθέρωση του εργαζόμενου Έλληνα…». Μπορεί τα λόγια αυτά να ακούγονται ως φάλτσα στις συγχορδίες των νεοεισελθόντων στο Κίνημα, ωστόσο απηχούν στο μεγαλύτερο και κυριότερο κομμάτι της ΔΗΣΥ, το «ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ». Και αναμφίβολα   «βρίσκονται στο πίσω μέρος του μυαλού της Φώφης» η οποία βλέπει τη ΝΔ να συμπορεύεται με την εκσυγχρονιστική – σημιτική πτέρυγα σε όλα τα επίπεδα, ακόμη και στην Παιδεία όπως διαφάνηκε στις αρχές της εβδομάδας στη Βουλή όταν ο κ. Μητσοτάκης δεσμεύτηκε για την κατάργηση του νέου πλαισίου που εισήγαγε η κυβέρνηση και την επαναφορά του «νόμου Διαμαντοπούλου» του 2011, τον  οποίο ακύρωσε συλλήβδην το 2013 η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου (σ.σ. με εισήγηση του δεύτερου!).

 

ΤΑ ΑΝΟΙΓΜΑΤΑ ΤΣΙΠΡΑ

 

Είναι κοινό μυστικό πως ο πρωθυπουργός διατηρεί ανοιχτούς διαύλους με παλαιά στελέχη της ΝΔ, όχι απαραίτητα με τους επικεφαλής των εσωκομματικών στρατοπέδων. Όσοι βρέθηκαν στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου το βράδυ της  24ης Ιουλίου τον είδαν να προσεγγίζει αυθορμήτως τον «γαλάζιο» πρόεδρο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας Γιώργο Πατούλη, ο οποίος από τώρα ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τον δήμο της Αθήνας προκαταλαμβάνοντας την τελική θέση του προέδρου της  ΝΔ. Του υποσχέθηκε μάλιστα ότι θα τον συμπεριλάβει στην επιτροπή του Μαξίμου για τη συνταγματική αναθεώρηση. Παρών στις συνεδριάσεις της επιτροπής ένας ακόμη «γαλάζιος» συνομιλητής του κ.  Τσίπρα, ο περιφερειάρχης Κώστας Αγοραστός, ενώ το πρωθυπουργικό γραφείο δείχνει ενδιαφέρον ακόμη και για τους προερχόμενους από τη ΝΔ αλλά ανεξάρτητους υποψήφιους για την προεδρία των δικηγορικών συλλόγων (σ.σ. κάλπες το φθινόπωρο). Μπορεί οι σχέσεις του με τον ΠτΔ να διέρχονται κρίση  ένεκα των συνεχώς αναζωπυρούμενων σεναρίων για  τις προεδρικές εκλογές του 2020, παρά ταύτα ο κ.  Τσίπρας ανοίγεται στο «παραγκωνισμένο δυναμικό» της ΝΔ όπως αντιστοίχως έκανε στο παρελθόν με το ΠΑΣΟΚ, πετυχαίνοντας να το «αφομοιώσει» στο μεγαλύτερο μέρος του.

 

ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ   ΘΕΣΜΙΚΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ

 

Από 1ης Ιουνίου μέχρι σήμερα οι υπουργοί έχουν καταθέσει 159 τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια ευτελίζοντας εντελώς τη νομοθετική εξουσία. Την ίδια περίοδο τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο καθ΄ ύλην αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης Στ. Κοντονής έχουν εξαπολύσει επιθέσεις κατά των δικαστών για αποφάσεις  μη αρεστές στην κυβέρνηση. Μάλιστα κάποιοι υπουργοί όπως ο Π. Πολάκης χυδαιολογούσαν συστηματικώς κατά των δικαστών του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Ελεγκτικού Συνεδρίου και του Αρείου Πάγου.

Για πρώτη φορά στα χρονικά, εν ενεργεία δικαστής, ο πρόεδρος του ΣτΕ Ν. Σακελλαρίου, εγκάλεσε τους κυβερνώντες για «άκριτες ενέργειες, λοιδορίες, απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς αλλά και προσβλητικούς σε βάρος των λειτουργών της Δικαιοσύνης». Ομοίως για πρώτη φορά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έλαβε ξεκάθαρη θέση λέγοντας ότι η απονομή της Δικαιοσύνης προϋποθέτει τον σεβασμό, εκ μέρους της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, «των εγγυήσεων προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας των δικαστών οι  οποίες κατοχυρώνονται υπέρ αυτών από το Σύνταγμα, όχι ως προνόμιο, αλλά ως θεσμική εγγύηση για να ασκούν απερίσπαστοι και αμερόληπτοι το δικαιοδοτικό τους έργο». 

 

Η ΘΕΜΙΣ ΕΧΕΙ ΚΕΦΙΑ

 

Οι παρενέργειες αυτής της διαμάχης είναι οδυνηρές. Η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου άσκησε διαδοχικά αναιρέσεις κατά της απαλλαγής α) του Α. Γεωργίου της  ΕΛΣΤΑΤ  (σ.σ. καταδικάστηκε την Τρίτη για παρεμφερές αδίκημα), β) του πρώην υπουργού Οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη και γ) της πρώην γενικής γραμματέως Εσόδων Κ. Σαββαΐδου.

Και οι 3 υπηρέτησαν σε καίριες μνημονιακές θέσεις στις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά – Βενιζέλου, ως συνομιλητές των τροϊκανών οι οποίοι επισήμως ή ανεπισήμως απαιτούσαν να λήξουν οι δικαστικές τους περιπέτειες αφού ούτως ή άλλως πρωτοδίκως είχαν κριθεί αθώοι. Μάλιστα για τον κ. Γεωργίου έβαζαν και βέτο αγνοώντας ότι ενίοτε στην Ελλάδα… «η Θέμις έχει κέφια»