Ειδησεογραφικό site

Λάκης Παπαδόπουλος: Η μουσική είναι η καλύτερη παρέα στη μοναξιά μας

69

«Θα συνεχίσω με το ίδιο εφηβικό πνεύμα, με το όποιο ξεκίνησα, να δημιουργώ μουσική και στίχους…» δηλώνει στο «Καρφί» ο τραγουδοποιός και αγαπημένος ερμηνευτής Λάκης Παπαδόπουλος. Πόσες φορές δεν έχουμε σιγοτραγουδήσει τη «Γυριστρούλα» ή το «Έλα Γοριλάκι» χαμογελώντας και ακολουθώντας το ρυθμό; Ο «Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ» έχει χαρίσει διαχρονικά τραγούδια στο κοινό του είτε τραγουδώντας ο ίδιος τα κομμάτια του είτε δίνοντάς τα σε άλλους καλλιτέχνες, ως έτοιμη συνταγή επιτυχίας!
Η μουσική λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά για τον άνθρωπο;
Η μουσική είναι, ήταν και θα είναι η καλύτερη παρέα για όλες τις μοναχικές στιγμές στη ζωή μου! Εμένα με έκανε καλύτερο άνθρωπο, με έφερε κοντά στα συναισθήματα μου και με βοήθησε να κατανοήσω και… ίσως να αγαπήσω αυτό τον απατηλό κόσμο…

Στην Πέννυ Κροντηρά

Πως εκπροσωπείται η ροκ σήμερα;
Δεν νομίζω να εκπροσωπείται, τουλάχιστον με τον τρόπο τον δικό μας… τον παλιό. Όχι, ότι δεν υπάρχουν σοβαροί νέοι καλλιτέχνες, άπλα ίσως να λείπει κάτι από τον αυθορμητισμό και την αθωότητα της δικής μας γενιάς. Ακόμη και το γεγονός ότι η ανεμελιά στα δικά μας χρόνια ήταν «γεγονός» και όχι έννοια, όπως σήμερα. Θα πω ασφαλώς ότι επιβάλλεται να κοιτάξουν οι νέοι ροκάδες να διαβάσουν και να μελοποιήσουν ποίηση για να ξαναγεννηθεί το όνειρο του 1960- 70.

Είστε από τους καλλιτέχνες που δεν αρνούνται συνεργασίες σε επίπεδο δίσκου ή σκηνικής παρουσίας με πιο νέους τραγουδιστές, διαφορετικού μουσικού προσανατολισμού από εσάς, όπως της ποπ! Θεωρείτε ότι στη μουσική πρέπει να γίνονται διακρίσεις στην ποιότητα των ειδών;
Αρκετά άτομα του λαϊκού στην καριέρα τους με εμπιστεύτηκαν και βοήθησαν ώστε να πραγματώσω το όνειρο – πείραμα μου. Ανακατεύοντας, λοιπόν, είδη- φωνές- διαφορετικές σχολές με τόλμη και φαντασία γεννήθηκαν τραγούδια σταθμοί όπως τα «Για να δε εκδικηθώ», «Κουρσάρος», «Σερενάτα», «Ξημερώματα», «Παλτό», «Σημαδεμένος», «Ήσυχα βράδια», «Εσύ εκεί» κλπ. Η αλήθεια είναι ότι η καινοτομία δεν σε αφήνει να σκουριάσεις πνευματικά και ειδικά καλλιτεχνικά, εφόσον σε φέρνει κοντά πάντα σε μια νέα δημιουργία που μπορεί να αποδεδειχθεί μια μελλοντική επιτυχία!!! Τουλάχιστον σε μένα αυτό συνέβη και είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσω με το ίδιο εφηβικό πνεύμα, με το όποιο ξεκίνησα να δημιουργώ μουσική και στίχους…
Όσον αφορά το αν γίνονται διακρίσεις στην ποιότητα των ειδών μουσικής… θα πω ότι η διάκριση τουλάχιστον για την μουσική επιβάλλει την ποιότητα! Δεν γίνεται να τα ισοπεδώνουμε όλα.

Η σχέση σας με το κοινό είναι αμφίδρομη; Αν βρεθεί κάποιος σε live σας είναι σαν να έχετε μία διαλεκτική σχέση με τον κόσμο, παρότι είστε πάνω στη σκηνή, ταυτοχρόνως γίνεστε μέρος της παρέας που έχει έρθει να σας ακούσει. Έχετε πολύ έντονη ενέργεια! Πείτε μας μία ιστορία επί σκηνής που δεν έχει γίνει γνωστή μέχρι σήμερα;
Για τη σκηνή τώρα… Γίνονται πολλά επάνω εκεί, πολλά γέλια πολύ πλάκα τόσα πολλά που κατεβαίνοντας δεν θυμάμαι τίποτα. Θυμάμαι πριν χρόνια στο «Αχ Μαρία» παρέα με τον Γιάννη Ζουγανέλη… όπως ήδη γνωρίζετε είμαι θαυμαστής του γέλιου, όποτε περίμενα να τελειώσει η σειρά μου να κατέβω κάτω να γελάσω με τον κόσμο… Εκείνες τις μέρες είχε κάνει εγχείριση μηνίσκου στο πόδι του και ο γιατρός του είχε πει να το πατήσει μετά από 3 μέρες εκείνος όμως, τρελό αγόρι όπως ήταν, το βραδύ ήρθε με μπαταρισμένο πόδι μέσα στο γύψο και κάναμε την παράσταση. Κάποια στιγμή εκεί που τραγουδούσα το «θα σε εκδικηθώ», το όποιο βγήκε στην δισκογραφία μετά από 3 χρόνια (έτσι παρουσίαζα τα τραγούδια μου στον κόσμο πριν βγουν στην δισκογραφία… έτσι έκανα και με την «Γυριστρούλα» και τη «Μενεξεδιά»…) βλέπω τον κόσμο καθώς το άκουγε κάποια στιγμή τρανταζόταν στα γέλια… λέω τι γίνεται τόσο ωραία τραγουδώ; Αυτό συνεχιζόταν… χαρούμενος εγώ έλεγα κοίτα πως έπιασε το τραγούδι, όμως σκεφτόμουνα ότι δεν έπρεπε να τους φέρνει γέλια αλλά κάτι άλλο! Τέλος πάντων, λέω θα μπερδεύουν τον αισθησιασμό και τον ερωτισμό με το μίσος. Κάθε χρόνο περνάμε την παράσταση σε βίντεο, συνήθως δεν την έβλεπα, όμως αποφάσισα αύτη την φορά να την δω για να καταλάβω γιατί ο κόσμος γελούσε… Την ώρα που εγώ τραγουδούσα επί σκηνής περνούσε πίσω μου ο Γιάννης Ζουγανέλης φορώντας μόνο το σώβρακο του με το μπανταρισμένο πόδι… Ακόμη γελάω!!!

Ποιο το μέλλον της μουσικής στη χώρα μας;
Η θέση μου γύρω από την κακογουστιά ή την καλαισθησία του ακροάματος είναι ότι κανείς δεν είναι υπεύθυνος από τη στιγμή που θα έρθει στον κόσμο για το ποια μουσική θα πρωτοακούσει, τι σκηνές θα ζήσει στο περιβάλλον του και εάν τύχει αγάπης, αδιαφορίας ακραίας συμπεριφοράς ή σεβασμού, αυταπάρνησης και χιλίων δύο άλλων καταστάσεων που μπορούν να τύχουν σε αυτό το ανυπεράσπιστο πλάσμα. Εάν είναι τυχερό θα μεγαλώσει σε ένα σπίτι ήρεμο, χωρίς φασαρίες και προβλήματα. Ωραία μέχρι εδώ – εννοείται ότι οι γονείς πρέπει να το περιβάλλουν με γλυκά παραμύθια, τραγούδια ήρεμα, παιχνίδια έξυπνα και εάν είναι δυνατόν να αφήνουν έξω από την πόρτα το προσωπικό τους μουσικό μεράκι. Μην ξεχνάμε ότι κάθε βρέφος κουβαλάει μαζί του τεράστια δεξαμενή κενή από πληροφορίες και είναι αμαρτία εμείς οι γονείς να του τη γεμίζουμε με λάθος μουσικά υποπροϊόντα, επειδή έτσι νομίζουμε. Κατά καιρούς έχω δημοσιεύσει σκέψεις μου γύρω από το θέμα της μουσικής στα σχολεία και με χαρά διαπίστωσα ότι υπάρχουν κάποια που έχουν μέσα στην εβδομάδα ώρα ακρόασης μουσικής. Έτσι μπράβο, λοιπόν, να κάνουμε εμείς οι γονείς για τα παιδιά μας όλα αυτά τα καλά και αυτά, όπως ο γιός μου που έχει πάρει γούφερ ηχεία για να με κουφάνει τελείως παίζοντας ραπ από το πρωί μέχρι το βράδυ, να μας το ανταποδίδουν. Αλλά και εγώ μικρός όταν άκουγα στη διαπασών Βeatles και Κings μέσα στο σπίτι, ο πατέρας απαντούσε με το «Αι γενεαί πάσαι», αν και δικηγόρος έψαλε στον Αι Γιώργη στον Λυκαβηττό, Άγιος άνθρωπος. Όλα εδώ πληρώνονται…

Ποιον-α τραγουδιστή θεωρείτε καλό-ή σας φίλο-η στο χώρο και νιώθετε τυχερός που τον έχετε γνωρίσει;
Θα γελάσατε αλλά δεν θεωρώ κανένα φίλο… όλοι είναι εχθροί από αλλά επαγγέλματα!(γέλια)

Ποιες οι διαφορές που έχετε παρατηρήσει στη μουσική και τη διασκέδαση ανά γενεά;

Μικρός ήμουν στα clubs. Ο κόσμος είτε με πιάτα είτε με γαρδένιες γέμιζε άλλα τεράστια μαγαζιά που παιζόταν ένα είδος μουσικής που εμένα δεν μου άρεσε καθόλου, ελαφρολαϊκό το ονόμαζαν. 50 χρόνια έχουν περάσει και δεν έχει αλλάξει τίποτα. Μην ξεχάσω και τα ραπ τραπ που κυριαρχούν στους 20άρηδες. Οι πρώτοι και πιο γνωστοί χυδαιολογούν τα κορίτσια με τρομερές ταχύτητες που νιώθω κεκές και κομπλεξικός όταν πάω να μεταφράσω. Η αλήθεια βρίσκεται στους δευτερότριτους του είδους που έχουν ταλέντο αλλά σε κύκλο ερασιτεχνικό, είναι καταδικασμένοι.

Φέτος η τηλεόραση έχει γεμίσει μουσικούς διαγωνισμούς. Θα συμμετείχατε σε κριτική επιτροπή talent show;
Θα συμμετείχα, γιατί δυστυχώς διαφωνώ με τα κριτήρια που αυτά τα talent show, στην πλειοψηφία τους αναδεικνύουν τους «ικανούς», για αυτό και συνήθως καριέρα κάνουν οι δεύτεροι τρίτοι κλπ. Οπότε για μένα θα είχε ενδιαφέρον να «κεράσω» την άποψη μου και να δώσω το στίγμα μου και την τοποθέτηση μου στους νέους καλλιτέχνες.
Τα περισσότερα από αυτά τα shows βγάζουν τραγουδιστές για λαϊκό πρόγραμμα για τα μαγαζιά της Συγγρού και της Ιεράς οδού…

Υπάρχει ένα μουσικό κομμάτι του οποίου τη σύνθεση ή ερμηνεία «ζηλέψατε» και ποιο είναι αυτό;

Άκουσα Μητροπάνο με Κορκολή, Γαλάνη με Δράκο, Γιοβάννη με Βουτσικάκη, Γιάννη Χριστοδουλόπουλο με Πέννυ Μπαλτατζη, Ελεωνόρα με Μποφίλιου στο «η καρδιά γερνάει όταν ψηλώνει» και Γιώργο Μαργαρίτης στο δικό μας με τη Σάννυ «τελευταία αγκαλιά».

Εσείς και άλλοι τρεις σπουδαίοι ερμηνευτές της ροκ θα μας χαρίσετε μία μουσική κρουαζιέρα από τη σκηνή της «Σφίγγας». Τι να περιμένουμε από τη μουσική σας συνύπαρξη επί σκηνής με τους Γιάννη Γιοκαρίνη, Νίκο Ζιώγαλα και Γιάννη Μηλιώκα;
Είναι και οι τρεις ορκισμένοι εχθροί μου… για ακόμη μια φορά θα επικαλεστώ να με συγχωρέσει ο Θεός που θα αναγκαστώ να ξανά-συνυπάρξω στην ίδια μουσική σκηνή μαζί τους!(γέλια) Έχω καιρό να συναντήσω αυτά τα τρία άγρια- περίεργα- επιθετικά και τρελά παιδιά, τους Μηλιώκα Γιοκαρίνη και Ζιώγαλα. Η «Σφίγγα» είναι ιδιαίτερη και αγαπημένη μουσική σκηνή της Αθήνας μας.
Θα ήθελα να μου πείτε ένα αντιπροσωπευτικό χαρακτηριστικό ξεχωριστά για τους τρεις συναδέλφους σας…
Γιάννης Γιοκαρίνης: ο χειμερινός κολυμβητής… τον θαυμάζω για αυτό! Επίσης, είναι ψαράς, εκπληκτικός ξυλογλύπτης και ασχολείται πολύ με την γη… είναι υπεροχές ασχολίες αυτές.

Γιάννης Μηλιώκας: καυστικός με ιδιαίτερο χιούμορ… τον φαντάζομαι από μικρό ότι ήταν παιδί τζιμάνι με ότι συνεπάγεται… βέβαια και τώρα έτσι είναι και αυτό μου αρέσει!

Νίκος Ζιώγαλας: ο περιπατητής του Υμηττού… δεν έχει αφήσει σημείο του βουνού να μην το έχει πατήσει. Επίσης, έχει μια τρομερή ηρεμία και γαλήνη.

Δισκογραφικά ετοιμάζετε κάτι;
«Ηρεμία ηρεμία» λέγεται και κυκλοφορεί τα Χριστούγεννα. Περιέχει για πρώτη φορά στην καριέρα μου 10 οργανικά θέματα!

Έντονη επιθυμία σας για τη νέα χρονιά;
Είναι ταραγμένα τα χρόνια που ζούμε και έρχονται ανακατατάξεις ανά τον κόσμο… Συγκλονίζουν οι πληγές, μεγάλες και παντού… Όχι άλλα ορφανά παιδιά, όχι άλλοι ξεριζωμοί … Ελπίζω και εύχομαι ειρήνη εδώ και σε όλη την υφήλιο.

Γνωρίζω ότι είστε λάτρης τους τένις. Πως νιώσατε με τη διάκριση του Στέφανου Τσιτσιπά;
Υπερήφανος σαν Έλληνα για τον άθλο του Στέφανου Τσιτσιπά. Εύχομαι ολόψυχα σε αυτό το παιδί να κατακτήσει όλους τους άθλους της ζωής του!!!

Τα σχόλια είναι κλειστά.