Ειδησεογραφικό site

Γιάννης Γιοκαρίνης: Το Ροκ πάνω από όλα είναι στάση ζωής

92

«Ροκ μπορεί να είναι και ο τσοπάνης στο βουνό που ακούει δημοτικά ή λαϊκά» δηλώνει
στο «Κ» ο τραγουδοποιός και ερμηνευτής της ροκ Γιάννης Γιοκαρίνης.
Στην Πέννυ Κροντηρά

Ανεπιτήδευτος με χειμαρρώδη και σύγχρονο λόγο σε ταξιδεύει στην ουσία της
μουσικής που εκπροσωπεί και αγαπά ενώ δεν διστάζει να πει τα πράγματα με το
όνομά τους. Ο Γιάννης Γιοκαρίνης δεν είναι ροκ μόνο στη σκηνή αλλά πρωτίστως
στη ζωή του!
Έχετε γράψει στίχους και συνθέσει μουσική στο τραγούδι με τίτλο «το παιχνίδι της
έμπνευσης». Πείτε μου πως δημιουργείτε τα τραγούδια σας και ποιες οι αφορμές
αυτών;

Μιας και με ρωτάς για το συγκεκριμένο τραγούδι, θα σου πω, λοιπόν, πως έχει γραφτεί για
τον γιο μου τον Ιάκωβο. Τώρα για τα υπόλοιπα τραγούδια, άλλες φορές εμπνέομαι από
πραγματικά γεγονότα και άλλες από εντελώς φανταστικά ή μπορεί να είναι συνδυασμός
και των δύο. Ποτέ δεν ξέρεις πότε και πώς θα σου χτυπήσει η έμπνευση την πόρτα.

Η πιο περίεργη στιγμή έμπνευσης;

Τις περισσότερες φορές η έμπνευση σκάει μύτη τις πιο περίεργες στιγμές… θα σου
πω για μια σύνθεση που γεννήθηκε και χάθηκε την ίδια ακριβώς στιγμή..! Ήμασταν
αραχτοί στο σπίτι με το Σοφάκι, ακούγαμε μουσικές και λέγαμε τα δικά μας, και
πάνω στην κουβέντα, ξαφνικά σηκώθηκα έπιασα την κιθάρα και άρχισα να παίζω…
μου λέει η Σοφία :
-να πατήσω record;
-όχι της απαντάω και συνεχίζω…
εκείνη πίστεψε ότι ήταν κάποιο ξένο τραγούδι που δεν είχε τύχει να ακούσει. Εγώ
συνεχίσω να παίζω και πάω από την κιθάρα στο πιάνο. Με ρωτάει με απορία:
– τί είναι αυτό που παίζεις; Μ’ αρέσει πολύ!
Όταν πια «έφυγα» από την κατάσταση που βρισκόμουν και ξαναγύρισα στο «εδώ»,
με ξαναρώτησε ποιο ήταν το κομμάτι που έπαιζα και πώς μπορεί να το βρει για να
το ξανακούσει. Τότε την κοιτάω και της λέω – δεν υπάρχει… τώρα γεννήθηκε! Πώς
δεν μου έσπασε το κεφάλι μετά… ήμουν τυχερός..(γέλια). Έπρεπε να είχα πατήσει
record μου λεει κι ας μην συμφωνούσες, τώρα το χάσαμε και ήταν καταπληκτικό.
Εthnic.. σαν τσιγγάνικο μοιρολόι που έπαιζε ο Xendrix μαζί με κουβανούς λαϊκούς
οργανοπαίχτες! Εγώ δεν θυμάμαι πολλά… θυμάμαι, όμως, πως ήταν από τις
καλύτερες συνθέσεις που μου έχουν βγει και τί κρίμα… πήγε χαμένη. Έτσι έχουν
«φύγει» πολλές εμπνεύσεις από το «παράθυρο», γιατί βαριέμαι… όχι μόνο να
γράφω αλλά και να με γράφουν! – είμαι σ’ αυτά λίγο «αρβάλας»… τί να κάνουμε;

Ροκ για εσάς μπορεί να είναι κάποιος μόνο στις μουσικές του επιλογές ή είναι
στάση ζωής;

Το Ροκ δεν συνδέεται απαραίτητα με τα ακούσματά μας, ροκ μπορεί να είναι και ο
τσοπάνης στο βουνό που ακούει δημοτικά ή λαϊκά, τί πάει να πει; Ότι δεν είναι ροκ; Το Ροκ
φίλε μου πάνω από όλα είναι στάση ζωής!

Έχετε συνεργαστεί με σπουδαία ονόματα του χώρου. Ποιο άτομο θεωρείτε πλέον
«φίλο»;

Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα κάνεις φιλίες σε αυτόν τον χώρο… Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο
χρόνος τελικά αποκαλύπτει με ποιούς θα πας και ποιους θα αφήσεις…! Στα δύσκολα
μετριούνται οι άνθρωποι… στα σκοτάδια τους… εκεί σε θέλω!

Ποια στιγμή πάνω ή εκτός σκηνής, χιουμοριστική είτε συγκινητική έχει αποτυπωθεί
στη μνήμη σας και μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας;

Η πιο δυνατή στιγμή στην καριέρα μου ήταν όταν έχασα τον πατέρα μου και έπρεπε να
ανέβω στο πάλκο για να διασκεδάσω τους ανθρώπους που είχαν έρθει να μ’ ακούσουν –
ανάμεσά τους και ο δάσκαλός μου ο Άκης ο Σκαμάγκας – εκεί… δάγκωσα την ψυχή μου…
φόρεσα το χαμόγελό μου και τα έδωσα όλα… Έτσι αποχαιρέτησα τον πατέρα μου…
τραγουδώντας !

Ποιος ο μεγαλύτερος φόβος ενός καλλιτέχνη;

Το σκοτάδι… κυριολεκτικά και μεταφορικά. Όταν σβήνουν τα φώτα… η μοναξιά καραδοκεί..
ευτυχώς, όμως, εγώ έχω σταθεί τυχερός γιατί έχω βρει το φως της ζωής μου… το κορίτσι
μου, που με βοηθάει να «μουσικώνομαι» και να μην χάνω ποτέ την έμπνευσή μου!

Μετανιώνετε για κάτι στην καλλιτεχνική σας πορεία;

Όχι, δεν μετανιώνω γιατί ακόμα και τα λάθη με κάνουν να γίνομαι καλύτερος και πιο
δυνατός.

Ποιο σήμερα το αποτύπωμα του ροκ στην κοινωνία μας;
Το Ροκ είναι βράχος… είναι ο «δεινόσαυρος» της μουσικής! Έχει βαθύ αποτύπωμα… έχει
χτυπηθεί από τις πολλές «συστημικές» δονήσεις της μουσικής βιομηχανίας αλλά δεν
γκρεμίζεται… αντέχει! Ακόμα και μέσα σε αυτό το κλίμα της χαζοχαρούμενης εποχής που
ζούμε, οι παρέες μαζεύονται και ροκάρουν… ευτυχώς!

Θα βρεθείτε στη μουσική σκηνή της Σφίγγας μαζί με τους υπέροχους Λάκη
Παπαδόπουλο, Νίκο Ζιώγαλα και Γιάννη Μιλιώκα. Ποιες αναμνήσεις σας συνδέουν
μαζί τους;

Ήμασταν «συμμαθήτριες» στις καλόγριες…. (γέλια)! Μας ενώνουν πολλά για αυτό είμαστε
και παρέα.

Τι να περιμένει το κοινό από αυτή τη μουσική παρουσία σας μαζί με τους άλλους
τρεις συναδέλφους σας στη σκηνή;

Τον Άη Βασίλη με τα ξωτικά..και ό,τι βγάλει ο σάκος! (γέλια)

Δισκογραφικά έχετε σχεδιάσει επόμενη δουλειά;
Έχει ήδη κυκλοφορήσει καινούριο cd – vinylio σε ποιήματα του φίλου μου Σταμάτη
Μεσημέρη, μελοποιημένα από εμενα και συμμετέχουν τραγουδιστές και συγκροτήματα με
πολλές εκπλήξεις… Τίτλος : Μεσημέρι… στον παράδεισο!!!

Τελικά για να αντέξει κάποιος στο χώρο και το χρόνο τι χρειάζεται;
Χρειάζεται: κότσια..γερό στομάχι… αγάπη… υπομονή και επιμονή!

Η καθημερινότητά σας όταν δεν ασχολείστε με τη μουσική πως είναι; Πιάνετε τον
εαυτό σας να βαλτώνει;

Ακόμα και όταν δεν παίζω μουσική, ασχολούμαι με τη φύση, που κατά την γνώμη
μου είναι ο καλύτερος μαέστρος που έχω γνωρίσει! Και στο σπίτι μου στην Αθήνα,
και στο εξοχικό στη Σαλαμίνα, έχω πουλιά, κότες, γάτες, τα λουλούδια μου, φυτεύω
τον κήπο μου ας πούμε και ακούω τα πουλιά να μου τραγουδάνε… υπάρχει

καλύτερος τρόπος να περνάς την μέρα σου; Τις υπόλοιπες ώρες… μου τις τρώει η
γυναίκα μου!

Ποια η γνώμη σας για τα social media και τη θέση που έχουν καταλάβει στη ζωή
μας;

Είναι μέσα επικοινωνίας με βάσεις δεδομένων που απαντούν ανά πάσα στιγμή σε κάθε
απορία μας. Έχει βγάλει, όμως, τόσα πλοκάμια που αντί να το χρησιμοποιούμε… μας
χρησιμοποιεί και μας «πνίγει» χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Μάλιστα το θεωρούμε και
φυσική εξέλιξη… φυλακή είναι. Ικανοποιεί το ναρκισσισμό μας…. Έχω νέα.. η ζωή είναι έξω
από τις οθόνες μάγκες… το νου σας.

Η πιο ωραία εκδήλωση θαυμασμού που έχετε βιώσει;
Η πιο ωραία εκδήλωση θαυμασμού που έχω νιώσει μετά από τόσα χρόνια πορείας,
είναι να με σταματάνε στον δρόμο γιαγιάδες και παππούδες που έχουν περάσει-και
τί δεν έχουν περάσει στην ζωή τους αυτοί οι άνθρωποι- και να μου δίνουν
συγχαρητήρια, να μου κρατούν τα χέρια και να μου λένε «ωραία τα κατάφερες..μας
έκανες και τραγουδήσαμε…!». Αυτό δεν πληρώνεται με όλο το χρυσάφι του
κόσμου!

Έχει ξεσπάσει μεγάλη συζήτηση για τον εορταστικό στολισμό της Αθήνας. Ποια η
άποψή σας;

Εδώ ο κόσμος καίγεται…

Ποιο το μεγαλύτερο μάθημα που σας έχει δώσει η ζωή;
Όσο ζω… μαθαίνω… και όσο μαθαίνω… ζω καλύτερα! Η ζωή, μου έχει δείξει σχεδόν
όλα της τα πρόσωπα, και επειδή ήμουν ανεπίδεκτος μαθήσεως, έμενα στην ίδια
τάξη και ξαναέδινα το ίδιο μάθημα… μέχρι να το περάσω! Το πιο σημαντικό από
όλα είναι, πως όλοι μα όλοι, είμαστε περαστικοί και το μόνο που μένει είναι το
αποτύπωμα που επιλέξαμε να αφήσουμε πίσω μας σε αυτή την ζωή! Είναι ωραίο να
αγαπάς… να συγχωρείς… να μοιράζεσαι!

Ποιο το μεγαλύτερο «ροκ» όνειρό σας; Ονειρεύεστε γενικότερα στη ζωή;

Πάντα ονειρεύομαι και ελπίζω σε έναν κόσμο δίκαιο – χρωματιστό – μουσικό – ελεύθερο!!!

Τα σχόλια είναι κλειστά.