Ειδησεογραφικό site

Σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου

34

Του Αβέρκιου Λουδάρου*

Ενδημική ασθένεια η σχιζοφρένεια, διαπιστώνει ένας παρατηρητής των ελληνικών πραγμάτων. Θέλουμε την Ευρώπη και το ισχυρό της νόμισμα, όχι όμως και τους κανόνες της. Θέλουμε δανεικά για να μην καταρρεύσουμε, αλλά χωρίς όρους, μόνο ως ένδειξη αλληλεγγύης.

Πριν από τρεις μήνες, η νέα κυβέρνηση με έκδηλο τον τσαμπουκά και εκπροσωπώντας την εθνική μαγκιά, υποστήριξε ότι η χώρα δεν χρειαζόταν τα επτά-οκτώ ψωροδισεκαττομύρια των εταίρων-δανειστών γιατί μπορούσαμε να τα καταφέρουμε και μόνοι μας.

Όταν άρχισε να αχνοφαίνεται το αδιέξοδο στον ορίζοντα, η κυβέρνηση ζήτησε τα 1,9 δισ. ευρώ που είναι τα κέρδη των κεντρικών τραπεζών από τα ελληνικά ομόλογα. Στο εσωτερικό όμως δεν αναφέρει ρητά ότι αυτά τα χρήματα τα δικαιούμαστε μόνο εάν γίνει θετική αξιολόγηση της οικονομίας από την τρόικα που τώρα πια δεν τη λέμε τρόικα αλλά θεσμούς, ενώ την αξιολόγηση δεν την αναγνωρίζουμε ως έννοια και την απαξιώνουμε όπως την απαξιώναμε όταν θεσπιζόταν για τους δημοσίους υπαλλήλους, τους εκπαιδευτικούς κ.λπ.

Τότε εφευρέθηκε μία νέα ελληνική πατέντα που θα μας έβγαζε από το αδιέξοδο, να κάνουμε συμφωνία αλλά όχι τελική με οικονομικούς όρους, παρά μία συμφωνία με πολιτικούς όρους που θα άνοιγε τους κρουνούς για τη ροή ευρώ. Δηλαδή να αρχίσει η χρηματοδότηση της χώρας, ενώ εμείς θα κάνουμε τις πρώτες μεταρρυθμίσεις, όπως η επαναλειτουργία της ΕΡΤ του Καλφαγιάννη (με δύο νι), το κέρασμα γλυκών στις καθαρίστριες – πελάτισσες του υπουργού Κατρούγκαλου, η κατάργηση της Διαύγειας, οι διορισμοί συζύγων, ξαδέλφων, ανιψιών και λοιπών συγγενών και φίλων στο δημόσιο και άλλες πολλές μεταρρυθμίσεις που προετοιμάζουν το έδαφος για το ρούβλι προς τέρψη του συντρόφου Λαφαζάνη.

Ο πλέον αδαής γνωρίζει ότι τέτοιου τύπου συμφωνίες είναι ανέφικτες. Οι δανειστές βάζουν τους όρους τους, που είναι ακόμη πιο σκληροί σε σχέση με το παρελθόν, γιατί όσο καιρό πετάμε την μπάλα στην εξέδρα και πορευόμαστε με τη βαρουφακική λογική της δημιουργικής ασάφειας, προσποιούμενοι ότι διαπραγματευόμαστε, η «μαύρη τρύπα» της οικονομίας μεγαλώνει.

Πάλι όμως η νέα κυβέρνηση νομίζει ότι μπορεί να ξεγλιστρήσει. Αυτή τη φορά η λογική της είναι σαφέστατη, ξεκάθαρη. Να μετατοπίσει τις ευθύνες. Εάν οι εκβιασμοί δεν «πιάσουν», θα φταίνε οι κακοί ξένοι που δεν σεβάστηκαν την ετυμηγορία του ελληνικού λαού που ψήφισε σκίσιμο των μνημονίων και διαγραφή του χρέους. Και για να σφραγιστεί η ετυμηγορία πρέπει να ανανεωθεί. Γι’ αυτό υπάρχει ως δυνατότητα το δημοψήφισμα που σημαίνει ότι το μπαλάκι θα φύγει από την κυβέρνηση και θα πάει όχι στο τερέν των δανειστών αυτήν τη φορά, αλλά στο τερέν των πολιτών, του «κυρίαρχου λαού», που θα αναλάβει εξ ολοκλήρου την ευθύνη, ενώ η εκλεγμένη κυβέρνηση αντί να παίρνει αποφάσεις θα παίζει τον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου.

*Ο Αβέρκιος Λουδάρος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «άκου νεοέλληνα – οι αιτίες που μας οδήγησαν στην παρακμή και τη μεγάλη ύφεση»

Τα σχόλια είναι κλειστά.