Ειδησεογραφικό site

Πασχάλης στο «Καρφί»: «Τραγουδάω με τα μάτια της ψυχής»

106

Της Δέσποινας Καραγιαννοπούλου

«Mε στεναχωρεί το γεγονός ότι οι νέοι του σήμερα θέλουν να φθάσουν ευθύς αμέσως στην Ιθάκη και δεν τους ενδιαφέρει η διαδρομή» λέει στο «Καρφί» ο αγαπημένος τραγουδιστής Πασχάλης Αρβανιτίδης, τονίζοντας ότι αν ήξεραν την αξία της διαδρομής οι επιλογές τους θα ήταν άλλες. Γεννημένος στο Δοξάτο του νομού Δράμας από μία πολύτεκνη οικογένεια, ο γνωστός σε όλους Πασχάλης, μας μίλησε για τις ανησυχίες του, τα νέα του επαγγελματικά σχέδια, τους Olympians που τον σημάδεψαν αλλά και για το ποιος ευθύνεται για τη σημερινή κατάντια της ελληνικής κοινωνίας.

 Πόσα χρόνια είστε στο τραγούδι επαγγελματικά κ. Πασχάλη;

Κάτι περισσότερο από 50 χρόνια. Και λέω κάτι περισσότερο διότι την πρώτη μου ηχογράφηση την έκανα τον Νοέμβριο του 1965 με τους Olympians, το συγκρότημα που έμελλε να φέρει την επανάσταση στη μοντέρνα ελληνική μουσική. Για πρώτη φορά τραγουδήθηκαν ελληνικοί στίχοι σε ποπ τραγούδι, χωρίς αυτό να ακούγεται αστείο.

Τελικά πόσους δίσκους έχετε ηχογραφήσει στην πορεία σας και πόσοι έχουν γίνει πλατινένιοι;

Έχω ηχογραφήσει 35 δίσκους και πέντε έχουν γίνει πλατινένιοι και άλλοι 8 χρυσοί. Όμως να σας πω ότι για μένα πια και μετά από τόσα χρόνια στον χώρο δεν έχει αξία το μέταλλο που επί της ουσίας είναι μία ακόμη «καρφίτσα στο πέτο». Για μένα έχει αξία να μπορώ να τραγουδάω επί τρεις ώρες και επί τρεις ώρες να μιλάω με τα μάτια της ψυχής με τον κόσμο που με παρακολουθεί.

Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι τα τραγούδια σας περνούν από γενιά σε γενιά αναλλοίωτα;

Τα τραγούδια μου είναι άκρως συναισθηματικά και ως επί το πλείστον μιλούν για τον έρωτα. Δηλαδή τον κινητήριο μοχλό της ζωής. Αυτός πιστεύω είναι και ο λόγος που δεν έχουν χάσει την αξία τους μέσα στον χρόνο.

Μετά από τόσα χρόνια στο τραγούδι, ποια είναι η σχέση σας με το κοινό;

Είναι διαχρονική. Μία σχέση που δεν έχει υποστεί κάποιο ρήγμα. Όπου και να εμφανίζομαι η σχέση μου με το κοινό είναι και οπτική και ψυχική. Οι άνθρωποι που έρχονται στις εμφανίσεις μου το κάνουν αυτό διότι θέλουν να ακούσουν αγαπημένα τους τραγούδια, να θυμηθούν όμορφες στιγμές. Αντίστοιχα, οι νέοι έρχονται να με γνωρίσουν γιατί με έχουν μάθει από τις προηγούμενες γενιές. Από την άλλη, εγώ ως τραγουδιστής και παρά το ότι έχω διανύσει 50 χρόνια στον χώρο παραμένω ξεκάθαρος απέναντι στο κοινό μου. Του δίνω όλη την αγάπη και τα συναισθήματα που έχω μέσα στην ψυχή μου.

Έτσι δεν πρέπει να είναι ο καλός τραγουδιστής; Να δίνεται δηλαδή ολοκληρωτικά στο κοινό του;

Έτσι θα έπρεπε αλλά δεν είναι πάντα. Πάντα πίστευα και πιστεύω ότι το τραγούδι είναι βιωματικό. Δεν μπορείς να βγάλεις συναίσθημα αν δεν έχεις εμπειρίες. Όμως ακόμη και αν έχεις εμπειρίες δεν θα βγάλεις συναίσθημα αν δεν ξέρεις για ποιο λόγο τραγουδάς. Πρέπει λοιπόν να ξέρεις γιατί βρίσκεσαι σε αυτό τον χώρο!

Είστε δηλαδή ευχαριστημένος από την 50χρονη πορεία σας;

Είμαι ευχαριστημένος και ευτυχισμένος. Δεν θέλω τίποτα περισσότερο στη ζωή μου και ευχαριστώ τον Θεό που με προίκισε με τόσα ταλέντα.

Δισκογραφικά ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;

Ως καλλιτέχνης είμαι σε διαρκή αναζήτηση. Ψάχνω να βρω αυτό το κάτι που θα με πάει ένα βήμα παραπέρα. Μέχρι να το βρω θα συνεχίσω να ψάχνω. Κατά τ’ άλλα θα συνεχίσω να έχω την επαφή μου με το κοινό μέσα από τις διάφορες εμφανίσεις που έχω προγραμματίσει να κάνω και μία από αυτές έρχεται σήμερα στο κέντρο SQ στην Αθήνα. Συνειδητά επιλέγω μικρούς αλλά συνάμα ζεστούς και ευχάριστους χώρους για τις εμφανίσεις μου, καθώς μόνο μέσα σε τέτοιους χώρους μπορείς να έχεις ανθρώπινη επικοινωνία με τον κόσμο που σε τιμά με την παρουσία του.

Έχετε την όψη έφηβου, πώς το καταφέρνετε αυτό;

Δεν θα ήθελα ποτέ να γίνω ένας κατσούφης μεγάλος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαι προβληματισμένος και ανήσυχος με όσα βλέπω γύρω μου. Απλώς η θεωρία μου είναι ότι με την κατσουφιά δεν λύνονται τα προβλήματα.

Ως οικογενειάρχης… αλλά και ως «έφηβος», ποια είναι η μεγαλύτερη ανησυχία σας για τους νέους;

Ότι πάντα ενδιαφέρονται για το τέλος της διαδρομής και όχι για τη διαδρομή. Ότι δεν δείχνουν στην καρδιά τους τον δρόμο να κτυπήσει πιο δυνατά.

Τελικά για τα δεινά που ζει σήμερα η Ελλάδα ποιοι ευθύνονται;

Οι γενιές του ’70, του ’80 και του ’90! Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε αυτές τις γενιές έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για αυτό που σήμερα συμβαίνει στη χώρα. Έχουμε ευθύνη για τα βάρη που πια σήμερα φορτώνονται οι νέοι που δεν φταίνε σε τίποτα. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ανησυχία μου, πότε θα σταματήσει η περίοδος των βαρών που φορτώσαμε στα παιδιά μας.

Γιατί στο ξεκίνημά σας επιλέξατε το συγκρότημα και όχι την αυτόνομη πορεία;

Η παγκόσμια μουσική επανάσταση που ξέσπασε στη δεκαετία του ’60 με τους Beatles και τους Rolling Stones σάρωσε τα πάντα. Άρα αντιλαμβάνεστε τι επίδραση είχαν επάνω μου τα δύο αυτά συγκροτήματα που με πέτυχαν στην εφηβεία μου και άρα στην επανάστασή μου. Θυμάμαι ότι εκείνη την περίοδο σε κάθε γειτονιά, υπήρχαν δεκάδες μικροσυγκροτήματα που ήθελαν να γίνουν Beatles. Κάθε υπόγειο είχε γεμίσει με ντραμς και με νέους που τα βάραγαν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μιλάμε για ένα απίστευτα ισχυρό ρεύμα που μέχρι σήμερα δεν έχω ξαναζήσει. Ένα ρεύμα που άλλαξε τη μουσική, τον χορό, το τραγούδι.

Πριν όμως από τους Olympians είχατε δημιουργήσει δύο άλλα συγκροτήματα. Έτσι δεν είναι;

Πράγματι. Η σχέση μου με τη μουσική ξεκίνησε από νωρίς. Ουσιαστικά στα δεκαέξι μου δημιούργησα το πρώτο μου συγκρότημα, τους Drugstoremen, μετά τους Brahms και στα δεκαοκτώ μου τους Olympians, που διαλύθηκαν το 1971.

Τι σας έχει μείνει από εκείνη την εποχή;

Τα «συρτάρια» είναι γεμάτα από ισχυρές και έντονες αναμνήσεις. Μαθήματα που με σμίλευσαν απέναντι στη μουσική, στους στίχους, στους συναδέλφους. Εκείνη την περίοδο στο απόγειο της δόξας μας πήρα την πιο σημαντική μου απόφαση. Να χωρίσω τον Πασχάλη… από τον Πασχαλάκο. Τότε κατάλαβα ότι άλλο είναι ο Πασχάλης ο τραγουδιστής που δίνει απλόχερα την αγάπη του στο κοινό και άλλο ο Πασχαλάκος, ο άνθρωπος που πρέπει να λύνει τα προβλήματά του, να προχωρά τη ζωή του, την καθημερινότητά του.

Τα σχόλια είναι κλειστά.