Ειδησεογραφικό site

Ο Αλέξης, οι κωλοτούμπες και η προοπτική της εξουσίας

70

kaloudis1Του Θοδωρή Καλούδη

Τον Τύπο, αλλά και τα καφενεία της Επικράτειας, απασχολεί το θέμα της ενδεχόμενης ανόδου του κ. Τσίπρα στην εξουσία. Και με αυτή την έννοια, η Κουμουνδούρου έχει πετύχει ένα ρούμπο στην επικοινωνιακή της πολιτική, βάζοντας την ατζέντα της μάχης περί την εξουσία και περνώντας σε δεύτερο επίπεδο τα αξιακά, πολιτικά και προγραμματικά χαρακτηριατικά του ΣΥΡΙΖΑ που επιδιώκει να κυβερνήσει όσο πιό γρήγορα γίνεται.

´Ετσι, ο Αλέξης Τσίπρας υποστέλει στο εσωτερικό τα επαναστατικά λάβαρα ( οι “επαναστατικές επιτροπές γειτονιάς” που θα ανέτρεπαν την κυβέρνηση είναι ένα ανέκδοτο που γρήγορα ξεχάστηκε, όπως υποβαθμίστηκε και ο καθαρόαιμος αριστερός λόγος του κ. Λαφαζάνη). Και πάει παντού στο εξωτερικό- κυρίως ατα κάστρα του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού , αλλά και στη μητρόπολη τού “όπιου των λαών”- επιχειρώντας να διαφοροποιήσει την εικόνα του έξαλλου αντιευρωπαίου αριστερού ακτιβιστή που είχε δώσει στα πρώτα του βήματα (ως εκπρόσωπος ενός πολιτικού μορφώματος, που στην ουσία ήταν μια στοά διαλόγου και πολιτικού ακτιβισμού κομμουνιστικών και αριστερίστικων κυρίως συνιστωσών).Τώρα εμφανίζεται ως αρχηγός ενός ενιαίου αριστερού μεν πλην “συστημικού” κόμματος”, εναλλακτικός μεν πολιτικός αλλά ευρωπαίος, με πίστη στους θεσμούς και το ευρώ και ο,τι αυτό εκφράζει, και -όπως φαίνεται να δήλωσε στους Financial Times- ως “πρωθυπουργός εν αναμονή”, με τον οποίο η Ευρώπη οφείλει να αποκαταστήσει επαφη, να τον βάλει στα πολιτικά σαλόνια της, έστω και χωρίς γραβάτα…

Στις προσωπικές συζητήσεις τους με δημοσιογράφους στελέχη του στενού κύκλου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ παραδέχονται πως “τώρα ωριμάσαμε”. Και όπως ο νεαρός ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης βελτιώνει με συνεπή προσπάθεια τα αγγλικά του,την Ευρωπαϊκή γλώσσα επικοινωνίας, έτσι αναπροσαρμόζει και την προσέγγισή του στα φλέγοντα εθνικά και Ευρωπαϊκά ζητήματα, με αξιοθάυμαστη επικοινωνιακή υποστήριξη, ώστε οι πολιτικές κωλοτούμπες του να εμφανίζονται ως καλοδουλεμένες κινήσεις ζατρικίου.

Αυτά όλα, σε μια πολιτική διαδικασία όπου η ιστορική μνήμη δεν παίζει ιδιαίτερο ρόλο και ο καιροσκοπισμός είναι ουσιώδες στοιχείο της δράσης κομμάτων και πολιτικών, δεν θα είχαν τόση σημασία, αν διεξήγοντο σε συνθήκες κανονικού πολιτικού βίου. (Ενα κόμμα και ένας αρχηγός επιθυμούν με κάθε τρόπο να καταλάβουν την εξουσία και όλα τα υπόλοιπα.Τα συνηθισμένα…)

Ωστόσο, σε μια χρεωκοπημένη και υπό οικονομικό έλεγχο χώρα, που λειτουργεί σε μη κανονικές συνθήκες, και με τους πολίτες στα κάγκελα, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του, που αναδείχτηκαν στην κρίση και υπάρχουν γιατί ακριβώς εκπροσωπούν την “ανατροπη” αυτού του ζοφερού σκηνικού, δεν μπορούν να λειτουργούν ως η άλλη λύση του συστήματος καταγγέλοντας περίπου ως εθνικούς μειοδότες όσους κυβερνούν με τα δανεικά των Ευρωπαίων πολιτων… και έξω να σουλατσάρουν στους προθαλάμους του Ευρωπαϊκού κατεστημένου. Ούτε να εμφανίζονται διαρκώς σε ένα τοπίο στην ομίχλη, ζωγραφίζοντας την πολιτική τους σε καμβά αφηρημένης τέχνης. Δεν μπορούν μέσα στη χώρα να είναι “ανατροπείς” με πολιτικές που αφίστανται της Ευρωπαϊκής νόρμας και στα ξένα “αφεντικά” και κρίσιμους Ευρωπαίους συνομιλητές να το παίζουν ως οι καλύτεροι διαχειριστές του ελληνικού ζητήματος επιδιώκοντας απλώς “εξαιρέσεις” στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών θεσμών.

Εσπειραν με την αντιευρωπϊκή πολιτική τους προσδοκίες και χάϊδεψαν πολλές κατηγορίες πολιτών – σχεδόν όλους πλην των πλουτοκρατών και των τραπεζιτών. Υποσχέθηκαν να σκίσουν τα μνημόνια και περίπου να χαστουκίσουν τους τροϊκανούς. Μέχρι και το ευρώ αμφισβήτησαν. Άφησαν να εννοηθεί πως υπάρχει λυση και προοπτική απλώς με την αθέτηση των διεθνών συμφωνιών της χώρας. Και -κακά τα ψέματα- άγγιξαν την ψυχή και τις ελπίδες μιας κατηγορίας πολιτών που δεν έχουν τι άλλο να χάσουν. Και στα παλιά τους τα παπούτσια η Ευρώπη και οι διεθνείς συμφωνίες. Ο κ. Τσίπρας, άλλωστε, με αυτό το προφίλ, του ανατρεπτικού πολιτικού, που συγκεντρώνει μάλιστα τη σχετική πλειοψηφία της κοινής γνώμης στην πατρίδα του, άρχισε και την Ευρωπαϊκή καριέρα του, ως “ηγέτης” της Αριστερής λαϊκίστικης Ευρώπης – έστω και του 6%.

Ενδεχόμενη λοιπόν ανάδειξη του διπολικού ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα έχει το εξής παράδοξο: Οι πολίτες που τον ακολουθούν να προσδοκούν τις υπεσχημένες μεγάλες και άμεσες ανατροπές και ο κ.Τσίπρας με τους στενούς συνεργάτες τους να επιχειρούν απλώς μια “σοσιαλδημοκρατικού τύπου” διαχείριση της κρίσης στο πλαίσιο της αστικής εναλλαγής στα πρόσωπα της εξουσίας. Με τους ίδιους συνομιλητές, τις ίδιες συμμαχίες και τα ίδια “αφεντικά”. Γιατί στη χρεωκοπημένη Ελλάδα δεν θα έχουν άλλη ουσιώδη πρόσφορη λύση ή δεν θα τολμούν (έχοντας μάλιστα την εξουσία που τόσο ποθούν ) άλλο δρόμο. Αν είχαν θα το γνωρίζαμε…

Αυτό, με τη σειρά του, θα οδηγήσει ενδεχομένως σε πολλαπλές απογοητεύσεις των νικητών “αγανακτισμένων” και στη ” δικαίωση” των ηττημένων “νοικοκυραίων” με ό,τι σημαίνει πολιτικά.

Εκτός και αν ο Αλέξης -πράγμα που δεν το πιστεύω- παραμένει “Ρομπέν των Δασών”, και απλώς μας ρίχνει τώρα στάχτη στα μάτια. Και μια μέρα θα ξυπνήσουμε με κυβέρνηση Τσίπρα, στον αστερισμό του “παλιού καλού” original ΣΥΡΙΖΑ. Και ενώ κάποιοι θα φωνάζουν “όνειρο ζω, μη με ξυπνάτε”, θα πρόκειται για τη νέα πραγματικότητα.Μα και τότε, στο ελάχιστα πιθανό αυτό σενάριο, που, μεταξύ μας, ούτε ο επί χρόνια Κομμουνιστής κ. Δραγασάκης δεν το θέλει, το τελικό πολιτικό αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα το ίδιο θα είναι… Με μεγαλύτερο κόστος για τον τόπο.

Αναδημοσίευση από 7imeres.gr

Τα σχόλια είναι κλειστά.